II SAB/Wa 633/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi dotyczącej przetwarzania danych osobowych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu – P. C. – kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z [...] listopada 2018 r. P. C. (skarżący) złożył do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (Prezes UODO) skargę "na bezprawne posiadanie i wykorzystywanie moich danych osobowych przez firmę [...] Zwrócił się z prośbą o podjęcie działania w celu ukarania "za ten proceder". Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezes UODO w dniu [...] lipca 2021 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku dotyczącego przetwarzania danych osobowych skarżącego. Wspomniane rozstrzygnięcie doręczono skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2021 r. Natomiast w dniu [...] sierpnia 2021 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynności Prezesa UODO, zwracając uwagę na okres 33 miesięcy rozpatrywania jego sprawy i podnosząc w związku z tym zarzut rażącej bezczynności. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o oddalenie skargi, akcentując, iż warunkiem uznania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu administracji publicznej za zasadną jest istnienie tej bezczynności w dniu rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 ww. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Ponadto według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Kluczowy w niniejszej sprawie jest fakt, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku (skargi) z [...] listopada 2018 r. dotyczącego przetwarzania danych osobowych, skarżący wniósł w dniu [...] sierpnia 2021 r., a więc już po doręczeniu mu decyzji Prezesa UODO z [...] lipca 2021 r. odmawiającej uwzględnienia ww. wniosku dotyczącego przetwarzania danych osobowych skarżącego. W tym miejscu wskazać trzeba, że w świetle uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. W ww. uchwale bezczynność została zdefiniowana jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych bądź w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeżeli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.. NSA zaznaczył również, że skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności, a dążenie do zdobycia prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym powinno stanowić jedynie cel subsydiarny. Zatem skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Okoliczność, iż skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezesa UODO po wydaniu i po doręczeniu mu przez organ decyzji odmownej w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, stanowi przeszkodę uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie niniejszej skargi. Innymi słowy, za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wspomniana przeszkoda mieści się w kategorii "innych przyczyn", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi postanowił w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..