II SAB/Wa 703/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Polskiego Komitetu Olimpijskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Polski Komitet Olimpijski dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku A. W. z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Polskiego Komitetu Olimpijskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Polskiego Komitetu Olimpijskiego na rzecz A. W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] września 2024 r. A. W. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Polskiego Komitetu Olimpijskiego w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący podniósł, że we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) zwrócił się do organu o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Kto wybierał reprezentantów kraju w poszczególnych konkurencjach olimpijskich i pokrywał koszty przygotowań olimpijskich tych zawodników, PKOl czy związki sportowe? 2. Kto pokrywał koszty wysłania i pobytu zawodników w [...] i z jakich środków finansowych, własnych PKOl, dofinansowań, sponsorów czy rządowych, a jeżeli wszystkich, to w jakich kwotach? 3. Kto wybrał pozostałą, poza zawodnikami, ekipę, która towarzyszyła sportowcom, PKOl czy Ministerstwo Sportu i Turystyki i ile ona liczyła? 4. Kto finansował wyjazd działaczy sportowych do [...], Ministerstwo Sportu i Turystyki czy PKOl, czy MKOl? Jeżeli były to wydatki pokrywane wspólnie, to proszę o podanie kosztów wydatkowanych przez PKOl; 5. Z jakich środków PKOl pokrywał wyjazd i pobyt działaczy sportowych w [...], własnych np. z wynajmowania lokali w siedzibie PKOl, pieniędzy sponsorów, dotacji rządowych czy środków poszczególnych związków sportowych? 6. Czy wśród ekipy narodowej w [...] były też osoby towarzyszące, a jeżeli tak, to kto finansował te wyjazdy i jaki był koszt pobytu i w jakich kwotach? 7. Czy członkowie Zarządu PKOl pracują społecznie, czy też otrzymują wynagrodzenie i w jakiej wysokości? Skarżący wyjaśnił, że wniosek trafił do Polskiego Komitetu Olimpijskiego w dniu [...] sierpnia 2024 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru załączonego do skargi. Jednak organ do dnia wniesienia skargi nie udzielił odpowiedzi na ten wniosek. Skarżący podkreślił, że Polski Komitet Olimpijski jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądana przez skarżącego we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. informacja stanowi informację publiczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zakres działalności PKOl może stanowić przedmiot zainteresowania opinii publicznej, jednak udostępnienie informacji musi odbywać się w sposób zgodny z przepisami prawa, aby nie narazić PKOl ani członków jego zarządu na konsekwencje administracyjne, prawne i cywilne związane z ujawnieniem danych chronionych, m.in. na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych czy klauzul poufności, wynikającymi z umów z partnerami gospodarczymi PKOl. Następnie organ odniósł się do poszczególnych pytań zawartych we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. Odpowiadając na pytanie 1, organ stwierdził, że co do zasady związki sportowe odpowiadają za wybór zawodników - reprezentantów kraju w poszczególnych konkurencjach olimpijskich i za finansowanie przygotowań olimpijskich. PKOl natomiast zatwierdza reprezentację i odpowiada za logistykę oraz finansowanie udziału tych zawodników w igrzyskach olimpijskich. Polskie związki sportowe, zgodnie z ustawą o sporcie, są odpowiedzialne za organizację procesu kwalifikacji zawodników w swoich dyscyplinach. Opracowują zasady kwalifikacji w zgodzie z wymogami Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOl) oraz międzynarodowych federacji sportowych. Związki sportowe nominują zawodników na podstawie wyników sportowych oraz osiągnięcia kryteriów kwalifikacyjnych. Co do pytania 2 organ wyjaśnił, że PKOl angażuje się przede wszystkim w bezpośrednie finansowanie działań związanych z udziałem zawodników w Igrzyskach Olimpijskich (np. transport, zakwaterowanie, sprzęt, ubrania z logo olimpijskim). W mniejszym stopniu wspiera przygotowania, choć w ramach programów olimpijskich (np. "Solidarność Olimpijska") wraz z MKOl może finansować wybrane inicjatywy. Źródła finansowania PKOl wynikają głównie z jego specyfiki jako organizacji zajmującej się promocją i organizacją działań olimpijskich w Polsce. PKOl w tym zadaniu nie korzysta bezpośrednio z budżetu państwa, lecz opiera swoje funkcjonowanie na różnych źródłach dochodów. Nadmienić należy, ze środki finansowe otrzymywane przez PKOl ze spółek stanowią wynagrodzenie PKOl uzyskiwane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zamian za świadczone przez PKOl na rzecz tych spółek usługi marketingowe. Nie sposób uznać wynagrodzeń tych podmiotów za środki pochodzenia publicznego i zmuszać dostawców tych usług do wykazywania sposobu ich wydatkowania, dlatego też środki te nie stanowią środków publicznych. PKOl nie ma upoważnienia do przekazywania informacji o wnioskowanych kwotach. Nie mniej, struktura kosztów związanych z organizacją i uczestnictwem w Igrzyskach Olimpijskich została szczegółowo przedstawiona w dokumencie "Raport Polskiego Komitetu Olimpijskiego po Igrzyskach [...] Olimpiady w [...]", dostępnym na stronie internetowej PKOl pod wskazanym w piśmie adresem. W zakresie pytania 3 organ stwierdził, że każdy narodowy komitet olimpijski jest odpowiedzialny za powołanie