II SAB/Wa 641/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W dniu 3 maja 2024 r. (data wpływu do organu 10 maja 2024 r.) P. T. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") złożył do Ministra Sprawiedliwości (dalej: "Organ") wniosek o udzielenie informacji publicznej o udostępnienie kopii dokumentów związanych z drogą zawodową sędziego Sądu Okręgowego w [...] Sekcji ds. [...] – W. F.. Organ pismem z dnia [...] maja 2024 r. odpowiedział Wnioskodawcy na jego wniosek z dnia [...] maja 2024 r. podnosząc, że treść wniosku nie wskazuje konkretnie udostępnienia kopii jakich dokumentów żąda Wnioskodawca. Ponadto tak sformułowane żądanie zdaniem Organu nie pozwala na precyzyjne ustalenie przedmiotu wniosku a zatem nie może on zostać uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ wskazał ponadto, że akta osobowe każdego sędziego są prowadzone przez jego pracodawcę, czyli właściwego Prezesa Sądu. Skarżący w dniu 2 czerwca 2024 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 3 maja 2024 r. Wniósł o nakazanie Organowi wydania żądanych kopii dokumentów. W uzasadnieniu skargi wskazał, że ww. wnioskiem zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o udzielenie mu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej kopii dokumentów związanych z drogą zawodową sędziego Sądu Okręgowego w [...] Sekcji ds. [...] W. F., gdyż zdaniem Skarżącego jest to tzw. "neo-sędzia". Zdaniem Skarżącego wspomniany sędzia nie powinien orzekać w sprawach penitencjarnych. Za podstawę powyższego twierdzenia Skarżący wskazał art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności co w konsekwencji, według Skarżącego, odbiera mu prawo do rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ nie pozostawał w ocenie Sądu w bezczynności. Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1615 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest stan faktyczny i prawny w dniu jej wniesienia. Stwierdzenie, że bezczynność istniała w dacie wniesienia skargi, lecz ustała po wniesieniu skargi, ma jedynie wpływ na orzeczenie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności. Gdy w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skarga podlega oddaleniu. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. podmiot ten nie udzielił żądanej informacji publicznej ani nie rozpoznał wniosku w inny, prawnie dopuszczalny sposób, tj. poprzez wydanie decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji, umorzenie postępowania bądź poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. bądź, że dany podmiot nie posiada żądanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Minister Sprawiedliwości, jako organ władzy publicznej, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Następnie należy dokonać analizy wniosku pod kątem, czy odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania stanowią informację publiczną. W związku z tym należy przyjąć, że wniosek powinien jasno precyzować żądania skarżącego. W tym miejscu należy wskazać, że żądanie oczywiście niejasne, niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że podmiot powinien ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (zob. M. Bernaczyk, Prawo do informacji publicznej w Polsce i na świcie, Warszawa 2014, s. 447). W sytuacji gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez u.d.i.p., uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (por. wyrok NSA z 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17, CBOSA). W ocenie WSA wniosek o udzielenie informacji publicznej złożony przez skarżącego w rozpoznawanej sprawie nie zawierał precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji. Jak słusznie zauważył organ, które to stanowisko Sąd w pełni akceptuje, wnioskodawca zwrócił się o: "udostępnienie kopii dokumentów związanych z drogą zawodową sędziego". Zestawiając ten sposób sformułowania żądania z potocznym znaczeniem zwrotu "dokumenty związane z drogą zawodową", uznano, że nie sposób ustalić, które dokumenty wnioskodawca uznaje za "związane z drogą zawodową". Jest to określenie bardzo ogólne, zależy od subiektywnej interpretacji i może być rożnie rozumiane. Potencjalnie może dotyczyć niezwykle szerokiego zbioru dokumentów, które mają związek zarówno z powołaniem na urząd sędziego, jak i dalszym pełnieniem tej funkcji. Wśród tych dokumentów mogą być zarówno te, które posiadają walor informacji publicznej, jak ।i takie o cechach dokumentu wewnętrznego lub prywatnego (np. związane z sytuacją osobistą sędziego). Tymczasem minimalną, a zarazem konieczną treść każdego wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowi określenie przedmiotu żądanej informacji. Wniosek musi pozwalać na precyzyjne określenie, jakich danych dotyczy. Charakter i zakres tych danych ma bowiem bezpośredni wpływ na kwalifikację informacji lub treść udzielanej odpowiedzi. W tym miejscu warto powołać się na wyrok NSA z 25 sierpnia 2016 r. sygn. I OSK 219/15, z którego wynika, że niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie (wyrok NSA z 25 sierpnia 2016 r. sygn. I OSK 219/15). Na zakończenie należy wskazać, że organ poinformował również skarżącego w swej odpowiedzi na wniosek z dnia [...] maja 2024, że akta osobowe sędziów są prowadzone przez pracodawcę, tj. prezesa właściwego sądu. W ocenie Sądu stanowi to jasne wskazanie, gdzie znajdują się dokumenty związane z powołaniem na stanowisko Sędziego. Biorąc powyższe pod rozwagę, należy uznać, że organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż wyjaśnił skarżącemu, że jego żądanie z uwagi na nieprecyzyjność, nie stanowi wniosku o informację publiczną, a ponadto wskazał jaki organ dysponuje dokumentami związanymi z drogą zawodową sędziego Sądu Okręgowego w [...] Sekcji ds. [...] – W. F. Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.