II SAB/Wa 673/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Ministra Infrastruktury dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz M. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Ministrowi Infrastruktury, zwanemu dalej "organem", bezczynność przy rozpatrywaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej - sformułowanego w piśmie z [...] października 2024 r. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji", oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Wniesiono o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, orzeczenie czy miało miejsce rażące naruszenie prawa oraz wymierzenie organowi grzywny w wysokości 300 zł. W uzasadnieniu skargi wskazano: - Wnioskodawca - za pośrednictwem platformy ePUAP – wystąpił [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, - organ nie udostępnił informacji w żądanym zakresie (skargę opatrzono podpisem [...] października 2024 r.); pozostaje więc w bezczynności, - brak reakcji organu na złożone podanie, należy rozumieć jako ignorowanie sprawy a zarazem Wnioskodawcy; zachowanie takie spełnia przesłanki wymierzenia organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano: - wniosek wpłynął do organu [...] października 2024 r. - za pośrednictwem ePUAP; dotyczył: - wyjaśnienia, czy art. 74a ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251) jest obowiązującym przepisem w Polsce i podlega realizacji przez organy rejestrujące pojazdy; - przekazania rozporządzenia lub sporządzonych przez Ministra wytycznych, w sprawie ustalenia cennika oraz sposobu wyłonienia operatora pocztowego, który ma realizować wysyłkę dokumentów rejestracyjnych pojazdu lub wskazania, na jakiej podstawie prawnej rejestrujące pojazdy organy mogą stosować dowolność i uznaniowość w tym zakresie, - w treści wniosku wskazano, że podstawą żądania jest art. 2 ustawy o informacji, - organ - pismem z [...] października 2024 r., przesłanym Wnioskodawcy za pośrednictwem ePUAP [...] października 2024 r. - udzielił odpowiedzi na wniosek; zgodnie z jego treścią, wyjaśnił kwestię obowiązywania art. 74a ust. 7 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zaś - odnośnie jego realizacji przez rejestrujące pojazdy organy - wskazał, że jest to przepis powszechnie obowiązujący na terytorium Polski; obowiązek jego stosowania przez organy rejestrujące jest więc oczywisty; wyjaśniono również kwestię ustalania cen oraz sposobu wyłonienia operatora pocztowego, który ma realizować wysyłkę dokumentów rejestracyjnych, - [...] października 2023 r. - za pośrednictwem ePUAP - wpłynęła do organu skarga na bezczynność, - organ zasadniczo nie zgadza się z zarzutem podniesionym w skardze – co do braku reakcji i ignorowaniem Wnioskodawcy; odpowiedzi udzielono po upływie 20 dni - w ogólnym terminie, wynikającym z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572); z treści wniosku jasno wynikało (użycie wyrazów "wyjaśnienie", "przekazanie"), że chodzi o sformułowanie stanowiska organu, nie zaś udostępnienie istniejącej już i będącej w posiadaniu organu informacji; dlatego - w piśmie z [...] października 2024 r. – organ zwrócił uwagę, że zapytanie (pismo) nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu ustawy o informacji; dotyczy bowiem obowiązywania przepisów prawa i ich wykładni; w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do nich zastosowania ustawa o informacji; jeśli więc do wniosku nie miała zastosowania ustawa o informacji, to organ nie był również związany 14 dniowym terminem na udzielenie odpowiedzi (z art. 13 ust. 1 danego aktu), - skarga na bezczynność nie jest więc uzasadniona; tym bardziej nie jest uzasadniony wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź obowiązany podmiot nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. W realiach rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości, że - na dzień