II SAB/Wa 718/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech–Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych do rozpatrzenia wniosku A. G. z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w rozpoznaniu wniosku A. G. z dnia [...] lipca 2025 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych na rzecz A. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. A. G. (zwany dalej "Skarżącym") wystąpił do Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (zwany dalej "Prezesem Urzędu") [...] lipca 2025r. - na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r. poz. 902 ze zm., zwana dalej "u.d.i.p.") - udostępnienie informacji do ilu podmiotów od 1 stycznia 2025r. do dnia złożenia wniosku wystosowano wezwania, do złożenia dokumentacji technicznej wyrobów medycznych. 2. Prezes Urzędu w odpowiedzi z [...] lipca 2025r. poinformował Skarżącego, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 7 kwietnia 2022r. o wyrobach medycznych (Dz.U. z 2024r., poz. 1620 ze zm., zwana dalej "u.w.m.") udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlegają informacje zawarte w: 1) notatkach bezpieczeństwa; 2) certyfikatach zgodności oraz informacje dotyczące wydania, zmiany, uzupełnienia, zawieszenia i wycofania certyfikatów zgodności. W związku z tym wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, którą Prezes Urzędu jest zobowiązany udostępnić. 3. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lipca 2025r. na bezczynność wniósł o zobowiązanie Prezesa Urzędu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, uznanie, że działanie organu rażąco naruszało przepisy, wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. i zwrot kosztów postępowania, z uwagi na celowe działanie Prezesa Urzędu, służące zatajaniu informacji publicznej, która jest istotna w kontekście prowadzonego obecnie postępowania kontrolnego w firmie żony Skarżącego. W ocenie Skarżącego rozumienie przez Prezesa Urzędu obowiązków udzielania informacji publicznej jest rażącym naruszeniem prawa, polegającym na niedopuszczalnym zawężaniu przywileju obywatela, do korzystania z informacji podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Fakt, że ustawodawca w u.w.m. dookreślił szczególne przypadki obowiązkowego udzielania informacji publicznej, wymieniając je enumeratywnie, nie oznaczać zakazu korzystania z szerokiego wachlarza informacji publicznych, którymi może być zainteresowany obywatel, a które posiada Prezes Urzędu. Naruszono więc rażąco fundamentalne zasady zawarte w art. 61 Konstytucji RP i art. 1 i 2 u.d.i.p., które gwarantują prawo do informacji o działalności organów publicznych. Prezes Urzędu ponadto w stanowisku zaprzecza sam sobie i robi to w określonym celu. Skarżący pismem z [...] września 2024r. zwrócił się do organu o informację publiczną podobną do wnioskowanej. Organ 17 września 2024r. udzielił odpowiedzi merytorycznej, bez interpretacji zawężającej przepisów u.w.m., powołując się na art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Obecnie działanie organu służy zatajaniu informacji publicznej, która jest istotna w kontekście prowadzonego postępowania kontrolnego w firmie żony Skarżącego. W Polsce zarejestrowano 200.000 wyrobów medycznych. Jeżeli Skarżący będzie w stanie wykazać, że takich wezwań, nie było lub była ich znikoma ilość, będzie to istotny argument dla Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (zwany dalej "Rzecznikiem") do interwencji w sprawie procedur doboru podmiotów do kontroli i traktowania mikroprzedsiębiorców. Prezes Urzędu przeprowadza 3-4 kontrole rocznie, a prawdopodobieństwo kontroli producenta wynosi raz na kilkaset lat. Statystycznie niemożliwe jest zjawisko, które Skarżący obserwuje. Skarżący działał społecznie wiele lat i łatwo dostrzega nieprawidłowości w działaniu organu, a gdy dochodzi do rażących naruszeń prawa reaguje, zawiadamiając odpowiednie instytucje publiczne. Żądana informacja jest niezbędna do wszczęcia procedury wyjaśniającej przez Rzecznika i ewentualnej poprawy funkcjonowania organu. W WSA w Warszawie znajduje się wiele spraw zakończonych korzystnie dla Skarżącego, gdzie reprezentował siebie lub Stowarzyszenie [...]. 4. Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że zarzut pozostawania w bezczynności jest bezzasadny, gdyż w terminie udzielono odpowiedzi na ww. wniosek, a z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że istnieją inne ustawy określające odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. U.w.m. ma pierwszeństwo, gdyż przedstawia odmienne zasady dostępu do informacji od zasad określonych w u.d.i.p. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest zasadna. 2. Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a."), stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć ponadto na względzie art. 1-2 u.d.i.p., które kształtują prawo do informacji publicznej, zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z ww. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo art. 21 u.d.i.p. