II SAB/Wa 725/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi H. P. na bezczynność Polskich Sieci Elektroenergetycznych S. A. z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] marca 2013 r. 1. zobowiązuje Polskie Sieci Elektroenergetyczne S. A. z siedzibą w K. do rozpatrzenia wniosku skarżącej H. P. z dnia [...] marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Polskich Sieci Elektroenergetycznych S. A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącej H. P. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. H. P., działając przez pełnomocnika, powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2013 r. skierowała do P. S. A. z siedzibą w K. wniosek o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na jej nieruchomości położonej w miejscowości B. na działce nr [...], nr księgi wieczystej [...]. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. wnioskodawczyni została poinformowana, że linia elektroenergetyczna na jej działce została wybudowana w 1980 r. na podstawie ostatecznej i wiążącej decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] marca 1978 r., wydanej przez Naczelnika Gminy w P. H. P., reprezentowana przez pełnomocnika, w dniu 21 listopada 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność P. S. A. z siedzibą w K. Pełnomocnik skarżącej podniósł w skardze, że bezczynność polega na nieudostępnieniu informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy. Pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz o zobowiązanie jej do udzielenia żądanej informacji w zakresie i formie określonym we wniosku oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Spółka wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Na wstępie podać należy, że skarga na bezczynność organu administracji publicznej lub innego podmiotu obowiązanego i w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio redagowane i wytworzone przez organ administracji publicznej, ale charakter taki mają również dokumenty, które organ lub inny podmiot wykorzystuje do zrealizowania powierzonych prawem zadań, nawet wtedy, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Podstawowe znaczenie ma fakt, iż dokumenty te służą realizacji zadań publicznych przez określone organy lub podmioty. W sprawie skargi na bezczynność, jej uwzględnienie, co do zasady zawsze będzie polegało na wydaniu aktu lub podjęciu czynności przez organ, wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) nakłada na podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej obowiązek rozpoznania wniosku o jej udzielenie. Rozpatrzenie wniosku może nastąpić poprzez: 1) udzielenie żądanej informacji, 2) odmowę jej udzielenia (decyzja administracyjna), 3) poinformowanie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji, 4) poinformowaniu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, 5) wydanie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Definicja zawarta w tym przepisie jest bardzo ogólna i nieprecyzyjna, co powoduje znaczne utrudnienie w jednoznacznym kwalifikowaniu informacji, jako informacji publicznej. Ustawodawca w art. 6 przedmiotowej ustawy określił przykładowo, jaka informacja jest informacją publiczną. Ustęp 1 pkt 4 lit. a) ustawy stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: (...). Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakich spraw dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiadają wszelkie dokumenty dotyczące organów władzy publicznej lub innych podmiotów realizujących zadania publiczne. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio redagowane i wytworzone przez organ administracji publicznej, ale charakter taki mają również dokumenty, które organ lub inny podmiot wykorzystuje do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Podstawowe znaczenie ma fakt, iż dokumenty te służą realizacji zadań publicznych przez określone organy lub podmioty realizujące zadania publiczne. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, kwestią sporną jest, czy Spółka jest obowiązana do ich udostępnienia, o ile jest w ich posiadaniu. Zgodnie z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W świetle powyżej przytoczonego przepisu nie ulega wątpliwości, że Spółka jest podmiotem obowiązanym, o czym przesądza treść ust. 1 pkt 5 powyżej przytoczonego przepisu. Spółka powinna żądanie skarżącej spełnić, chyba, że istnieją przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jeżeli tak, to powinno to nastąpić na podstawie odpowiednich przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, bezczynność Spółki wynikała z błędnego założenia, że nie jest ona podmiotem obowiązanym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek skarżącego powinien być załatwiony, przy uwzględnieniu powyżej przedstawionych wywodów, w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z art. 286 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie określonym w sentencji wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzucana Spółce bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że przepisy dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, a zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji orzeczenia.