II SAB/Wa 65/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi I. G. na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego postanawia - odrzucić skargę - Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. G. uczyniła bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie niewydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w stosunku do jej byłego męża Z. G. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko organ wskazał, że wniesiona skarga jest tożsama z poprzednią skargą odrzuconą przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 173/08. Zdaniem organu, wniesiona skarga zawiera to samo żądanie, a mianowicie zrzeczenie się prawa do lokalu mieszkalnego przez Komendanta [...] Policji na rzecz W. Nadto organ podniósł, że skarga jest również bezzasadna, ponieważ przepisy prawa nie obligują Komendanta [...] Policji do wydania decyzji, której żąda skarżąca, a w stosunku do byłego męża skarżącej nie zachodzą ustawowe przesłanki, których powstanie wymaga wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. W dniu 17 czerwca 2009 r. Komendant [...] Policji, w wykonaniu wezwania Sądu z dnia 4 czerwca 2009 r., złożył do akt sprawy pismo, w którym oświadczył, że nie posiada informacji, z której wynikałoby, że skarżąca złożyła do Komendanta [...] Policji wniosek o opróżnienie lokalu mieszkalnego, a następnie zażalenie na niezałatwienie, wszczętej tym wnioskiem, sprawy w terminie. Powyższą informację Komendant [...] Policji potwierdził w kolejnym, złożonym na wezwanie Sądu, piśmie z dnia 26 sierpnia 2009 r. Natomiast skarżąca wezwana do udzielenia informacji, czy wystąpiła do Komendanta [...] Policji z wnioskiem o wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego i czy w związku z tym wniosła do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, stwierdziła, że wielokrotnie występowała do Komendanta [...] Policji i Ministra Spraw Wewnętrznych o wydanie stosownych decyzji w zakresie sformułowanego w skardze zarzutu. Podkreśliła, że dowody jej kolejnych wystąpień znajdują się w aktach sprawy o sygn. II SAB/Wa 162/08. Do pisma dołączyła komputerowy wydruk sporządzonego przez siebie pisma z dnia 29 października 2007 r. adresowanego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym zwróciła się do tego organu z prośbą o podjęcie działań zmierzających do zrzeczenia się przez Komendę [...] Policji prawa do dysponowania lokalem, w którym mieszka. Komendant [...] Policji ustosunkowując się do powyższego pisma stwierdził z kolei, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swojego twierdzenia, że wielokrotnie występowała z żądaniem rozstrzygnięcia kwestii opróżnienia lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej, a załączony do jej stanowiska wydruk, jako niepodpisany, nie ma żadnej wartości dowodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że przedmiotem skargi I. G. jest bezczynność Komendanta [...] Policji w zakresie wydania decyzji, o której mowa w art. 95 ust. 2, 3, 3a i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), tj. decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przydzielonego policjantowi. Stosownie do treści tego przepisu, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w ściśle określonych, enumeratywnie wymienionych przez ustawodawcę sytuacjach faktycznych. Natomiast, jak stanowi ust. 4 tego przepisu, decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu. Skarżąca zarzuca organowi, że nie wydał decyzji o opróżnieniu lokalu w stosunku do jej byłego męża w sytuacji gdy, w jej ocenie, zachodziły przesłanki do jej wydania, wynikające z faktu, że były mąż dobrowolnie opuścił przydzielony mu lokal. Rozpoznając wniesioną skargę w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku -nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Bezczynność organu będzie zatem miała miejsce zarówno wówczas, gdy obowiązek działania organu będzie wynikał z mocy samego prawa - wszczęcie postępowania z urzędu - jak też wówczas, gdy to strona z własnej woli wystąpi do organu o przyznanie je określonego prawa lub zwolnienie jej z określonego obowiązku - wszczęcie postępowania na wniosek. Odnosząc powyższe do skargi I. G. trzeba jednak wyjaśnić, że aby możliwym było skorzystanie z możliwości kontroli administracji publicznej w zakresie nałożonego na nią obowiązku działania muszą być spełnione określone warunki proceduralne. I tak, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że skarżącej, wobec braku rozstrzygnięcia w ustawowym terminie kwestii opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego, przysługiwało zażalenie do Komendanta Głównego Policji w trybie art. 37 §1 k.p.a. W tym zaś zakresie Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe i ustalił, że skarżąca warunku tego nie dopełniła (k.18, 20, 22, 27, 31, 33, 39 i 42 akt sprawy). Skoro zatem I. G. nie wniosła takiego zażalenia, to tym samym nie wyczerpała ona środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, a to z kolei powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.