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) ww. organ w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) ww. organ przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p. - nie podejmuje w terminie wskazanym ww. przepisie stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2013r. sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) ww. organ udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy wprawdzie zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z 27 marca 2012r., sygn. akt I OSK 156/12). Obowiązkiem Sądu w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest w pierwszej kolejności zbadanie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócono się, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. 4. Zdaniem Sądu w sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes Urzędu jest organem władzy publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zadania i zasady działania Prezesa Urzędu określa u.w.m., a szczególna rola Prezesa Urzędu w realizacji zadań publicznych związanych z szeroko pojętym bezpieczeństwem wyrobów medycznych wynika przede wszystkim z konieczności sprawowania nadzoru nad produkcją, wprowadzaniem do obrotu i bezpieczeństwem eksploatacji wyrobów medycznych. Charakter posiadanych kompetencji, ich doniosła ranga oraz strategiczne znaczenie w obszarze ochrony zdrowia uzasadniają nadanie Prezesowi Urzędu rangi centralnego organu administracji rządowej. Nadzór nad Prezesem Urzędu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia. Prezes Urzędu, jako centralny organ administracji rządowej, wyposażony w określone prawem kompetencje, stanowi zatem stabilny i ważny merytorycznie element administracji, zawiadujący szerokim kompleksem spraw. Organ ten ma zatem, co do zasady, obowiązek udostępniania informacji publicznych, w posiadaniu których się znajduje. Skarżący wnioskował o udostępnienie informacji: do ilu podmiotów od 1 stycznia 2025r. do dnia złożenia wniosku wystosowano wezwania do złożenia dokumentacji technicznej wyrobów medycznych. W ocenie Sądu należało przyjąć w związku z tym pytaniem, że wniosek Skarżącego dotyczył informacji publicznej, która wiązała się z działalnością Prezesa Urzędu. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań. Udostępnieniu podlega również informacja publiczna, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.d.i.p. - o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach. Przypomnieć w związku z tym należy, że wśród ważniejszych zadań Prezesa Urzędu związanych z prowadzeniem postępowań i wykonywaniem czynności w zakresie nadzoru nad wyrobami, bezpieczeństwem wyrobów oraz wprowadzaniem ich do obrotu i używania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawie z 18 marca 2011r. o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Dz.U. z 2023r., poz. 605, zwana dalej "u.URPL), należy wymienić: 1) wydawanie decyzji w zakresie ww. wyrobów, 2) gromadzenie danych pochodzących ze zgłoszeń i powiadomień dotyczących ww. wyrobów, 3) prowadzenie wykazu dystrybutorów, o którym mowa w art. 21 ust. 1 u.w.m., gromadzenie informacji o wyrobach, systemach i zestawach zabiegowych, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.w.m., oraz rejestracja producentów wyrobów na zamówienie, ich upoważnionych przedstawicieli oraz importerów, o których mowa w art. 23 ust. 1 u.w.m., 4) sprawowanie nadzoru nad wyrobami wytwarzanymi, wprowadzanymi i wprowadzonymi do obrotu, wprowadzonymi do używania lub przekazanymi do oceny działania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 5) sprawowanie nadzoru nad poważnymi incydentami w rozumieniu rozporządzenia 2017/745 albo rozporządzenia 2017/746, działaniami z zakresu bezpieczeństwa wyrobów, 6) wydawanie pozwoleń na prowadzenie badania klinicznego lub badania działania wyrobu, oraz pozwoleń na wprowadzenie zmian w takim badaniu, 7) gromadzenie i analizowanie informacji o poważnych zdarzeniach niepożądanych, które wystąpiły w związku z prowadzeniem badania klinicznego wyrobu medycznego lub aktywnego wyrobu medycznego do implantacji, oraz sprawozdań końcowych z wykonania takiego badania klinicznego, 8) prowadzenie inspekcji badań klinicznych i badań działania. Warto też podkreślić, że na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.URPL do zadań Prezesa Urzędu należy prowadzenie postępowań i wykonywanie czynności w zakresie produktów leczniczych, w szczególności: - udzielanie informacji dotyczących wymaganej dokumentacji i czynności w procesie dopuszczania do obrotu produktów leczniczych (lit. b), - zbieranie i ocena raportów okresowych o bezpieczeństwie stosowania produktów leczniczych oraz zbieranie informacji o działaniach niepożądanych produktu leczniczego, badanego produktu leczniczego, produktu leczniczego weterynaryjnego i badanego produktu leczniczego weterynaryjnego (lit. g), - nadzór nad bezpieczeństwem stosowania produktów leczniczych i produktów leczniczych weterynaryjnych i monitorowanie bezpieczeństwa ich stosowania (lit. h), - prowadzenie kontroli systemu monitorowania bezpieczeństwa