II SAB/Wa 693/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Z. H. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonego uposażenia 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie. Pismem z 26 maja 2014 r. Z.H. zwrócił się o wypłatę 50% zawieszonej części uposażenia. Pismem z 21 października 2014 r. Naczelnik Wydziału [...] poinformowała stronę o braku podstaw do uwzględnienia wniosku. Strona pismem z 27 października 2014 r., zatytułowanym jako ostateczne wezwanie przesądowe do zapłaty, wezwała ponownie Komendanta Głównego Policji do zapłaty 50% zawieszonego uposażenia. Dnia 2 lutego 2015 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynęło zażalenie skarżącego na podstawie art. 35 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 37 K.p.a., skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych. Pismami z 9 i 27 lutego 2015 r. organ udzielił dodatkowych wyjaśnień stronie. Dnia [...] września 2015 r. Komendant Główny Policji wydał zaś decyzję o odmowie wypłaty Z.H. zawieszonego uposażenia za okres od stycznia 2009 r. do sierpnia 2012 r. Pismem oznaczonym datą 30 marca 2015 r. Z.H., za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, wywiódł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że strona nie wezwała organu do zaprzestania naruszania prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują też kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zaś do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu administracji. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż wniosek skarżącego o wypłatę 50% zawieszonego uposażenia został merytorycznie rozpoznany przez organ. Dnia [...] września 2015 r. Komendant Główny Policji wydał bowiem decyzję o odmowie wypłaty Z.H. zawieszonego uposażenia za okres od stycznia 2009 r. do sierpnia 2012 r. Tym samym uwolnił się od zarzutu pozostawania w bezczynności z rozpoznaniem wniosku strony inicjującego postępowanie. W świetle powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Organ rozpoznał bowiem wniosek strony jeszcze przed rozprawą. W tym stanie rzeczy, uznając, iż na dzień orzekania przez Sąd żądanie skarżącego zostało w formie procesowej zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji postanowienia. Z uwagi na fakt, iż od chwili złożenia przez stronę wniosku inicjującego postępowanie, organ podejmował szereg czynności zmierzających do jego rozpoznania, brak było podstaw do kwalifikacji bezczynności organu jako noszącej znamiona rażącego naruszenia prawa. Na marginesie dodać należało, że tutejszy Sąd nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za odrzuceniem skargi. Wbrew bowiem wywodom organu, pismo skarżącego z 27 października 2014 r., będące powtórzeniem wniosku, można było potraktować jako wezwanie do zaprzestania naruszania prawa. Wynikało bowiem z tego działania wprost, że inicjator postępowania nie jest zadowolony z bezczynności procesowej organu. Nadto należało także zwrócić uwagę na fakt, że dnia 2 lutego 2015 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynęło zażalenie skarżącego, na podstawie art. 35 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 37 K.p.a., skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych. Okoliczność złożenia zażalenia do organu niewłaściwego nie rzutowała zaś na okoliczność skutecznego podjęcia kroków przez stronę w celu wyczerpania drogi instancyjnej. W myśl bowiem normy art. 65 § 1 K.p.a. organ niewłaściwy przekazuje podanie do organu właściwego. Zgodnie natomiast z treścią art. 63 § 1 K.p.a. sformułowanie - podanie, obejmuje swym znaczeniem pojęciowym także sformułowanie - zażalenie.