wniesienia skargi ([...] października 2024 r.) - organ pozostawał w bezczynności. Wobec bowiem wpływu wniosku [...] października 2024 r., gdzie żądano określonej informacji z powołaniem trybu ustawy o informacji (kwestie związane z organizacja rejestracji pojazdów – wybór operatora pocztowego) żadnej odpowiedzi nie udzielono z zachowaniem terminu, wskazanego w art. 13 ust. 1 ustawy o informacji (pierwszy dzień roboczy po upływie 14 dni – [...] października 2024 r.). Nie wydano też decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Odpowiedź - wobec żądania Wnioskodawcy – organ opatrzył datą [...] stycznia 2025 r., lecz przesłał w dniu [...] października 2024 r – po wpływie do organu skargi. Wnioskodawca w toku postępowania przed Sądem nie kwestionował uzyskania odpowiedzi po wniesieniu skargi. Odrębną kwestią jest natomiast ocena, czy - na dzień rozpoznawania sprawy przez Sąd - stan bezczynności się utrzymuje. Potwierdzenie tego obligowałoby Sąd do nakazania organowi realizacji wniosku (tak żądanie skargi). W sprawie jest poza sporem, że organ należy do obowiązanych do udostępnienia informacji publicznych (tak art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji). Wbrew wywodom organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, nie może mieć w danej sprawie o bezczynność kluczowego znaczenia, czy sformułowane we wniosku pytania dotyczyły w istocie udostępnienie informacji publicznej. Jak już wskazano, skoro Wnioskodawca wystąpił w trybie danych regulacji, organ – w wynikającym z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji terminie - był obowiązany poinformować stronę, że wniosku nie można rozpoznać - w myśl powołanych regulacji. Co bezsporne, nie uczyniono tego sporządzając wyłącznie odpowiedź lecz nie przysyłając Wnioskodawcy – przed dniem wniesienia przezeń skargi. Uzasadnia to zarzut pozostawania przez organ w bezczynności. Jedynie na marginesie trzeba odnotować, że organ mylnie zaklasyfikował wszystkie pytania Wnioskodawcy, jako niedotyczące kwestii informacji publicznej. Wnioskodawca zwrócił się bowiem także o wskazanie, czy organ wydawał określone wytyczne dla podmiotów, realizujących zadania publiczne w zakresie rejestracji pojazdów. W danym zakresie organ w odpowiedzi wskazał, że - nie mając ku temu kompetencji - nie uczynił tego. Informacji więc w istocie udzielono. Trafnie natomiast wskazano, że pytanie w pozostałym zakresie nie podlega rozpoznaniu w myśl przepisów o dostępie do informacji publicznej - jako dotyczące objaśnienia stanu prawnego bądź rozumienia przepisów przez organ. Sąd nie zobowiązał więc organu do realizacji wniosku - wedle żądania skargi - lecz wskazał na pozostawanie przezeń w bezczynności - na dzień jej wniesienia. Bezczynność organu nie miała charakteru intencjonalnego. Podjęto generalnie czynności w sprawie - w celu udzielenia odpowiedzi na wniosek – sporządzono odpowiedź. Przekroczenie terminu nie było przy tym znaczne, zaś stan bezczynności ustał bezpośrednio po wniesieniu skargi. Organ błędnie także przyjmował, że znajdą w sprawie zastosowania terminy procedowania, wynikające bezpośrednio w K.p.a. Okoliczność ta, jakkolwiek nie uwalnia z zarzutu bezczynności, ma jednak znaczenie w kontekście oceny jej zakresu. Uzasadnia przyjęcie, że nie ma ona charakteru rażącego naruszenia prawa. W tym kontekście Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Prowadziło to do oddalenia skargi w danym zakresie. Realizując wniosek z przekroczeniem zakreślonego w ustawie o informacji terminu nie naruszono przepisu prawa materialnego, gdzie określono prawo dostępu do informacji publicznej (tak wskazany w skardze art. 61 ust.1 Konstytucji RP). Uchybiono natomiast regułę wyrażonej w art. 13 ustawy o informacji. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 4 sentencji - w myśl art. 200 powyższej ustawy. Poniesione koszty stanowił wpis od skargi.