stosowania produktów leczniczych (lit. i). Z art. 4 ust. 1 pkt 3 lit. r) u.URPL wynika, że do zadań Prezesa Urzędu należy też prowadzenie postępowań i wykonywanie czynności w zakresie nadzoru nad wyrobami, bezpieczeństwa wyrobów oraz wprowadzania do obrotu i używania wyrobów, w szczególności wykonywanie czynności z zakresu nadzoru, wyznaczenia, notyfikacji oraz kontroli jednostek notyfikowanych. Prezes Urzędu, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 4 u.w.m., jest uprawniony do kontroli podmiotów gospodarczych oraz ich dostawców lub podwykonawców, oraz zgodności właściwości i działania wyrobów, o której mowa w art. 93 rozporządzenia 2017/745 i art. 88 rozporządzenia 2017/746. Z art. 65 u.w.m. wynika, że osoby upoważnione przez Prezesa Urzędu do dokonywania kontroli są m.in. uprawnione do żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników informacji oraz udostępnienia danych mających związek z przedmiotem kontroli (pkt 2); badania dokumentów oraz wyrobów i sprzętów odnoszących się do przedmiotu kontroli (pkt 3). Sąd wskazuje w związku z tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się ponadto pogląd, że skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. Tym samym Sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić, czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralnym stanowiskiem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyroki NSA z: 7 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 592/10; 6 października 2011r. sygn. akt I OSK 1510/11 – dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Niewątpliwie jest to definicja szeroka i mieszczą się w niej wszelkiego rodzaju dokumenty odnoszące się do organów władzy publicznej, związane z tymi organami, bądź w jakikolwiek sposób dotyczące tych organów. Jest to zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organy i podmioty wytworzone, jak i tych, których używa się przy realizacji powierzonych prawem zadań, nawet jeśli dokumenty te nie pochodzą od organów władzy publicznej (por. wyrok NSA z 21 lipca 2011r. sygn. akt I OSK 678/11, wyrok WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2012r. sygn. akt II SAB/Wa 22/12 – dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Sąd, mając powyższe rozważania na względzie uznał, że wezwania, o których mowa w ww. wniosku Skarżącego z [...] lipca 2025r., kierowane przez Prezesa Urzędu do podmiotów gospodarczych o złożenie dokumentacji technicznej wyrobów medycznych, wiążą się z działalnością Prezesa Urzędu i są wytworzone przez organ władzy publicznej, który wykonuje funkcje publiczne. Tym samym Prezes Urzędu zamiast wadliwie podnosić w odpowiedzi skierowanej do Skarżącego, że nie są to informacje publiczne, powinien zastanowić się, w jakim trybie możliwy jest dostęp do tych dokumentów, wiążących się z indywidualnymi postępowaniami kontrolnymi oraz czy do tych postępowań mają zastosowanie przepisy k.p.a., w tym art. 73 k.p.a. Prezes Urzędu powinien również uwzględnić, że ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret 2 u.d.i.p. odwołuje się do pojęcia danych publicznych, w tym dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających. Sąd podziela także argumentację Skarżącego zawartą w skardze, że to, że ustawodawca w art. 9 ust. 1 u.w.m. dookreślił szczególne przypadki obowiązkowego udzielania informacji publicznej, wymieniając je enumeratywnie, nie może oznaczać zakazu korzystania z szerokiego wachlarza informacji publicznych, którymi może być zainteresowany obywatel, a które posiada Prezes Urzędu. 5. Sąd tym samym przyjął, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., że należało zobowiązać Prezesa Urzędu do rozpoznania ww. wniosku Skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt pierwszy sentencji wyroku). 6. Sąd nie znalazł jednak podstaw do uznania, że bezczynność Prezes Urzędu miała charakter rażący, o którym mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r. sygn. I OSK 675/12, postanowienie NSA z 27 marca 2013r. sygn. akt II OSK 468/13). W sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli Prezesa Urzędu w działaniu związanym z ww. wnioskiem Skarżącego, ale przyjął, że udzielona przez organ odpowiedź nie jest odpowiedzią wyczerpującą i stanowi pominięcie okoliczności, że organ ma kompetencje kontrolne w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, którzy zarejestrowali wyroby medyczne, zaś ww. wniosek wiąże się z publiczną działalnością organu, która wykracza poza przywołany przez organ przepis art. 9 u.w.m. Sąd w związku z tym orzekł, jak w punkcie 2 sentencji wyroku. 7. Sąd nie podzielając zarzutu Skarżącego, że doszło do rażącego naruszenia prawa, za nieuzasadnione uznał żądanie Skarżącego o wymierzenie organowi grzywny i w tym zakresie skarga podlegała oddaleniu, na mocy art. 151 P.p.s.a. (punkt trzeci sentencji wyroku). 8. Sąd o zwrocie kosztów postępowania (punkt 3 sentencji wyroku) orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 P.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu od skargi (100 zł).