II SAB/Wa 733/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi R. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sprawie rozpatrzenia skargi z dnia [...] lipca 2024 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia skargi R. Z. z dnia [...] lipca 2024 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części. W dniu [...] lipca 2024 r. R. Z. (dalej: "skarżący") skierował do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ") skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]; dalej: "spółka". W dniu [...] lipca 2024 r. Prezes UODO wystąpił do spółki o pisemne ustosunkowanie się do treści skargi oraz złożenie pisemnych wyjaśnień. O podjętych czynnościach wyjaśniających organ poinformował skarżącego. W dniu [...] sierpnia 2024 r. do Prezesa UODO wpłynęły wyjaśnienia w sprawie od skarżonego podmiotu. Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. skarżący wniósł do organu ponaglenie. Prezes UODO pismem z dnia [...] listopada 2024 r. poinformował strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie wystarczającego do wydania decyzji oraz o przysługujących im w związku z tym prawach. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. skarżący wniósł do organu pismo zawierające stanowisko wobec zgromadzonego materiału dowodowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. skarżący ponownie wniósł do organu ponaglenie. Skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, w której wniósł o: 1) stwierdzenie przewlekłości postępowania, 2) stwierdzenie, że przewlekłość ta miała charakter rażącego naruszenia prawa, 3) przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości 500-1000 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący zrelacjonował przebieg postępowania przed Prezesem UODO zainicjowanego jego skargą z dnia [...] lipca 2024 r. Wskazał, że przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie, zachowanie i działanie Prezesa UODO oraz rażące lekceważenie dyspozycji przepisów postępowania uzasadnia złożenie skargi. Zdaniem skarżącego, postępowanie w jego sprawie jest prowadzone z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących szybkości postępowania (art. 12 i art. 35 k.p.a.), jak też z naruszeniem zasad: pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.), prawdy obiektywnej i praworządności (art. 7 i art. 6 k.p.a.), zasady informacyjnej (art. 36 k.p.a.) oraz odpowiedzialności wynikającej z art. 37 § 5 k.p.a. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] lipca 2024 r.) organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że na Prezesie UODO spoczywa, statuowany w art. 77 k.p.a., obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Z art. 77 § 1 k.p.a. oraz wyrażonej w art. 7 tej ustawy zasady prawdy obiektywnej wynika, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji. Prezes UODO był zatem zobligowany do dokonania szczegółowej analizy składanych przez strony pism w niniejszej sprawie. Konieczne było bowiem ustalenie, czy pisma te są wolne od braków formalnych oraz czy są zupełne pod względem merytorycznym. Na czas rozpatrywania niniejszej sprawy wpłynęło również pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2024 r. zawierające odniesienie do wyjaśnień spółki, złożone już po poinformowaniu stron o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Pomimo iż ww. pismo skarżącego nie zawierało nowych okoliczności faktycznych ani dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, konieczne było przenalizowanie końcowego stanowiska skarżącego, co miało wpływ na czas rozpatrywania sprawy. Prezes UODO stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie uchylał się od podjęcia czynności w celu rozstrzygnięcia przedstawionej przez skarżącego sprawy. Organ podejmował możliwie szybko i w najbardziej skuteczny sposób działania mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia. W szczególności przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące rzetelnemu ustaleniu stron postępowania, ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości Prezesa UODO musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Prezes UODO zaznaczył, że nie może stawiać w gorszej sytuacji innych obywateli swobodnie dysponując kolejnością rozpatrywania skarg. Wszystkie czynności podejmowane są zgodnie z kolejnością, bieżącym etapem postępowania i z uwzględnieniem złożoności spraw. Czas potrzebny na wymianę korespondencji, a następnie na złożenie wyjaśnień wynika z przyczyn niezależnych od organu. Zauważył, że zebranie wyjaśnień i dowodów od podmiotu skarżonego, a następnie oczekiwanie na odpowiedź wpływa na długość toczącego się postępowania. Nie można zatem uznać, że organ cechowała zła wola, skutkująca naruszeniem prawa, a tym bardziej naruszeniem prawa w sposób oczywisty. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym - w myśl § 3 tego przepisu - załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie zgodnie z art. 78 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, znajdującego zastosowanie bezpośrednio przed ww. przepisem prawa krajowego, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej, każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi. Powyższe oznacza dopuszczenie trwania postępowania przez 3 miesiące, a co więcej termin ten nie wyznacza w każdym przypadku granicy, jak długo organ może prowadzić postępowanie w sprawie. Prezes UODO podziela pogląd doktryny, że co do zarzutu bezczynności organu, jako podstawy do skorzystania ze środka ochrony prawnej na gruncie postepowania sądowego, rozważyć należy, czy wskazany w komentowanym przepisie okres 3 miesięcy należy traktować jako dyrektywę dla określenia maksymalnego terminu do rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Zdaniem organu, wydaje się, że treść ust. 2 komentowanego artykułu nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Należy bowiem zwrócić uwagę, że obowiązek informacyjny, który ma w tym czasie zrealizować organ, dotyczy nie tylko efektów rozpatrzenia skargi, ale może także obejmować, w zależności od specyfiki konkretnej sprawy, w tym stopnia jej skomplikowania, tylko informacje o postępach w jej prowadzeniu (Edyta Bielak-Jomaa (red.), Dominik Lubasz (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz. Opublikowano: WKP 2018, LEX). Postępowanie organu prowadzone jest pisemnie, zaś organ proceduje zgodnie z zasadami i terminami określonymi w powołanych przepisach rozporządzenia 2016/679. Niezależnie od powyższego, organ nadmienił, że Urząd Ochrony Danych