II SAB/Wa 710/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. zobowiązuje Komendanta [...] Policji do rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego L. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismami z dnia 3 czerwca 2013 r., z dnia 8 sierpnia 2013 r. i z dnia 23 października 2013 r. L.S. wniósł skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 2 lipca 2012 r. do Wydziału [...] wpłynęła uwierzytelniona kopia prawomocnego postanowienia z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...], wydanego przez Sąd Rejonowy W. [...] Wydział [...], umarzającego postępowanie karne prowadzone przeciwko L.S. Z treści powyższego postanowienia wynikało, iż w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu L.S. miał znacznie ograniczoną poczytalność i rozpoznano u niego osobowość paranoiczną. W związku z powyższą informacją organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia ww. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej z powodu uzasadnionego podejrzenia, że L.S. należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity – Dz. U. z 2012 r. poz. 576). Jednocześnie organ zobowiązał L.S., na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, do dostarczenia orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, że może on dysponować bronią. Dnia 31 lipca 2012 r. L.S. dostarczył orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne, z treści których wynikało, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Organ wyjaśnił, że w związku z koniecznością ustalenia, czy w sprawie L.S. istnieją przesłanki uzasadniające wniesienie przez Komendanta [...] Policji odwołania od dostarczonego przez ww. orzeczenia lekarskiego, pismem z dnia 1 sierpnia 2012r. organ wystąpił do Sądu Rejonowego W.o wypożyczenie akt postępowania karnego o sygn. [...]. Dnia 11 września 2012 r. pracownik Wydziału [...] zapoznał się w siedzibie Sądu z powyższymi aktami, wykonując kserokopie zawartych w nich dokumentów na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego. Na podstawie uzyskanych materiałów, dnia 12 września 2012 r. organ, stosownie do treści § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.) odwołał się od złożonych przez stronę pozytywnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego. Dnia 19 listopada 2012 r. do [...] wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. wydane przez dr B.T. z Wojskowego Instytutu Medycyny [...], z którego treści wynika, że L.S. nie posiada zdolności fizycznych i psychicznych do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. W związku z otrzymaniem powyższego orzeczenia, dnia [...] listopada 2012 r. organ Policji, właściwy w sprawach pozwoleń na broń, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, wydał postanowienie o zabezpieczeniu należącej do L.S. broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność ich posiadania. Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego podejmowano szereg czynności, mających na celu zgromadzenie stosownego materiału dowodowego, pozwalającego na wydanie decyzji administracyjnej kończącej przedmiotowe postępowanie, m.in. wyjaśnienie sposobu zakończenia postępowań karnych prowadzonych przeciwko ww., w tym w szczególności postępowania nr sprawy [...]. Podał, iż ustalono, że aktualnie prowadzone przeciwko ww. postępowanie karne o czyn z art. 226 § 1 kk nadal jest w toku. Obecnie przedmiotową sprawę rozpoznaje Sąd Rejonowy W. [...] Wydział Karny, sygn. akt [...]. W związku z uzyskaniem wyżej przytoczonego ostatecznego orzeczenia lekarskiego, organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń odstąpił od dalszego wyjaśniania sposobu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko ww. i pismami z dnia 6 lutego 2013 r. i 20 lutego 2013. r. poinformował L.S., że w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską, został zebrany materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji administracyjnej kończącej przedmiotowe postępowanie. Organ podał też, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego L.S., korzystając z uprawnień strony postępowania administracyjnego, złożył szereg wniosków o przeprowadzenie czynności dowodowych. W sprawie każdego z tych wniosków organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń zajmował stanowisko wydając postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodów. W konkluzji organ stwierdził, że z powodu składania przez stronę wniosków dowodowych, do których organ zobowiązany był się odnieść oraz braku ostatecznego zakończenia sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową W., prowadzone postępowanie administracyjne nie zostało do tej pory zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że organ wszczął z urzędu (w 2012 r.) postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej i dotychczas postępowania tego nie zakończył. Wskazać należy, że stosownie do art. 35 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). W rozpatrywanej sprawie organ niewątpliwie uchybił ww. terminom, co uzasadnia twierdzenie, że pozostaje w bezczynności. Powyższe względy zadecydowały o uznaniu, że skarga na bezczynność Komendanta [...] Policji jest zasadna i o zobowiązaniu tego podmiotu do rozstrzygnięcia wszczętej z urzędu sprawy. Biorąc pod uwagę skomplikowany charakter sprawy, mnogość wniosków skarżącego, Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono w trybie art. 200 powołanej ustawy.