swojej reprezentacji na igrzyska olimpijskie. Zbiór osób reprezentujących Polskę na Igrzyskach [...] Olimpiady [...] od chwili podjęcia przez PKOl decyzji w sprawie ustalenia składu Polskiej Reprezentacji Olimpijskiej [...], w tym w szczególności sportowców, trenerów, Polską Misję, oraz służby techniczne, które otrzymały akredytację na Igrzyska [...] liczył 214 osób (stan posiedzenia Prezydium na dzień [...] lipca 2024 r.). Ostateczne liczby dotyczące Igrzysk [...] są następujące: 214 zawodników, którzy wystartowali, 12 zawodników, którzy nie wystartowali, 9 rezerwowych. Informacja nt. pozostałych działaczy została szczegółowo przedstawiona w dokumencie "Raport Polskiego Komitetu Olimpijskiego po Igrzyskach [...]", dostępnym na stronie internetowej. Odpowiadając na pytanie 4, organ podał, że odpowiedź na to pytanie została wskazana również w pkt 2. PKOl zajmuje się pełną organizacją udziału Reprezentacji Polski w Igrzyskach Olimpijskich, w tym jej udziału. Udział działaczy sportowych i innych osób wspomagających jest finansowany ze środków własnych PKOl zatem nie stanowi informacji publicznej. Niemniej struktura kosztów związanych z organizacją i uczestnictwem w Igrzyskach Olimpijskich została szczegółowo przedstawiona w dokumencie "Raport Polskiego Komitetu Olimpijskiego po Igrzyskach [...]", dostępnym na stronie internetowej. W zakresie pytania 5, organ poinformował, że odpowiedź na zadane pytanie nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro PKOl zajmuje się pełną organizacją udziału Reprezentacji Polski w Igrzyskach Olimpijskich to wiadomo, że pokrywał wyjazd i pobyt działaczy sportowych w [...] ze środków własnych. Odpowiedź na to pytanie została wskazana częściowo w pkt 2. Co do pytania 6 organ wskazał, że częściowo odpowiedź na to pytanie jest zawarta w pkt 2. Struktura kosztów związanych z organizacją i uczestnictwem w Igrzyskach Olimpijskich została szczegółowo przedstawiona w dokumencie "Raport Polskiego Komitetu Olimpijskiego po Igrzyskach [...]", dostępnym na stronie internetowej. W zakresie pytania 7 organ stwierdził, że wynagrodzenie członków zarządu dotyczy m.in. Prezesa PKOl, który jest zatrudniony na umowę o pracę (oraz dwóch wiceprezesów, pobierających wynagrodzenie z tytułu pełnionej funkcji, z uwagi na realizowane dla PKOl odrębne zlecenia). Te osoby pobierają wynagrodzenie finansowe ze środków pochodzących z własnej działalności PKOl. Wysokość wynagrodzenia członków Zarządu nie stanowi informacji publicznej, gdyż w żadnej mierze nie jest finansowane ze środków publicznych. Organ podkreślił następnie, że zgodnie z przepisami u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne tylko wtedy, gdy informacja ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można zatem przyjmować założenia o charakterze generalnym, że jeśli dany podmiot wykonuje zadania publiczne, to niezależnie od okoliczności jest zobowiązany do udostępnienia informacji. Organ podniósł, że część informacji, o których udostępnienie wnioskuje skarżący, nie stanowi informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przede wszystkim żądane dane stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i przedstawiają wartość gospodarczą. Informacje, o które wnioskuje skarżący, dotyczą treści umów PKOl z prywatnymi podmiotami oraz w znacznej mierze stanowią informacje chronione przez rozporządzenie RODO. Informacje, do których odnosi się wniosek skarżącego, co do zasady stanowią więc informacje wymieniane pomiędzy prywatnymi podmiotami w ramach ich wzajemnych, wewnętrznych stosunków zobowiązaniowych, wynikających z dobrowolnego świadczenia usług. Nie sposób więc uznać, aby tak określone informacje w jakimkolwiek zakresie stanowiły informacje publiczne w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Z uwagi na klauzule poufności PKOl nie ujawnia szczegółowych informacji dotyczących umów z kontrahentami. Niezależnie od powyższych kwestii, informacje, o które prosi skarżący, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa PKOl (a także tajemnicę handlową kontrahentów), co uniemożliwia ich ujawnianie. Udział zawodników oraz pozostałej ekipy na Igrzyskach Olimpijskich jest finansowany ze środków własnych PKOl zatem nie stanowi informacji publicznej. PKOl wyjaśnił też, że osoby te nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ podkreślił, że działalność PKOl w zakresie zapewnienia udziału zawodników i innych działaczy sportowych w igrzyskach olimpijskich nie wpływa na kształtowanie się sposobu funkcjonowania organów mających wpływ na sferę publiczną. W piśmie procesowym, nadanym w dniu [...] stycznia 2025 r., skarżący podniósł, że nie zgadza się z organem, iż nie podlega on przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił, że PKOl otrzymywał środki finansowe m.in. od spółek Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zasadniczymi przepisami regulującymi działanie Polskiego Komitetu Olimpijskiego są przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2024 r., poz. 1488 ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy, Polski Komitet Olimpijski jest związkiem stowarzyszeń zrzeszającym polskie związki sportowe oraz inne osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub osoby fizyczne, związane z narodowym ruchem olimpijskim. Polski Komitet Olimpijski jest organizacją pozarządową, która samodzielnie wyznacza i realizuje cele związane z ruchem olimpijskim (ust. 2). Jak stanowi z kolei art. 25 ustawy o sporcie, Polski Komitet Olimpijski współpracuje z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej w zakresie sportu (ust. 1). Polski Komitet Olimpijski opiniuje projekty założeń aktów prawnych oraz projekty aktów prawnych w zakresie, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2). W myśl zaś art. 29 ust. 7 ustawy o sporcie, Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paralimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paralimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2023 r. poz. 571 oraz z 2024 r. poz. 834). Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio. Z kolei w myśl art. 45a ust. 1-4 ustawy o sporcie, przy Polskim Komitecie Olimpijskim działa Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, który jest stałym sądem polubownym działającym na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Trybunał rozstrzyga także spory wynikające z zaskarżenia ostatecznych decyzji dyscyplinarnych polskich związków sportowych. W skład Trybunału wchodzi 24 arbitrów powoływanych przez Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego na okres 4-letniej kadencji. Organizację i tryb postępowania przed Trybunałem oraz ponoszenie opłat i kosztów postępowania określa statut Trybunału uchwalony przez Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego (art. 45a ust. 8). W świetle powyższych przepisów, nie budzi wątpliwości Sądu, że Polski Komitet Olimpijski mieści się w katalogu podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., bowiem wykonuje zadania publiczne w szczególności w zakresie kultury fizycznej, a także dysponuje majątkiem publicznym, uzyskując dotacje ze Skarbu Państwa. Jest zatem podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przechodząc do oceny, czy wnioskowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. informacje stanowią informację publiczną, należy wyjaśnić, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b) oraz pkt 5 lit. d) u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, a ponadto o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 (a więc również Polskiego Komitetu Olimpijskiego), pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Pytania zawarte we wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2024 r. dotyczyły po pierwsze sposobu funkcjonowania Polskiego Komitetu Olimpijskiego w zakresie wykonywania zadań publicznych dotyczących organizacji udziału polskich sportowców w Igrzyskach Olimpijskich w [...], a po drugie wydatkowania środków finansowych na realizację tych zadań. W ocenie Sądu, tego rodzaju informacje mieszczą się w wyżej wskazanym katalogu informacji publicznych, a więc Polski Komitet Olimpijski był zobowiązany do ich udostępnienia w trybie wskazanym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Dokonana przez Sąd analiza treści odpowiedzi na skargę, której odpis został doręczony skarżącemu w dniu [...] stycznia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 43 akt sądowych), wskazuje, że skarżący uzyskał odpowiedź na wszystkie zawarte we wniosku pytania. Organ bądź udzielił odpowiedzi wprost, bądź odwołał się do treści dokumentu pn. "Raport Polskiego Komitetu Olimpijskiego po Igrzyskach [...]", dostępnego na stronie internetowej PKOl pod wskazanym w odpowiedzi na skargę adresem. W raporcie tym ujawnione zostały m.in. informacje dotyczące wydatkowanych przez PKOl kwot związanych z pobytem zarówno zawodników, jak i innych osób na Igrzyskach Olimpijskich w [...], a także wynagrodzenie uzyskane przez Prezesa PKOl (s. 33 raportu). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że skarżącemu udzielono odpowiedzi na pytania zadane we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie pozostawało natomiast to, czy organ swój obowiązek wykonał w terminie przewidzianym przepisami prawa. W tym zakresie Sąd uznał, że rozpatrzenie wniosku skarżącego nastąpiło z uchybieniem terminów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2024 r. Termin na rozpatrzenie wniosku, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., upłynął zatem w dniu [...] września 2024 r. Organ ostatecznie udzielił żądanych informacji dopiero w odpowiedzi na skargę, która została nadana do Sądu w dniu 22 listopada 2024 r., a doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2025 r. Udostępnienie żądanej informacji nastąpiło zatem już po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, że organ pozostawał bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Biorąc pod uwagę, że w dniu [...] stycznia 2025 r. skarżący uzyskał wszystkie żądane informacje w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, bowiem wniosek ten w momencie wyrokowania został już rozpatrzony. Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, organ nie udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2024 r., bowiem stał na stanowisku, że nie należy do katalogu podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Jednak po w niesieniu skargi do Sądu, w piśmie procesowym, stanowiącym odpowiedź na skargę, udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania wniosku. Powyższe zdaniem Sądu świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z mylnej oceny wystąpienia w tej sprawie przesłanki podmiotowej i przedmiotowej zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach w punkcie 3 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.