II SAB/Wa 682/16

1 Dnia 08 czerwca 2017 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) 4 Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Ewa Kwiecińska 5 po rozpoznaniu w dniu 08 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 682/16 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2016 r. postanawia - odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 682/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2016 r., postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 682/16 odrzucił przedmiotową skargę. Odpis przedmiotowego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 31 marca 2017 r. Pismem z dnia 03 kwietnia 2017 r. (04 kwietnia 2017 r. – data stempla pocztowego) skarżący złożył do WSA w Warszawie wniosek o uzupełnienie przedmiotowego postanowienia WSA w Warszawie o "zakres pominięty", albowiem, w ocenie skarżącego, jego skarga "nie została do dnia dzisiejszego w sposób właściwy rozpoznana i załatwiona, a podejmowane przez KGP działania i czynności nie dają możliwości stanowiska, iż nie pozostawiono jej w całości, czy chociażby w części pozostawiona bez rozpoznania i załatwienia, gdy występują okoliczności naruszeń poprzez nie zastosowanie nakazów z przepisów ogólnych kpa i szczególnych, mających w sprawie konstytutywne zastosowanie.". W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący podniósł, iż: "W zakresie zaskarżenia mieściło się szczególne wyszczególnienie, iż moja sprawa prowadzona przed KPP w K., oraz KWP w K. nie została załatwiona zgodnie z prawem, jak również, iż w zakresie nakazanych działań i czynności KPP w K. nie podejmuje prawem nakazanych działań w zakresie badań komisji i nie prowadzi spraw związanych z prawem policjantów do urlopów związanych z uciążliwością służby, skutkiem czego policjanci, a w tym i ja, poprzez zaniechanie nakazanych działań byli i są bezprawnie i bezzasadnie prawa do urlopów dodatkowych, w razie stwierdzenia przez misje czynników uciążliwych, lub w postępowaniu odwoławczo-dowodowym, w razie odmowy konkretyzacji prawa, kwestionując w nim wadliwość czynności komisji prawem wymagalnej, oraz w zakresie, w jakim Komendant Powiatowy Policji w K. nie prowadził czynności nakazanej przepisami wiążącymi w zakresie ochrony policjantów w przedmiocie BHP, a jedynie dokonywał pozoracji takich działań i w zakresie, w jakim organ ten podlegał pod KWP w K., zatem kontroli i nadzorowi, który również nie był właściwy, a wręcz go nie było i raczej nie przypuszczam, aby i obecnie funkcjonował należycie. Równocześnie, zgodnie z ustawą zasadniczą, strona, czy podmiot wnoszący każdą sprawę do organu nie jest i nie może być pozbawiony prawa do sądu. W tym zakresie prawodawca w przepisach ustawy kodeks postępowania administracyjnego nie zakreślił prawa odwołania się od rozstrzygnięcia organu kontroli i nadzoru, nie mniej jednak jest to prawna czynność organu podejmowana na podstawie i w oparciu o unormowania z ustawy kodeks postępowania administracyjnego, zatem w takich przypadkach gdy podmiot nie jest zadowolony z czynności kończącej, może jej zarzucić naruszenie prawa poprzez brak faktycznego w całości, czy w części załatwienia sprawy zgodnie z przepisami ustawowymi, a w tym zakresie mieści się zakres z art. 232. Możliwości przekazania sprawy, gdy brak jest zastrzeżeń dla organu, któremu sprawę się chce przekazać, zastrzeżenia takie były i są nadal, a je pominięto, czy z art. 233-235 kpa, oraz w zakresie, w jakim prowadząc postępowanie wyjaśniające i dowodowe, organ, do którego sprawę wniesiono jest związany przepisami ogólnymi kpa, tj. z art. 7, 9 i 0 par. 1 kpa, a ten zakres naruszeń również został pominięty.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z treścią art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jak wynika z brzmienia powyższego artykułu strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 ppsa wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV., str. 445-446; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 ppsa wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z 13 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 2344/10). W rozpoznawanej sprawie skarżący zasadność wniosku o uzupełnienie postanowienia upatruje w tym, że jego skarga "nie została do dnia dzisiejszego w sposób właściwy rozpoznana i załatwiona". W ocenie Sądu tego rodzaju wniosek wykracza poza instytucję uzupełnienia postanowienia i zmierza w istocie do jego zakwestionowania, co skarżący może uczynić jedynie poprzez skorzystanie z uprawnienia do jego zaskarżenia w toku instancji. Podkreślić należy, że Sąd odrzucając skargę wydał orzeczenie o charakterze procesowym, a nie merytorycznym, badał bowiem wyłącznie kwestię dopuszczalności skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 wskazanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.