II SAB/Wa 667/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] listopada 2018 r. o ponowne ustalenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy 1. zobowiązuje Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia wniosku G. P. z dnia [...] listopada 2018 r., w terminie miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta [...] Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz G. P. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. G. P., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowany 6 listopada 2018 r. w Dz. U. z 2018 r. poz. 2102, zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o ponowne wyliczenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Komenda Powiatowa Policji w [...] przekazała wniosek według właściwości Komendantowi [...] Policji. Pismo to wraz z wnioskiem G. P. wpłynęło do [...] w dniu [...] listopada 2018 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. Komendant [...] Policji poinformował wnioskodawcę, że na chwilę obecną nie wprowadzono regulacji prawnych określających inny wymiar części miesięcznego uposażenia do naliczenia ekwiwalentu. W związku z powyższym brak jest podstaw ustawowych do realizacji wniosku. W dniu [...] czerwca 2019 r. wnioskodawca złożył ponaglenie do Komendanta Głównego Policji. Pismem z dnia 30 sierpnia 2019 r. G. P., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. Pełnomocnik wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni, oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480,00 złotych. W uzasadnieniu wskazał m.in., że organ zwleka z wypłatą w/w należności, a swoją zwłokę upatruje w braku przepisu prawa materialnego, na podstawie którego można byłoby dokonać wyliczenia należnej wnioskodawcy kwoty oraz ostatecznie dokonać również wypłaty świadczenia, o którym mowa powyżej. Pełnomocnik wskazał, że stanowisko to nie może zasługiwać na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż dostępne w tej materii orzecznictwo sądów wskazuje na brak podstaw do odmowy ponownego wyliczenia i wypłaty prawidłowej kwoty świadczenia pieniężnego, zaś w wypadku gdy organ decyduje się na taką odmowę ma obowiązek zajęcia stanowiska w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym, w razie odmowy wypłaty świadczenia finansowego z tytułu ekwiwalentu urlopowego, czy też innych należnych wnioskodawcy należności finansowych związanych z faktem jego zwolnienia ze służby - obowiązkiem organu jest wydanie decyzji administracyjnej. Komendant [...] Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność jako bezpodstawnej, ewentualnie oddalenie skargi na bezczynność jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] grudnia 2018 r. Komendant [...] Policji w [...] udzielił wnioskodawcy pisemnej odpowiedzi, w której zawarł informację, iż na chwilę obecną nie wprowadzono regulacji prawnych określających inny wymiar części miesięcznego uposażenia do naliczenia ekwiwalentu w związku z powyższym brak jest podstaw ustawowych do realizacji wniosku skarżącego. Następnie w dniu [...] czerwca 2019 r. wnioskodawca złożył ponaglenie do Komendanta Głównego Policji. Komendant [...] Policji w dniu [...] czerwca 2019 r. przekazał ponaglenie skarżącego wraz z całością materiałów do Komendanta Głównego Policji. W dniu [...] lipca 2019 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło rozstrzygnięcie organu nadrzędnego w tej sprawie. Pełnomocnik wskazał nadto, że stanowisko Komendanta [...] Policji wynika z wytycznych Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna, albowiem skarżący wyczerpał przed jej wniesieniem środek zaskarżenia. Skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Stosownie do art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie wypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe wpłynął do Komendanta [...] Policji w dniu [...] listopada 2018 r. Organ nie dokonał niezwłocznie czynności materialno-technicznej w postaci wypłaty żądanego świadczenia, nie wydał też, w przewidzianym przez k.p.a. terminie, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.) ani decyzji o odmowie ponownego ustalenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Rozpoznając skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o ponowne wyliczenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy stwierdzić należało zatem, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego w formie przewidzianej przez przepisy prawa procesowego, tj. postanowienia lub decyzji. Podniesiony przez organ w odpowiedzi na skargę argument, że nie ma przepisów prawnych dających podstawę dokonania czynności materialno- -technicznej, nie stanowi o braku bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego w niniejszej sprawie. Jeśli w ocenie organu postępowanie w sprawie wyrównania wypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe nie może być wszczęte z jakichkolwiek przyczyn, organ - stosownie do art. 61a k.p.a. - winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Od postanowienia takiego służy zażalenie. Postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego strona może kwestionować przed sądem administracyjnym. W sytuacji zaś, gdy w ocenie organu brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego, organ winien wydać decyzję administracyjną. Odmowa dokonania czynności materialno-technicznej (przyznania uprawnienia) następuje bowiem w drodze decyzji administracyjnej. Niepodjęcie przez organ w ustawowym terminie żadnego działania, które umożliwiłoby stronie jego kwestionowanie przed sądem administracyjnym w celu dochodzenia swych praw, stanowi o bezczynności w rozpatrzeniu wniosku. Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną przyczyną. Zaznaczyć przy tym należy, że okoliczności powołane w piśmie skierowanym do wnioskodawcy [...] grudnia 2019 r., jak również zawarte w odpowiedzi na skargę twierdzenie, że stanowisko [...] wynika z wytycznych KGP z dnia [...] czerwca 2019 r., nie mogą być traktowane jak okres opóźnienia wynikający z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Nie jest to zatem okres opóźnienia, którego nie wlicza się do terminów określonych w art. 35 § 1- § 4 k.p.a. Tym samym stwierdzić należało, że skarga na dzień jej wniesienia była zasadna i pozostaje zasadna na dzień orzekania w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Do Sądu nie wpłynęła jakakolwiek informacja od organu o dokonaniu czynności materialno-technicznej (wypłaty), jak również o wydaniu decyzji lub postanowienia. Z tego względu Sąd zobowiązał Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia wniosku G. P. z dnia [...] listopada 2018 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie organ nie podjął właściwego działania w ustawowym terminie, jednakże z akt postępowania i z odpowiedzi na skarg nie wynika, aby działanie organu było nakierowane na pozbawienie wnioskodawcy uprawnień. Argumentacja organu, choć nie mogła wpłynąć na wynik sprawy dotyczącej bezczynności, nie stanowi jednocześnie przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Trudność w rozpatrzeniu wniosku, na jaką organ wskazał w związku z wydanym przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem zakresowym, pozwala stwierdzić, że brak oczekiwanego przez skarżącego działania organu, nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł.