II SAB/Wa 671/16

1 Dnia 08 czerwca 2017 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj 4 Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Adam Lipiński 5 po rozpoznaniu w dniu 08 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy wykładni oraz uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 671/16 w sprawie ze skargi K.J. na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 lutego 2015 r. postanawia 1) odmówić wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 671/16; 2) odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 671/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2015 r., postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 671/16 odrzucił przedmiotową skargę. Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 24 lutego 2017 r. Pismem z dnia 28 lutego 2017 r. (1 marca 2017 r. - data stempla pocztowego) skarżący złożył do WSA w Warszawie wniosek o wykładnię oraz uzupełnienie ww. postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący podniósł, że wnosi o: "1. Dokonanie wykładni orzeczenia, w zakresie, w jakim uzasadnienie odrzucenia zawiera odwołanie do norm prawnych związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariusza Policji, wskazując Komendanta Głównego przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji. W tym zakresie wątpliwość budzi stanowisko sądu, przywołania przepisów ustawy o Policji, w zakresie regulowania stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji w służbie czynnej, dla stosunku funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku, zwolnionego ze służby w Policji ostateczną decyzją administracyjną, co oznacza wyłączenie Komendanta Głównego Policji z zakresu organu właściwego w sprawach innych, niż wymienione wprost w art. 5 ust. 1 ustawy o Policji. Tym samym wyjaśnienia wymaga, jaki cel ma takie stanowisko sądu do tej konkretnej sprawy o bezczynność organu w sprawie innej, niż bezpieczeństwo i porządek publiczny, jak i stosunek służbowy policjanta w służbie czynnej i w stanie spoczynku. 2. Wyjaśnienie wątpliwości treści uzasadnienia, w zakresie, w jakim sąd przywołując art. 5 ust. 1 ustawy o Policji, oraz orzecznictwo sądowo-administracyjne, określając, iż domniemywa się posiadania przez KGP pełnych kompetencji przypisanych Ministrowi, sąd uznaje właściwość KGP jako organu centralnego w administracji, we wszystkich sprawach przed tym organem prowadzonych, czy też kompetencje takie zostały KGP przyznane linią orzecznictwa sądowo-administracyjnego, mimo, iż zakres kompetencji organu może określać wyłącznie ustawodawca, a w tym to do ustawodawcy należy prawo kompetencje takie ograniczać, a tak uczyniono w art. 5 ust. 1 ustawy o Policji, poddając sprawy nie będące w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego kontroli cywilnej, na szczeblu ministerialnym, czyli szczególnej kontroli ostatecznej cywilnej. Tym samym wątpliwości budzi podstawa określenia rangi KGP w tej sprawie jako organu centralnego, równego ministrowi. 3. Uzupełnienie orzeczenia o pominięty zakres, a powiązany i mający znaczenie prawne, w zakresie rozpoznawania wniesionego mojego zażalenia z dnia [...] września 2016 r. wniesionego do MSWiA, gdzie sąd rozważania podjął z urzędu, gdy pominięto zakres zawężenia w art. 5 ust. 1 ustawy o Policji kompetencji KGP równych ministrowi, wyłącznie do spraw bezpieczeństwa i porządku publicznego, zatem ustawowo ograniczono jego kompetencje, co oznaczać może, iż zażalenie wniesiono zgodnie z prawem i do organu właściwego, a czynność przekazania go z MSWiA była wadliwą, a KGP naruszył w zakresie zażalenia art. 19 kpa, w związku z art. 5 ust. 1 o Policji, nie badając swojej właściwości w sprawie nie będącej w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a w tym, w okolicznościach, w których w obiegu prawnym funkcjonuje II SA/Wa 290/10 - Wyrok WSA w Warszawie, stan prawny nie uległ zmianie, jak i w tym zakresie brak jest uchwały NSA, czy regulacji prawnej rangi ustawowej, zmieniającej pozbawienia kompetencji KGP w sprawach innych, niż bezpieczeństwo i porządek publiczny właściwości rzeczowej dla orzekania co oznacza, że czynność w mojej sprawie i w tym zakresie nie jest zbieżną z normami prawa i art. 32 ustawy zasadniczej, zatem KGP wadliwie uznał się i został uznany za właściwy, wbrew zakazowi z art. 5 ust. 1 i to w sprawie, w której nie mamy do czynienia ze stosunkiem służbowym policjanta w służbie czynnej i w tym zakresie podległością służbową, ale funkcjonariuszem w stanie spoczynku z tej podległości służbowej wyłączonego.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając wniosek skarżącego o wykładnię postanowienia WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 671/16, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd wyjaśniając orzeczenie, dokonuje jego wykładni autentycznej, tzn. wyjaśnia z mocą obowiązującą, jak należy rozumieć treść orzeczenia sądu. Wykładni wyroku można dokonać zarówno z urzędu, jaki i na wniosek strony. Dokonanie wykładni nie jest ograniczone żadnym terminem. Wykładni podlega zarówno wyrok prawomocny, jak i nieprawomocny. Można dokonać także wykładni postanowienia i zarządzenia. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jaki i jego uzasadnienie, jeżeli zostało w sprawie sporządzone. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013; postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, publ. LEX 75533; z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1312/04, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu sentencja postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r. jest jasna. Nie budzą również wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia oraz wskazana podstawa prawna. Zdaniem Sądu, sformułowania użyte we wniosku z dnia 28 lutego 2017 r. "w tym zakresie wątpliwości budzi stanowisko sądu (...)", "tym samym wyjaśnienia wymaga, jaki cel ma takie stanowisko sądu (...)" wskazują, iż skarżący domaga się w istocie wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które stanowiło podstawę wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. Tymczasem, jak podkreśla się w orzecznictwie, w ramach instytucji określonej w art. 158 p.p.s.a. niedopuszczalne jest domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do formułowania przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II OW 67/13, publ. LEX nr 1447283). Z powyższych względów Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia wniosku o dokonanie wykładni postanowienia. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o uzupełnienie postanowienia WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 671/16, wskazać należy, iż stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jak wynika z ww. przepisu strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie orzeczenia podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z 13 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 2344/10, publ. https://orzeczenia.gov.pl). W rozpoznawanym w niniejszej sprawie wniosku K. J. wniósł o uzupełnienie postanowienia o wskazanie dodatkowych kwestii związanych z rozpoznaniem jego zażalenia z dnia [...] września 2016 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesionego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W ocenie Sądu tego rodzaju wniosek wykracza poza instytucję uzupełnienia postanowienia i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu odwoławczym. Sąd odrzucając w dniu 8 lutego 2017 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania wydał rozstrzygnięcie o charakterze procesowym. Stwierdził bowiem, iż skarga w przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych jest niedopuszczalna. Sąd orzekł o całości skargi i nie był zobowiązany do zamieszczenia w takim rozstrzygnięciu dodatkowego orzeczenia. Z tych względów wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. W oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.