II SAB/Wa 686/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. stwierdza, że Komendant Główny Policji dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 121b ust. 1 w zw. z art. 121f ust. 4 ustawy o Policji, potrącił kwotę 8365,20 zł z tytułu nienależnie wypłaconego uposażenia w pełnej wysokości za okres od [...].06.2014 r. do [...].06.2014 r., od [...].07.2014 r. do [...].10.2014 r. i od [...].10.2014 r. do [...].01.2015 r. zamiast 80 % ze względu na przebywanie na zwolnieniu lekarskim [...] G. K. w w/wym. okresie. Decyzja doręczona została stronie w dniu [...] maja 2016 r. G. K. wniósł w terminie odwołanie z dnia [...] maja 2016 r. od wymienionej decyzji do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem KWP w [...]. Odwołanie, po przekazaniu przez KWP w [...], wpłynęło do Komendanta Głównego Policji w dniu [...] czerwca 2016 r. W dniu [...] sierpnia 2016 r. G. K. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie odwołania i wydanie decyzji. G. K. pismem z dnia 19 września 2016 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Skarżący zarzucił naruszenie art. 35 § 3 zdanie ostatnie k.p.a., poprzez przekroczenie miesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie miesiąca, od chwili wydania rozstrzygnięcia przez Sąd oraz stwierdzenie, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że termin załatwienia sprawy określony w przepisach prawa został przekroczony, co wynika z akt postępowania. Podał też, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Do dnia złożenia skargi organ nie wydał decyzji w postępowaniu odwoławczym. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik uzasadnił przedwczesnym jej wniesieniem. Pełnomocnik organu wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. do organu wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (nadane w dniu [...] sierpnia 2016 r.). W odpowiedzi na to wezwanie, organ wydał w dniu [...] września 2016 r. postanowienie nr [...] o uznaniu wniesionego zażalenia za bezzasadne. W dniu 19 września 2016 r. skarżący nadał w placówce operatora pocztowego skargę na bezczynność organu. Powołując się na przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z póżn. zm.), pełnomocnik KGP wskazał, że skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie pełnomocnika organu, w sytuacji, gdy skarga na bezczynność organu została wniesiona przed doręczeniem skarżącemu postanowienia nr [...] z dnia [...] września 2016 r., stanowiącego odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to jest ona przedwczesna. Uzasadniając stanowisko co do oddalenia skargi pełnomocnik podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] jako organ I instancji decyzją nr [...] potrącił kwotę 8 365,20 zł z tytułu nienależnie wypłaconego uposażenia w pełnej wysokości za okres od [...].06.2014 r. do [...].06.2014 r., od [...].07.2014 r. do [...].10.2014 r. i od [...].10.20014 r. do [...].01.2015 r. zamiast 80% ze względu na przebywanie na zwolnieniu lekarskim [...] G. K. w w/w okresie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że G. K. zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji w [...] o skierowanie go na komisję lekarską celem stwierdzenia czy schorzenie powstało w związku z szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Policjant skierowanie odebrał, ale nie stawił się na komisję. Powyższa kwestia wystawienia i odebrania skierowania na komisję lekarską była przedmiotem badania przez organ II instancji czyli Komendanta Głównego Policji. Pełnomocnik wskazał, że w przesłanych przez organ I instancji aktach postępowania nie było ww. dokumentu. Na skutek zapytania pismem z dnia [...] lipca 2016 r. (L.dz. [...]), Komendant Wojewódzki Policji wskazywał, że nie posiada skierowania na komisję lekarską. Nie dostarczył go również wzywany dwukrotnie (pismo z [...] sierpnia 2016 r. L.dz. [...] i pismo [...] września 2016 r. [...]) skarżący. G. K. twierdzi, że przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby mającej związek ze służbą i dlatego też przysługuje mu 100% uposażenia. W tych okolicznościach sprawy konieczne było ustalenie, czy choroba skutkująca przebywaniem na zwolnieniu lekarskim przed [...] grudnia 2014 r. tj. przed wydaniem orzeczenia Nr [...] w sprawie inwalidztwa miała związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Stąd też w świetle art. 30 ust 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2014 poz. 616) niezbędne było ustalenie powyższej kwestii przez komisję lekarską po uprzednim skierowaniu na badania skarżącego. Pełnomocnik wskazał, że postępowanie odwoławcze zostało zakończone decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o uchyleniu w całości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Z uwagi na tok oraz czas podejmowanych przez Komendanta Głównego Policji czynności, podniesione w skardze zarzuty są w ocenie pełnomocnika organu bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna. Przed jej wniesieniem skarżący wystąpił bowiem do Komendanta Głównego Policji z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r.) w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. W przypadku skargi na bezczynność organu, jedynym warunkiem jej skutecznego wniesienia jest wyczerpanie przez skarżącego środka zaskarżenia. Powołany przez pełnomocnika organu przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. nie znajduje w tym przypadku zastosowania. Przepis ten dotyczy bowiem przypadków, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. (a zatem skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, a także innych aktów, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej). W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji administracyjnej, konieczne jest wyczerpanie środka zaskarżenia, o którym stanowi art. 37 § 1 k.p.a., co w tej sprawie nastąpiło. Okoliczność wniesienia do Sądu skargi na bezczynność przed ustosunkowaniem się przez KGP do wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie czyni tej skargi niedopuszczalną. W takim przypadku nie można mówić o przedwczesności skargi na bezczynność, albowiem uprawnienie do jej wniesienia nie jest uzależnione stanowiska zajętego przez organ co do zasadności bądź bezzasadności wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd stwierdził jednocześnie, że skarga na bezczynność KGP w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. była zasadna w chwili jej wniesienia. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 1b, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Biorąc pod uwagę, że odwołanie od decyzji KWP w [...] wpłynęło do Komendanta Głównego Policji w dniu [...] czerwca 2016 r., postępowanie odwoławcze powinno zakończyć się przed Komendantem Głównym Policji do dnia [...] lipca 2016 r. ([...] lipca 2016 r. - sobota). W sprawie jest bezsporne, że organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy w drugiej instancji w terminie miesiąca od otrzymania odwołania, a zatem w dniu wniesienia skargi (19 września 2016 r.) pozostawał w bezczynności. Od otrzymania odwołania upłynęły już bowiem wówczas trzy miesiące. Okoliczność wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji w dniu [...] października 2016 r., a zatem około 4 miesiące po otrzymaniu odwołania, powoduje jedynie, że Sąd nie ma podstaw, aby zobowiązać organ do rozpatrzenia odwołania. Okoliczność ta nie stanowi natomiast o niezasadności skargi, skoro termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. nie został przez organ odwoławczy zachowany. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynności organu nie można przypisać w tej sprawie charakteru rażącego naruszenia prawa. Komendant Główny Policji wprawdzie dopiero 14 dni po otrzymaniu odwołania wystąpił do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego (pismo z dnia [...] czerwca 2016 r.), jednakże podjął działanie konieczne do należytego rozpatrzenia sprawy. Wobec tego, że w przesłanych przez organ I instancji materiałach (pismo z dnia [...] lipca 2016 r.) nadal brakowało skierowania na komisję lekarską, o czym była mowa w decyzji KWP w [...], konieczne stało się ponowne wystąpienie do organu I instancji o nadesłanie brakujących dokumentów. Pismo KGP z dnia [...] lipca 2016 r. w tym zakresie przesłane zostało do wiadomości G. K. W związku z informacją uzyskaną przy piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. od KWP w [...], że brak jest rzeczonego skierowania na komisję lekarską, Komendant Główny Policji zwrócił się także do G. K., który na wezwanie organu nie udzielił żadnej informacji. Z powyższego wynika, że organ podjął działania mające na celu należyte rozpatrzenie sprawy i choć nie zostały one dokonane niezwłocznie po otrzymaniu odwołania), to nie ma podstaw, aby stwierdzić, że niewydanie decyzji w terminie jednego miesiąca od wniesienia odwołania miało w tej sprawie miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto, jak wynika z akt postępowania administracyjnego, strona nie współdziałała z organem odwoławczym w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tym bardziej nie znajduje uzasadnienia żądanie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Pisma organu przekazywane były do wiadomości strony. Z akt sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy celowo przedłużał czas rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku.