II SAB/Wa 684/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Kwiecińska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2017 r. sprawy ze skargi R. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. stwierdza, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłości w załatwieniu wniosku skarżącego R. Z. z dnia [...] listopada 2015 r.; 2. stwierdza, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset) złotych; 4. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego R. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 7 września 2016 roku R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w zakresie postępowania administracyjnego w sprawie zapoczątkowanej jego wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 roku. Skarżący wniósł o: 1. Zobowiązanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do zakończenia postępowania administracyjnego o sygn. akt [...] w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wydanego w wyniku przedmiotowej skargi; 2. Stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego przed GIODO o sygn. akt [...]; 3. Stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. Wymierzenie Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywny. Skarżący podkreślił, że skargę wniósł do organu za pośrednictwem platformy ePUAP, tj. z chwilą wprowadzenia jej do systemu teleinformatycznego. GIODO nie podjął czynności przewidzianych prawem i dlatego skarżący trzykrotnie wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa (w dniu 30 grudnia 2015 r., 24 stycznia 2016 r.) oraz w dniu 16 kwietnia 2016 r.). Organ od ostatniego pisma z dnia 5 maja 2016 r. znowu jest bezczynny i przewlekle zajmuje się sprawą. Zdaniem skarżącego przewlekłość organu ma charakter rażący. Organ zasługuje też w ocenie skarżącego na grzywnę, której wysokość powinna być ustalona tak, aby zdyscyplinować organ i uniknąć podobnych zaniechań w przyszłości. W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o jej oddalenie i podkreślił, iż do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (GIODO) drogą elektroniczną wpłynął wniosek R. Z., zwanego dalej skarżącym, z dnia [...] listopada 2015 r., dotyczący nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...], zwanej dalej Spółką. Dnia 30 grudnia 2015 r. oraz 24 stycznia 2016 r. do organu wpłynęły pisma skarżącego stanowiące wezwanie do usunięcia naruszeń prawa w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym Generalny Inspektor pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. (znak:[...]) wystąpił do Spółki o złożenie wyjaśnień w sprawie. Jednocześnie Generalny Inspektor pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. (znak: [...]), poinformował skarżącego o podjętych w sprawie działaniach. W dniu 8 lutego 2016 r. do Biura GIODO wpłynęły wyjaśnienia Spółki, reprezentowanej przez Prezesa Zarządu. Dnia 16 kwietnia 2016 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego stanowiące wezwanie do usunięcia naruszeń prawa. Pismem z dnia 5 maja 2016 r. (znak:[...] ) Generalny Inspektor ponownie zwrócił się do Spółki o złożenie kolejnych wyjaśnień w sprawie. Skarżący został poinformowany o tej czynności pismem z dnia 5 maja 2016 r. (znak:[...]). Dnia 23 maja 2016 r. do Biura GIODO wpłynęły wyjaśnienia Spółki. Do wyjaśnień nie załączono pełnomocnictwa. W dniu 12 września 2016 r. do Biura Generalnego Inspektora wpłynęła skarga Pana R. Z. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnaego w Warszawie. Pismem z dnia 19 września 2016 r. (znak:[...]) Generalny Inspektor zwrócił się Spółki o przesłanie pełnomocnictwa pod rygorem nieprzyjęcia nadesłanych wyjaśnień. Jednocześnie Generalny Inspektor pismem z dnia [...] września 2016 r. (znak: [...]) poinformował skarżącego, iż podejmuje dalsze czynności mające na celu uzyskanie wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. Dnia 27 września 2016 r. do organu wpłynęło ww. pełnomocnictwo, wobec czego Generalny Inspektor pismami z dnia 29 września 2016 r. (do skarżącego pismo znak:[...], do Spółki pismo znak: [...]) poinformował strony, że zebrany został materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej oraz o prawach stron wynikających z k.p.a. Zdaniem organu w aktualnym stanie prawnym i faktycznym skarga Pana R. Z. jest bezzasadna. Organ wskazał, iż stosownie do dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ww. aktu prawnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Bk 15/12) ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (czy to na skutek nie podjęcia żadnych czynności czy też prowadzenia postępowania i niezakończenia go wydaniem aktu administracyjnego lub podjęciem stosownej czynności), natomiast ze stanem przewlekłości mamy do czynienia wówczas, gdy organ podejmuje czynności w toku postępowania w sposób nieefektywny lub pozorny, nie przekraczając jednocześnie terminu załatwienia sprawy (najczęściej będą to przypadki nieuzasadnionego korzystania z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14 wskazał zaś, iż przewlekłość ma miejsce, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, lub czynności pozornych, zbędnych, powodujących, że formalnie nie jest bezczynny. W kontekście wyżej przywołanych okoliczności faktycznych, zdaniem GIODO, nie można uznać, by niniejsze postępowanie było prowadzone przez organ w sposób przewlekły, ponieważ nie można organowi przypisać, że podejmował w sprawie czynności w sposób nieefektywny czy pozorny. W niniejszej sprawie Generalny Inspektor przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy, wykorzystując w tym celu możliwie najprostsze środki. Organ podkreślił, że ze względu na charakter uprawnień Generalnego Inspektora, służących mu w toku prowadzonego postępowania, rozstrzygając sprawę poddaną jego ocenie, opiera się on przede wszystkim na pisemnych wyjaśnieniach stron oraz przesłanych przez nie dowodach. Organ nie uchylał się od rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a wręcz przeciwnie, podejmował czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego, który pozwoli na wydanie adekwatnego rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji (administracyjnej w sprawie należącej do właściwości Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego, co organ swoimi czynnościami realizował. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż organ pozostał niemy na jego wezwania do usunięcia naruszeń prawa z postępowania z dnia 30 grudnia 2015 r. oraz z dnia 24 stycznia 2016 r., organ wskazał, iż są one bezzasadne, gdyż skarżący poinformowany został pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. o czynnościach podjętych w sprawie. Ponadto należy wskazać, że skarżący był każdorazowo informowany o czynnościach podejmowanych przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Obecnie Generalny Inspektor oczekuje na zwrotne potwierdzenia odbioru pism z dnia 29 września 2016 r., jako dowodów na poinformowanie stron o zebranym materiale dowodowym przed wydaniem decyzji, co wynika z art. 10 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił nadto, że sprawy kierowane do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych rozpatrywane są według kolejności ich wpływu. Pracownicy Departamentu Orzecznictwa, Legislacji i Skarg Biura GIODO, departamentu zajmującego się rozpatrywaniem skarg, oceniają każdą sprawę pod kątem spełniania wymogów formalnych skargi określonych zarówno przepisami k.p.a., jak również ustawy z dnia z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 783 ze zm.) oraz podejmują szereg czynności niezbędnych do prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego, do czego obligują ich przepisy prawa. Zanim bowiem dojdzie do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej niezbędne jest zrealizowanie wskazanego w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jak podkreślał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, z art. 77 § 1 k.p.a. oraz wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej wynika, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z dnia 15 września 1992 r., SA/Lu 601/92; wyrok NSA OZ w Gdańsku z dnia 16 października 1998 r., I SA/Gd 92/98). Ponadto wskazać należy, że Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jest jedynym urzędem na całą Polskę, bez jednostek pomocniczych, czy oddziałów zamiejscowych. Do Biura Generalnego Inspektora składają skargi osoby z całej Polski, jak również z zagranicy. Generalny Inspektor w swojej pracy prowadzi szereg działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych, co również przekłada się nie tylko na liczbę wpływających skarg do Biura, ale także próśb o interwencję, czy też wniosków o wydanie opinii, których liczba z każdym rokiem się zwiększa. Na marginesie należy wskazać, że liczba skarg, które wpłynęły do Biura Generalnego Inspektora w ciągu ostatnich 4 lat wzrosła o 100%. W 2010 r. wpłynęło 1114 skarg, w 201 1 r. – 1271 skarg, w 2012 r. – 1593 skarg, a w 2013 r. – 1879 skarg. Natomiast w 2014 r. wpłynęło 2472 skarg, a w 2015 r. 2256 skarg. Podkreślić należy, że obecnie na jednego pracownika Departamentu Orzecznictwa, Legislacji i Skarg przypada średnio ponad 200 spraw. Z uwagi na powyższe okoliczności nie sposób uznać, zdaniem organu, iż w sprawie ze skargi o sygn. [...]miała miejsce przewlekłość postępowania, a tym bardziej rażąca przewlekłość postępowania i niezasadne jest wymierzenie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przepisach prawa brak jest definicji "przewlekłości postępowania". W ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) stanowi się jedynie, że dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd, w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty albo czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania przygotowawczego lub czynności podjętych przez Sąd lub komornika sądowego w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2). Próby dokonania wykładni pojęcia "przewlekłości postępowania" podjął się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12 (Lex nr 1233717), stwierdzając, że: "Przewlekłość w prowadzeniu postępowaniu wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należnej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.". Z kolei w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r., II OSK 549/13 (Lex nr 1369030), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności domowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiana w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużenie terminu załatwienia sprawy". W wyroku z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2440/15 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił natomiast, że "pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a., w odniesieniu do przewlekłości postępowania, należy rozumieć takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie rozpoznawanej sprawy administracyjnej. W szczególności chodzi tu o przypadki przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie mają uzasadnienia ani w stopniu skomplikowania sprawy, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w ilości spraw do załatwienia przez organ, ani w ilości wniosków procesowych składanych przez strony". Powyższe poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje jako własne. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że do dnia wniesienia niniejszej skargi do Sądu, sprawa z wniosku R. Z. nie została przez organ rozpatrzona w wymaganej prawem formie. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopiero w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. wyjaśnił, że w dniu 17 stycznia 2017 r. poinformował strony postępowania, iż zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie (k- 32 akt sądowoadministracyjnych). W sprawie nie ma wątpliwości, że od dnia wystąpienia przez R. Z. z wnioskiem do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, tj. od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia wniesienia skargi upłynęło niemal 10 miesięcy, zaś do dnia wyrokowania 16 miesięcy a zatem termin określony w art. 35 § 3 k.p.a., nie tylko nie został zachowany, ale wielokrotnie przekroczony. Jednocześnie z akt postępowania administracyjnego wynika, że występowały w tym czasie przerwy, których na podstawie materiału aktowego nie sposób usprawiedliwić. Pierwszą czynność w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r., który wpłynął do organu w dniu 12 listopada 2015 r., GIODO podjął dopiero w dniu [...] stycznia 2016 r. zwracając się do Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. z prośbą o złożenie wyjaśnień. Czynność ta nastąpiła dopiero po dwukrotnym wezwaniu organu przez skarżącego, pismami z dnia 30 listopada 2015 r. i 24 stycznia 2016 r., do usunięcia naruszenia prawa polegającego na braku reakcji ze strony organu na jego skargę z dnia 11 listopada 2015 r. Pierwsza czynność zajęła zatem organowi ponad 2 miesiące. Odpowiedź organu wpłynęła w dniu 3 lutego 2015 r. i po kolejnych ponad trzech miesiącach (w dniu 5 maja 2015 r.) Generalny Inspektor wystosował pismo do [...] sp. z o.o. z prośbą o ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego. W dniu 19 maja 2015 r. Generalny inspektor Ochrony Danych Osobowych dysponował stanowiskami stron w sprawie, lecz dopiero pismem z dnia 19 września 2016 r. zwrócił się do [...] Sp. z o.o. z wezwaniem do nadesłania oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa wskazując, że do wyjaśnień Spółki z dnia 19 maja 2016 r. podpisanych przez I. S. nie załączono dokumentu uprawniającego do reprezentacji Spółki. Dostrzeżenie zatem opisanego braku formalnego zajęło organowi 4 miesiące, co niewątpliwe wskazuje na przewlekłość postępowania. W dniu 27 września 2016 r. do Biura GIODO wpłynęło stosowne pełnomocnictwo z dnia 11 kwietnia 2016 r. upoważniające I. S. do działania w imieniu Spółki. W dniu 29 września 2016 r. organ poinformował prokurenta Spółki oraz zainteresowanego, że zebrany został materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej. Czynność ta została dokonana co prawda niezwłocznie po otrzymaniu w/w pełnomocnictwa, lecz wcześniejsza czteromiesięczna przewlekłość miała wpływ na dokonanie tej czynności. Innymi słowy, przy prawidłowym wykonywaniu przez organ swych obowiązków, możliwe byłoby poinformowanie stron o zebraniu materiału dowodowego już w czerwcu 2016 r. W dniu 28 października 2016 r. organ ponownie poinformował Spółkę o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wykorzystania uprawnień z art. 10 § 1 k.p.a. Czynność ta była zbędna z uwagi na fakt, iż poprzednie zawiadomienie tej samej treści skutecznie doręczono spółce w dniu 4 października 2016 r. W powiadomieniu tym zakreślono termin 7 dniowy na korzystanie z uprawnień, a Spółka z tych możliwości nie skorzystała. Czynność ta nie może zatem być uznana za prawidłowe realizowanie zasady szybkości postępowania. W dniu [...] listopada 2016 r. wydana została decyzja nr [...] umarzająca postępowanie ze skargi R. Z. W dniu 30 listopada 2016 roku do Biura GIODO wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 23 grudnia 2016 r. organ zwrócił się do skarżącego o złożenie wyjaśnień. W dniu 4 stycznia 2017 r. skarżący wyjaśnił, że jego pismo z dnia 8 grudnia 2016 r. nie ma związku z przedmiotową sprawą, gdyż dotyczy innej sprawy toczącej się przed GIODO. W dniu 17 stycznia 2017 r. organ powiadomił Spółkę oraz skarżącego o zebraniu materiału dowodowego i możliwości skorzystania z uprawnień określonych w art. 10 § 1 k.p.a. W dniu [...] marca 2017 r. GIODO wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję tego samego organu z dnia [...] listopada 2016 r. W tej sytuacji brak było podstaw do zobowiązania organu do zakończenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. W świetle powyższego jest bezsporne, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły, a to przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Od dnia złożenia przez skarżącego do Generalnego Inspektora skargi (12 listopada 2015 r.) w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych do dnia wydania ostatecznej decyzji administracyjnej minął 1 rok i 4 miesiące. Uchybienie przepisowi art. 35 § 3 k.p.a. w postępowaniu zakończonym wydaniem w sprawie decyzji jest oczywiste i nie może być usprawiedliwione skomplikowanym charakterem sprawy i rozszerzeniem żądania strony. Wskazane powyżej znaczne przerwy w aktywności organu nie są usprawiedliwione racjonalnymi argumentami. Zarówno czas trwania postępowania w niniejszej sprawie, jak i brak po stronie organu w toku trwania postępowania zintensyfikowanych działań, które wskazywałyby jednoznacznie, że faktycznie zmierzał on do jak najszybszego zakończenia postępowania, lecz na przeszkodzie stanęła okoliczność, która usprawiedliwiałaby choćby czasowy brak działania, powodują, że konieczne stało się stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażącego naruszenia prawa. Nie chodzi przy tym o samo rażące naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., który wyznacza terminy prowadzenia postępowania administracyjnego, czy przepisu art. 12 k.p.a. statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 k.p.a. Zdaniem Sądu, w sprawie tej doszło do rażącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej. Obserwowany przez organ w ostatnich latach wzrost liczby skarg wpływających do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, na co organ wskazał w odpowiedzi na skargę, nie usprawiedliwia – w stanie faktycznym tej sprawy, biorąc pod uwagę konieczne do ustalenia fakty, stopień skomplikowania materii – braku działania organu przez tak długi czas. Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Nałożony przez ustawodawcę na organ obowiązek stania w toku postępowania na straży praworządności (art. 7 k.p.a.) oznacza konieczność podejmowania wszelkich działań w celu należytego rozpatrzenia sprawy. Sąd te twierdzenia organu w pełni podziela. Tym niemniej, w sprawie niniejszej, za naganne należy uznać, iż od zakończenia postępowania wyjaśniającego do wydania decyzji upłynęły 6 miesięcy, a liczne przerwy w procedowaniu, o których wyżej, w ogromnej większości nie były związane z analizą materiału dowodowego, lecz były wynikiem opieszałości w jego nieefektywnym gromadzeniu. Czasu opóźnienia w podjęciu rozstrzygnięcia nie sposób wobec tego usprawiedliwić treścią art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organ mając już zgromadzony materiał dowodowy, nie kończył postępowania i nie wydawał decyzji administracyjnej z powodu niedostrzeżenia oczywistego uchybienia formalnego w postaci braku pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ powinien odczuć finansową dotkliwość przewlekłego działania w sprawie z jego wniosku, temu zaś służby instytucja grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Przyjmując zatem, iż przewlekłość w działaniu organu musi wywołać określone skutki, Sąd wymierzył Generalnemu Inspektorowi grzywnę, mającą na celu zdyscyplinowanie w przyszłości tego organu do terminowego załatwiania spraw obywateli. Wymierzona w wyroku grzywna (pkt 3 sentencji) mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wymierzając grzywnę w podanej w sentencji wysokości Sąd miał na względzie nie tylko rozmiar uchybień organu, ale i okoliczności na które powoływał się organ w odpowiedzi na skargę, iż jest jedynym urzędem na całą Polskę i działając bez jednostek pomocniczych, musi sprostać lawinowo rosnącym ilościom skarg obywateli na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowym. Sąd w niniejszej sprawie uznał, iż to nie znaczna wysokość kary, lecz sam fakt jej wymierzenia wywoła zamierzone skutki prewencyjne. Podkreślić należy, iż uzasadnienie zindywidualizowania grzywny musi uwzględniać charakter stwierdzonych uchybień w konkretnym przypadku, jak i ocenę, czy powoływane przez organ przyczyny "usprawiedliwiające" stan bezczynności mogą mieć wpływ na jej wysokość. W analizowanym przypadku argumentacja podniesiona przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zasługiwała na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a.