II SAB/Wa 649/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] września 2020 r. E. T. (zwana dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy. W treści odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżąca nie wniosła ponaglenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.). W odpowiedzi na powyższe skarżąca w piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r. stwierdziła, że nie wnosiła do organu pisma będącego ponagleniem. Zaznaczyła, że wniosek o odrzucenie skargi, oparty na zarzucie niewyczerpania środków zaskarżenia nie jest zasadny, gdyż w sprawie nie występuje organ wyższego stopnia. Wskazała, że przekroczenie ustawowego terminu do załatwienia sprawy nastąpiło świadomie i organ winien rozpoznać wniosek bez ponaglenia ze strony skarżącej. Stwierdza, że zarzut niewniesienia ponaglenia w przedmiotowej sprawie nie może uzasadniać wniosku o odrzucenie skargi, ponieważ wymóg ponaglenia nie dotyczy niniejszej sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i przesłanki podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: wniesienie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. w przepisach szczególnych, bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 k.p.a.). Tym samym wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 k.p.a. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, że z analizy akt administracyjnych, a także oświadczeń skarżącej (pismo z dnia [...] stycznia 2021 r.) jak i organu, wynika, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Wskazany stan faktyczny sprawy nie spełnia normy art. 52 p.p.s.a. Skarga na bezczynność powinna być w niniejszej sprawie poprzedzona ponagleniem wobec niezałatwienia sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.). Przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, ponieważ skarżąca przed jej wniesieniem nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia na drodze administracyjnej. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.