II SAB/Wa 675/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] września 2022 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych 1) zobowiązuje Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do rozpoznania skargi P. S. z dnia [...] września 2022 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierza Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; 4) zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz P. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] września 2022 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zw. dalej "organem" lub "Prezesem UODO", wpłynęła skarga P. S., zw. dalej "skarżącym", na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Polskie Aplikacje Transakcyjne Sp. z o.o. z siedzibą w P., zw. dalej "PAT" oraz Autopay S.A. z siedzibą w S., zw. dalej "Spółką", polegające na przetwarzaniu jego danych osobowych bez podstawy prawnej oraz niespełnieniu wobec niego obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), zw. dalej "RODO". Na skutek powyższego Prezes UODO pismami z dnia 17 października 2022 r. zwrócił się do Spółki oraz PAT o złożenie wyjaśnień w sprawie. Jednocześnie organ poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania i podjętych czynnościach. Wyjaśnienia Spółki zostały złożone do organu w dniu 3 listopada 2022 r. W dniu 8 kwietnia 2024 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wezwano organ na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), zw. dalej "k.p.a.", do usunięcia naruszenia prawa i niezwłocznego podjęcia czynności mających na celu wydanie decyzji w sprawie. Pismami z dnia 24 kwietnia 2024 r. organ ponownie zwrócił się do PAT o złożenie wyjaśnień w sprawie oraz wezwał Spółkę do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Tego samego dnia organ poinformował Skarżącego o podjętych działaniach. Wyjaśnienia PAT wpłynęły do organu w dniu 8 maja 2024 r. Spółka udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu w dniach 17 maja oraz 3 czerwca 2024 r. Pismami z dnia 17 lipca 2024 r. organ wezwał Spółkę i PAT do uzupełnienia wyjaśnień w sprawie oraz poinformował skarżącego o podjętych działaniach. Wyjaśnienia Spółki wpłynęły do organu w dniu 2 sierpnia 2024 r., zaś wyjaśnienia PAT w dniach 30 lipca i 19 sierpnia 2024 r. W dniu 22 czerwca 2025 r. do organu wpłynęła skarga skarżącego na przewlekłe prowadzenie sprawy przez ten organ, kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu. Skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania decyzji na skutek złożonej skargi z dnia [...] września 2022 r.; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 k.p.s.a. w związku z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W treści skargi skarżący wymienił czynności organu, o których był informowany, oraz podniósł, że dotychczas sprawa nie została rozstrzygnięta przez organ. Zaznaczył, że wniosek o wymierzenie grzywny motywował tym, iż w innych zainicjowanych przez niego postępowaniach organ również dopuszczał się zbędnej zwłoki albo wręcz ignorował jego pisma, dlatego przypuszcza, iż uczynił to w celu zniechęcania go do składania dalszych skarg. W dniu 15 lipca 2025 r. organ ponownie zwrócił się do PAT oraz Spółki o złożenie dodatkowych wyjaśnień w sprawie oraz poinformował o powyższym skarżącego. W odpowiedzi na skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania organ wniósł o jej oddalenie. Prezes UODO podziela pogląd, że miarą przewlekłości jest ocena w kontekście sprawy, jej złożoności i okoliczności jej towarzyszących. Zgodnie z art. 78 ust. 2 RODO, organ ma trzy miesiące na poinformowanie osoby o postępach w rozpatrzeniu skargi, co jest przepisem szczególnym względem k.p.a. i skutkuje wyłączaniem okresów opóźnień z winy strony podczas liczenia terminów. Prowadzone czynności przez Prezesa UODO, takie jak wezwania do wyjaśnień, były podejmowane niezwłocznie, a działania nie miały charakteru pozornego. Sprawa jest rozpoznawana rzetelnie, w tym celu wyznacza dodatkowe wezwania, a okres oczekiwania na wyjaśnienia powinien być uwzględniony w analizie terminów. Organ stale prowadzi działania wyjaśniające, zbierając pełny materiał dowodowy, dlatego też zarzut przewlekłości jest bezpodstawny. W ocenie Prezesa UODO, długość tego postępowania nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa, szczególnie że organ nie działał z winy ani w złej woli. Przepis art. 149 p.p.s.a. nie przewiduje kary finansowej za przewlekłość; wymierzenie