II SAB/Wa 7/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia - odrzucić skargę – Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. G. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów. Skarżący zarzucił, iż Prezes Rady Ministrów nie rozpoznał zażalenia z dnia 26 sierpnia 2006 r. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W swojej skardze wskazał, że Wydział Skarg, Wniosków i Petycji Kancelarii Prezesa Rady Ministrów pismem z dnia 26 sierpnia 2006 r. poinformował go, iż w trybie art. 231 kpa jego skargę przekazano do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, tj. organu właściwego do rozpatrzenia sprawy. W skardze wniósł o zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów "do przestrzegania przepisów prawa poprzez załatwienie jego sprawy zgodnie z art. 37 § 2 kpa". Dodatkowo, w dniu 22 lutego 2007 r. skarżący wniósł do Sądu pismo precyzujące skargę, w którym poniósł, iż organ błędnie potraktował jego zażalenie z dnia 26 sierpnia 2006 r. jako skargę z Działu VIII kpa. Ponownie podkreślił, iż jego skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie nierozpoznania jego zażalenia z art. 37 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie twierdząc, że czynności podejmowane przez organy administracji w trybie działu VIII Kpa nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Wskazał też, iż mimo, że skarżący powoływał się w piśmie z dnia 26 sierpnia 2006 r. na treść art. 37 kpa, organ potraktował jego pismo zatytułowane "zażalenie" jako skargę z działu VIII kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy tzn. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie S. G. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie zażalenia z dnia 26 sierpnia 2006 r. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zażalenie to skarżący wniósł w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa. W takiej sytuacji zażalenie jest swoistym środkiem prawnym przysługującym na zachowanie się organu administracji publicznej. Postępowanie wszczęte na skutek jego wniesienia nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Jest postępowaniem incydentalnym w toku wszczętego postępowania, które nie zostało zakończone. Stąd skarga na bezczynność organu w przedmiocie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.