II SAB/Wa 660/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. J. – redaktora naczelnego czasopisma "[...]" z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę M.J. – redaktor naczelny czasopisma "[...]" z siedzibą w [...] , dalej: "skarżący", "wnioskodawca", pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, dalej: "organ", w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, skierowanego na adres organu [...] z adresu [...]. W ww. wniosku, w związku z przygotowaniem publikacji prasowej, w trybie art. 3a i 4 ustawy Prawo prasowe zwrócono się z zapytaniem, czy Komisja będzie zajmowała się zagazowaniem i spacyfikowaniem demonstracji w dniu [...] maja 2020 r., czy też jedynie zajmie się Strajkiem Kobiet? Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 2. wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a. w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia; 3. zasądzenie odszkodowania w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a. w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia; 4. zasądzenie na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. zadośćuczynienia co najmniej w stawce trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia; 5. zasądzenie od zobowiązanego na rzecz skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę w przypadku jej wyznaczenia w kwocie 350 km x 1,15 zł/km x 2 strony co stanowi 805 zł, plus koszt noclegu za każdą rozprawę stacjonarną. Wskazał, że pomimo upływu ustawowego terminu 14 dni na udzielenie informacji i przesłanie danych - informacji publicznej nie przedstawiono. Zdaniem skarżącego, brak odpowiedzi na wniosek o udostępnienia informacji publicznej stanowi nieuzasadnioną bezczynność, albowiem podmiot zobowiązany pozostaje w rażącej, nieuzasadnionej zwłoce w zakresie udzielenia odpowiedzi na zapytanie o informację publiczną. Zdaniem skarżącego, żądana kwota zadośćuczynienia ma przede wszystkim charakter prewencyjny i jest pochodną jednomiesięcznych dochodów w zarządzie organu zobowiązanego. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Zwrócił uwagę, że w dniu [...] czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy piśmie o sygn. akt II DK/Wa 118/25 przesłał organowi za pośrednictwem platformy e-PUAP oryginał skargi M.J. - redaktora naczelnego [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, celem udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania kompletnych i uporządkowanych akt sprawy. Do skargi był dołączony między innymi skan maila zatytułowanego "[...]", którego prawdopodobnie dotyczy skarga. Ze skanu tego wynika, że przedmiotowe zapytanie miało zostać przesłane w dniu [...] kwietnia 2025 r. na adres organu [...] z adresu [...]. Po weryfikacji skrzynki mailowej [...] stwierdzono, że powyższe zapytanie nigdy na tę skrzynkę nie wpłynęło, nie odnotowano wpływu ani w dniu [...] kwietnia 2025 r., ani w żadnej innej dacie. W związku z powyższym w dniu [...] lipca 2025 r. została wysłana do skarżącego odpowiedź (na wniosek otrzymany w dniu [...] czerwca 2025 r.) o następującej treści: "W odpowiedzi na Pana pytania uprzejmie informujemy, że Komisja analizuje obecnie dokumentację przekazaną przez Komendę Główną Policji i po analizie podejmie decyzję, które z wydarzeń i zgromadzeń publicznych będą przedmiotem przygotowywanego raportu. Przepraszamy za zwłokę w udzieleniu odpowiedzi, ale nie odnotowaliśmy wpływu Pana pytań z [...] kwietnia 2025, może spadły do innej skrzynki, bo czasami tak się zdarza." W reakcji na przesłaną odpowiedź, tego samego dnia skarżący przesłał zapytanie: "Kiedy nastąpi ustalenie zakresu działań Komisji do przedmiotowego raportu ?", na które również w tym dniu otrzymał odpowiedź. W ocenie organu, w związku z udzieleniem odpowiedzi na wniosek otrzymany [...] czerwca 2025 r. wraz ze skargą na bezczynność organu, skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i powinna zostać oddalona. Skarżący pismem procesowym z dnia [...] lipca 2025 r., stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, wniósł o stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa. Wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 145a § 3 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia i zasądzenie odszkodowania w trybie art. 145a § 3 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 7 p.p.s.a. w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia. Skarżący potwierdził, że otrzymał odpowiedź organu z dnia [...] lipca 2025 r. skierowaną do niego po złożeniu skargi na bezczynność w przedmiotowym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem Minister Sprawiedliwości na dzień wniesienia skargi, tj. [...] czerwca 2025 r. nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r. W świetle art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów p.p.s.a., określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ale i bezczynność podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Minister Sprawiedliwości jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). W świetle powyższego, informacja objęta wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2025 r., jako dotycząca spraw rozpatrywanych przez podmiot zobowiązany, stanowi informację publiczną. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jednakże, aby można było mówić o niedopełnieniu przez podmiot zobowiązany obowiązku wynikającego z u.d.i.p., wniosek z żądaniem musi dotrzeć do adresata. Z odpowiedzi na skargę wynika, że wiadomość o wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. Minister Sprawiedliwości uzyskał dopiero po zapoznaniu się z treścią skargi na bezczynność z dnia [...] czerwca 2025 r. (wydruk wiadomości przekazany został jako załącznik do skargi). Na podstawie całości akt sprawy brak jest podstaw, aby twierdzenie organu, co do tego, że wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. nie trafił do organu, podważyć. Podkreślić należy przy tym, że samo wysłanie wiadomości e-mail z adresu poczty elektronicznej wnioskodawcy na adres e-mail adresata, na co powołuje się skarżący, nie stanowi dowodu, że wniosek przesłany za pomocą środka komunikacji elektronicznej dotarł do adresata, a zatem, że został skutecznie złożony. Obowiązek podjęcia działań na gruncie u.d.i.p. powstaje zaś z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Skarżący przedłożył przy skardze wydruk wiadomości e-mail, wskazujący treść wniosku i adresy e-mail nadawcy i podmiotu, do którego był kierowany. Nie stanowi to jednakże dowodu, że wniosek nadany drogą poczty elektronicznej wpłynął do podmiotu, do którego był kierowany. Organ, jak wynika z odpowiedzi na skargę, podjął działania w celu ustalenia, czy wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. wpłynął. Wniosku nie odnaleziono. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym tej sprawy, nie ma podstaw do zakwestionowania twierdzenia organu, że wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. do dnia skierowania skargi na bezczynność nie wpłynął. Skoro zaś wniosek ten nie wpłynął do Ministerstwa Sprawiedliwości przed dniem złożenia skargi na bezczynność w jego rozpoznaniu, to w ogóle nie może być mowy o bezczynności. W sytuacji, w której jedna ze stron zaprzecza, jakoby doręczono jej wniosek, na podstawie którego wszczyna się postępowanie administracyjne, ciężar wykazania, że wniosek został skutecznie złożony obciąża wnioskodawcę. Trudno bowiem wymagać, by organ wykazywał, że nie otrzymał wniosku. Skoro skarżący wybrał złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej, winien zabezpieczyć potwierdzenie odbioru takiego wniosku. Za skuteczne złożenie wniosku nie może być uznane jedynie jego wysłanie/nadanie, a jest nim doręczenie, złożenie we właściwym organie. W odniesieniu do doręczeń za pośrednictwem poczty elektronicznej możliwe są doręczenia za potwierdzeniem odbioru, doręczenia z wykorzystaniem systemu e-PUAP (art. 63 k.p.a.). Wówczas nie ma żadnej wątpliwości, że – i w jakiej dacie – wniosek do organu dotarł. Z możliwości tej skarżący nie skorzystał, co przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują, ale co wiąże się z konsekwencją w postaci braku wykazania skutecznego złożenia wniosku. Wydruki z własnej poczty elektronicznej, wskazujące na wysłanie wniosku, nie stanowią dowodów z dokumentów w rozumieniu art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego, nie potwierdzają również otrzymania przez organ wysyłanych wiadomości. Gdyby nawet mogły stanowić dowód w sprawie i tak potwierdzałyby jedynie dostarczenie wiadomości na serwer odbiorcy/wysłanie wniosku, co nie jest tożsame z dostarczeniem ich na pocztę elektroniczną organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt SAB/Sz 110/15, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc, samo nadanie listu za pośrednictwem poczty elektronicznej wnioskodawcy na adres poczty elektronicznej Ministerstwa Sprawiedliwości nie oznacza, że list dotarł do adresata. Powyższe, aby mogło wywoływać negatywne – na gruncie u.d.i.p. – dla Ministra Sprawiedliwości skutki, musiałoby wynikać z przepisu prawa. W przypadku korzystania z platformy e-PUAP potwierdzenia są generowane automatycznie. Natomiast w przypadku wysłania listu za pośrednictwem poczty elektronicznej, do wnioskodawcy należy dołożenie starań w celu potwierdzenia przez podmiot, do którego wiadomość kierowano, że list z żądaniem wystosowanym w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, do podmiotu tego dotarł (v. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wr 138/17, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt IV SAB/Wr 260/20, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wnosi się do sądu administracyjnego bez wyczerpania środka zaskarżenia nie oznacza, że wnioskodawca nie powinien być zainteresowany tym, czy podmiot, do którego wniosek kierowano, wniosek otrzymał. Od tego przecież zależy, czy wnioskodawca uzyska niezwłocznie interesującą go informację publiczną, co stanowi istotę żądań kierowanych na gruncie u.d.i.p. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł, jak w wyroku.