grzywny jest środkiem nadzwyczajnym, stosowanym w wyjątkowych, drastycznych przypadkach celowego opóźniania. A w tej sprawie o takim mowy być nie może. Organ podejmuje wszelkie działania dla rzetelnego rozstrzygnięcia sprawy i informuje skarżącego o każdym jego etapie. Z tych względów nie można uznać, że doszło do naruszenia prawa w sposób oczywisty, a tym samym do przewlekłości rażącej. Podkreśla się, że długość postępowania, przy braku złej woli, nie stanowi podstawy do uznania rażącego naruszenia prawa. Z tych względów, skarga na przewlekłość jest bezzasadna, a dalsze działania organu będą kontynuowane, by wydać decyzję niezwłocznie po zgromadzeniu materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w zakresie wskazanych w piśmie inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym postaci niedziałania organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany kwalifikacją wskazaną przez skarżącego. Ostateczną decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje Sąd i daje temu wyraz w wyroku (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12). Zdaniem Sądu, istota zarzutów skargi w niniejszej sprawie dotyczy niezałatwienia sprawy w terminach ustawowych, a skarżący akcentuje przede wszystkim opieszałość organu w załatwieniu sprawy i w konsekwencji jej nie załatwienie. Z tej przyczyny Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest przewlekłość PUODO w rozpoznaniu skargi z dnia [...] września 2022 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyjaśnić również należy, że celem skargi na przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie opieszałości w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi nie ma istotnego znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność została dokonana przez organ opieszale. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez PUODO, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skarga na przewlekłość może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarga wniesiona została po wyczerpaniu przysługującego środka zaskarżenia – ponaglenia, pismem z dnia 18 kwietnia 2024 r. Treść tego pisma nie pozostawia żadnych wątpliwości co do jego intencji, a więc przez wydanie rozstrzygnięcia i zakończenia postępowania zainicjowanego skargą z dnia [...] września 2022 r. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stosownie do treści art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie - ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a. - nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Innymi słowy, organ administracji prowadzi postępowanie przewlekle, gdy nie załatwia sprawy w wymaganym terminie, a więc w okresie, który można uznać za konieczny dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Prowadzi zatem, co prawda, postępowanie, ale podejmuje w nim czynności opieszale, w tempie nieznajdującym usprawiedliwienia w ich złożoności lub charakterze, albo czynności zbędne, pozorne albo nie podejmuje żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1039/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 187/17). Narusza tym samym wyraźnie wynikającą z art. 12 § 1 k.p.a. zasadę szybkości postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781), zw. dalej "u.o.d.o.", oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), zw. dalej "RODO", które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. do postępowań prowadzonych przez Prezesa UODO, stosuje się przepisy k.p.a. W myśl natomiast art. 78 ust. 2 RODO, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści tego przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował"). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1959/22, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 4754/21). Przepis art. 78 ust. 2 RODO określa zatem graniczny termin rozpoznania skargi przez organ nadzorczy. Jak wynika z akt sprawy, Prezes UODO pierwszą czynność w związku ze złożoną skargą w dniu [...] września 2023 r. podjął dopiero w dniu 17 października 2023 r., zwracając się do PAT oraz Spółki o złożenie wyjaśnień w sprawie oraz informuje skarżącego o wszczęciu postępowania i podjętych czynnościach. Wyjaśnienia w dniu 3 listopada 2022 r. wpłynęły tylko od Spółki. Mimo niezłożenia wyjaśnień przez PAT, następną czynność w sprawie Prezes UODO podjął dopiero w dniu 24 kwietnia 2024 r., czyli przeszło po półtorarocznej bierności, a nastąpiło to w reakcji na ponaglenie złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a., przez skarżącego. Wówczas Prezes UODO zwrócił się do PAT oraz ponownie do Spółki o złożenie wyjaśnień, jak również poinformował o tych czynnościach skarżącego. PAT odpowiedział w dniu 8 maja 2024 r., zaś Spółka w dniu 17 maja i 3 czerwca 2024 r. W dniu 17 lipca 2024 r. Prezes UODO kolejny raz zwraca się do PAT i Spółki o uzupełnienie złożonych wyjaśnień. Odpowiedź Spółki zostaje udzielona w dniu 2 sierpnia 2024 r., zaś wyjaśnienia PAT w dniach 30 lipca i 19 sierpnia 2024 r. Po czym przez rok Prezes UODO pozostaje bierny, dopiero w reakcji na złożoną przez skarżącego skargę na przewlekłość postępowania, w dniu 15 lipca 2025 r. Prezes UODO ponownie zwraca się do PAT i Spółki o uzupełnienie wyjaśnień, o czym również informuje skarżącego. W świetle powyżej sekwencji zdarzeń nie sposób przyjąć, iż organ dotrzymał trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 RODO. Biorąc pod uwagę, że skarga skierowana do Prezesa UODO wpłynęła w dniu [...] września 2022 r., to postępowanie w sprawie powinno zakończyć się do 23 grudnia 2022 r. Jeżeli nawet organ uznałby, że sprawa wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, winien każdorazowo zawiadomić o tym skarżącego, podając przyczynę zwłoki oraz wskazać termin załatwienia sprawy wynikający z przepisów k.p.a., czego w tej sprawie nie uczynił. W ocenie Sądu, organ dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu albowiem podejmował w sprawie czynności opieszale i nieefektywnie. W ciągu pierwszego miesiąca Prezes UODO wszczął postępowanie oraz wezwał PAT i Spółkę do przedłożenia wyjaśnień, informując również o tych czynnościach skarżącego. Jednak przez następne przeszło półtora roku zachowuje się biernie mimo, iż w aktach widnieje nieodebrana przesyłka przez PAT, a w konsekwencji brak jakichkolwiek wyjaśnień z ich strony. Prezes UODO reaguje dopiero kiedy w dniu 18 kwietnia 2024 r. wpływa ponaglenie. Wówczas pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. wezwał PAT i ponownie Spółkę do wyjaśnień. Po złożeniu przez nich wyjaśnień, Prezes UODO pismem z dnia 17 lipca 2022 r. wnosi o ich uzupełnienie. Po czym znów następuje prawie roczny przestój do momentu, kiedy w dniu 22 czerwca 2025 r. wpływa skarga na przewlekłość postępowania. W reakcji na tę skargę w dniu 15 lipca 2025 r. Prezes UODO czwarty raz zwraca się o złożenie wyjaśnień, informując jednocześnie o tej czynności skarżącego. Tym samym po prawie trzyletnim, bezskutecznym prowadzeniu postępowania przez Prezesa UODO skarga na przewlekłe jego prowadzenie jest jak najbardziej zasadna. Z powyższych względów, jak również wobec niezakończenia postępowania zainicjowanego skargą z dnia [...] września 2022 r. Sąd zobowiązał Prezesa UODO do rozpatrzenia skargi w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Co więcej, zdaniem Sądu przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1376/24, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące przewlekłość. Według Sądu, zaistniałą w przedmiotowej sprawie bierność Prezesa UODO należy uznać za kwalifikowaną postać przewlekłości z uwagi na znaczne i niezaprzeczalne opóźnienie w podejmowanych czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Długość postępowania, brak zintensyfikowanych działań ze strony organu zmierzających do jak najszybszego zakończenia postępowania, doprowadziły Sąd do wniosku, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwestie związane z trudnościami organu, wynikającymi z konieczności wnikliwego rozpatrzenia skargi z uwagi na problematykę, nie usprawiedliwiają zarzutu rażącej przewlekłości. Realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów, czy też środków pieniężnych. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wymierzeniu organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Oceniając jako rażący niniejszy przypadek przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezesa UODO Sąd, w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a., wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł, o czym orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku. Zasądzona kwota ma charakter prewencyjny i penalizacyjny, i nie stanowi zadośćuczynienia za ewentualne szkody materialne, jakie może ponieść strona. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a oraz § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1-3 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.