II SAB/Wa 63/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej postanawia: odrzucić skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu [...] listopada 2021 r. decyzję nr [...], którą odmówił wyłączenia stosowania wobec D. W. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. (Dz. U. z 2020 r. poz. 723) dalej jako: ustawa zaopatrzeniowa. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] listopada 2021 r. D. W. wniosła w dniu 23 grudnia 2021 r. (karta 22 akt sprawy) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (sygn. akt II SAB/Wa 63/22) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.". W niniejszej sprawie skarżąca wniosła w dniu 23 grudnia 2021 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych Minister rozpoznał przedmiotowy wniosek oraz wydał w dniu [...] listopada 2021 r. decyzję nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, w której orzekł, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.". W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. W dniu 7 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę sygn. akt II OPS 1/21 w której stwierdził, że przyjęty w uchwale sygn. akt II OPS 5/19 pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. NSA stwierdził, że normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Wobec powyższego zdaniem WSA w Warszawie w ocenianej sprawie w momencie wniesienia skargi nie występował stan przewlekłości prowadzonego postępowania, bowiem postępowanie to zostało uprzednio zakończone decyzją. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł w sentencji postanowienia.