II SAB/Wa 722/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J.J. na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prokurator Krajowy dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Prokuratora Krajowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prokuratora Krajowego na rzecz J.J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Prokuratorowi Krajowemu, zwanemu dalej "organem", bezczynność przy rozpatrywaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej - sformułowanego w piśmie z [...] stycznia 2024 r. W skardze zarzucono organowi naruszenie: - art. 61 ust. 1 w zw. ust. 3 z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie Wnioskodawcy żądanych informacji publicznych, pomimo braku wykazania – przez wydanie decyzji - podstaw do odmowy ich udostępnienia; tym samym pozbawiono go bez uzasadnienia także prawa z art. 78 Konstytucji RP do poddania stanowiska organu przepisanej prawem kontroli instancyjnej, - art. 1 ust. 1 i art. 6 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji", poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie Wnioskodawcy żądanych informacji publicznych, oraz - wbrew prawu - uznanie, że zawierane przez organ umowy cywilnoprawne, dotyczące prowadzenia rachunków bankowych, i decyzje administracyjne organu oraz Prokuratora Generalnego nie stanowią informacji publicznej. Wniesiono o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in.: - [...] stycznia 2024 r. Wnioskodawca skierował do organu wniosek o udostępnienie informacji-publicznej: - umów o prowadzenie rachunków bankowych Prokuratury Krajowej, - decyzji organu i Prokuratora Generalnego, wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o informacji w latach 2022-2023; prosił o udostępnienie tych informacji w formie skanów dokumentów, - [...] stycznia otrzymał odpowiedź od organu; poinformowano go, że: - żądane dane nie stanowią informacji publicznej; - prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu, na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz tajemnicy bankowej, - w latach 2022-2023 wydano łącznie 10 decyzji organów I. i II. instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania przed Sądem. W uzasadnieniu wskazano: - organ ocenił skargę jako zasadną; po jej otrzymaniu [...] sierpnia 2024 r. dokonano jej analizy i - uznając zasadność podniesionych zarzutów - podjęto działania, zmierzające do merytorycznego - zgodnego z ustawą o informacji publicznej - rozpoznania wniosku, - [...] sierpnia 2024 r. udzielono Wnioskodawcy odpowiedzi - przekazując kopie pozostających w dyspozycji organu dokumentów, - w tym świetle zaistniałej zwłoki w prawidłowym rozpoznaniu wniosku, nie można ocenić, jako powstałej z rażącym naruszeniem prawa; zła wola udostępniającego informację publiczną podmiotu występuje, gdy przewlekłość ma charakter umyślny, uporczywy; oceny takiej nie sposób natomiast przyjąć gdy. do wadliwego rozpoznania wniosku doszło na skutek odmiennej interpretacji przepisów, co zostało następnie przez organ skorygowane w trybie tzw. autokontroli. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź obowiązany podmiot nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. W realiach rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości, że - na dzień wniesienia skargi (wpływ 1 sierpnia 2024 r.) - organ pozostawał w bezczynności. Wobec bowiem wpływu wniosku z [...] stycznia 2024 r., gdzie żądano określonej informacji publicznej (kopie umów i decyzji) - nie udostępniono jej w terminie, wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o informacji, lecz - z zachowaniem tego terminu (pismem z 29 stycznia 2024 r.)- mylnie powiadomiono Wnioskodawcę, że dana informacja nie stanowi "publicznej". Kopie żądanych dokumentów doręczono Wnioskodawcy dopiero po wniesieniu skargi. W toku postępowania przed Sądem Wnioskodawca nie kwestionował, że jego żądanie zrealizowano w całości. Odrębną kwestią jest natomiast ocena, czy - na dzień rozpoznawania sprawy przez Sąd - stan bezczynności się utrzymuje. Potwierdzenie tego obligowałoby Sąd do nakazania organowi realizacji wniosku. Przy tym w sprawie jest poza sporem, że: - organ należy do obowiązanych udostępniać informację publiczną oraz - żądana takową stanowiła. Organ nie udostępnił zaś informacji w terminie ani nie wydał decyzji odmownej. Błędnie przy tym kwalifikując pierwotnie żądanie Wnioskodawcy, jako dotyczące wiadomości nie podlegających udostępnieniu - wedle reguł ustalonych w ustawie o informacji - naruszono przepisy prawa materialnego, gdzie określono, co stanowi informację publiczną (tak odpowiednio wskazany w skardze art. 61 ust.1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 ustawy o informacji), zaś – w tego następstwie - uchybiono wynikającym z ustawy o informacji terminom udostępnianie informacji (art. 13). Sąd nie zobowiązał organu do realizacji wniosku, lecz - skoro to już nastąpiło - ograniczył się do oceny stanu sprawy na dzień wniesienia skargi. Jest ona zaś zasadna. Wobec treści art. 149 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym ustanowiono wprost powinność oceny, czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd nie był uprawniony do umorzenia postępowania wedle wniosku organu – w myśl art. 161 § 1 pkt 3 wskazanego aktu. Pomimo udostępnienia informacji w następstwie tzw. "samokontroli", skarga nie stała bowiem się bezprzedmiotowa. Bezczynność organu nie miała jednak charakteru intencjonalnego. Informacji nie udostępniono w następstwie sformułowania mylnej oceny, jakoby nie stanowiła publicznej. Powiadomiono o tym Wnioskodawcę z zachowaniem terminu z art. 13 ust. 1 ustawy o informacji. Wobec natomiast wniesienia skargi organ zmodyfikował swe stanowisko, udostępniając niezwłocznie kopie żądanych dokumentów. Okoliczność ta, jakkolwiek nie uwalnia z zarzutu bezczynności, ma jednak znaczenie w kontekście oceny jej zakresu. Uzasadnia przyjęcie, że nie ma ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 3 sentencji - w myśl art. 200 powyższej ustawy. Poniesione koszty stanowił wpis od skargi.