Osobowych jest jedynym urzędem na całą Polskę, bez jednostek pomocniczych, czy oddziałów zamiejscowych. Do UODO składają skargi osoby z całej Polski, jak również z zagranicy. Organ zwrócił uwagę, że sam skarżący w 2024 r. wniósł do UODO 75 skarg. Wnoszone skargi, mają coraz bardziej skomplikowany charakter i wymagają zwiększonej ilości czasu przeznaczanego na ich rozpatrzenie, co wydłuża okresy prowadzonych postępowań administracyjnych. W odniesieniu do powyższego, żądanie skarżącego przyznania od organu na jego rzecz kwoty 500-1000 zł, zgodnie z dyspozycją art. 149 § 2 p.p.s.a., jest bezpodstawne. Organ w żadnym razie nie uchylał się od podejmowania działań mających na celu zakończenie postępowania i wydanie decyzji administracyjnej, uwzględniając przy tym czynniki obiektywne. Ewentualne zasądzenie określonej sumy pieniężnej pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Skarżący nie wskazał jakiego rodzaju dolegliwości lub niedogodności doznał na skutek zarzucanego przewlekłego prowadzenia postępowania. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości fakt, że sformułowanie takiego wniosku wymaga uzasadnienia ze strony wnoszącego ze względu na jego ww. kompensacyjny charakter. W świetle powyższego, za niezasadne organ uznał wnioski zawarte w skardze o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i przyznanie sumy pieniężnej, zwracając uwagę, że odnośnie tego drugiego żądania, skarżący nie przedłożył dowodów na doznane dolegliwości lub niedogodności powstałe na skutek zarzucanego przewlekłego prowadzenia postępowania. Gdyby jednak Sąd nie podzielił tego poglądu, organ wniósł o przyjęcie, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o odstąpienie od zasądzenia sumy pieniężnej, powołując się na przedstawioną argumentację. Prezes UODO podkreślił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone, bowiem w dniu [...] czerwca 2025 r. wydana została w przedmiotowej sprawie decyzja administracyjna. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 14 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SPP/Wa 218/25 przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na przewlekłość postępowania wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarga jest dopuszczalna, ponieważ przed jej wniesieniem skarżący wystąpił (dwukrotnie) z ponagleniem w trybie art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a., co jest bezsporne. Pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (vide J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się, iż przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola sądu administracyjnego zmierza więc do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Według art. 149 § 2 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepis art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przewiduje możliwość rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak stanowi art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie - ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a. - nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W art. 35 k.p.a. zostały określone terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis art. 35 § 1 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Ponadto, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Jednakże samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądowej. Prawodawca unijny w art. 78 ust. 2 RODO przewidział możliwość skorzystania przez osobę, której dane dotyczą, z uprawnienia do wykorzystania środka ochrony prawnej przed sądem (przeciwko organowi nadzorczemu) w sytuacji, gdy organ nadzorczy w terminie trzech miesięcy: 1) nie rozpatrzył skargi; 2) nie poinformował osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi. P. Fajgielski w publikacji pod tytułem "Komentarz do rozporządzenia nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)" [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Wolters Kluwer Polska 2022, t. 6 komentarza do art. 78 RODO, podnosi, iż termin wskazany w przepisie art. 78 ust. 2 RODO "nie powinien być rozumiany jako termin rozpatrzenia skargi, gdyż sprawa może okazać się skomplikowana, a jej rozstrzygnięcie niemożliwe w trzymiesięcznym terminie, wówczas jednak organ nadzorczy powinien poinformować o tym osobę, której dane dotyczą" (podobnie M. Górski [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych. Komentarz pod red. M. Sakowskiej-Baryły, wyd. 1, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018, uw. 9 komentarza do art. 78 RODO). Jednocześnie zgodnie z treścią wyroku NSA z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 4754/21, art. 78 ust. 2 RODO należy odczytywać w ten sposób, że obowiązek organu nadzoru poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi, staje się aktualny, jeśli skarga nie została rozpatrzona w tym terminie (czyli nie została wydana decyzja administracyjna) i zachodzi potrzeba jego wydłużenia w trybie art. 36 k.p.a., co koresponduje z art. 62 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781; dalej: "u.o.d.o."), nakazującym dodatkowo w takiej sytuacji poinformowanie stron o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Stosownie do treści art. 62 u.o.d.o., w przypadku, o którym mowa w art. 36 k.p.a., organ, zawiadamiając strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, jest obowiązany również poinformować o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Zdaniem NSA, nic nie stoi na przeszkodzie w złożeniu skargi na przewlekłość postępowania, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.), nawet przed upływem trzymiesięcznego terminu z art. 78 ust. 2 RODO lub po jego upływie, ale niezasadnie przedłużonym. Powyższy pogląd został w pełni podzielony przez NSA w wyroku z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 1959/22. Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, iż Prezes UODO niewątpliwie dopuścił się niewłaściwego działania, które nosi znamiona przewlekłego postępowania. W sprawie zainicjowanej skargą skarżącego z dnia [...] lipca 2024 r. organ pismem z dnia [...] listopada 2024 r. (po złożeniu ponaglenia z dnia [...] listopada 2024 r.) poinformował strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie wystarczającego do wydania decyzji i dopiero po złożeniu kolejnego ponaglenia z dnia [...] czerwca 2025 r. i wniesieniu skargi do Sądu pismem z dnia [...] czerwca 2025 r., Prezes UODO w dniu [...] czerwca 2025 r. wydał decyzję w sprawie. W kontrolowanej sprawie wystąpiły zatem dwa okresy przewlekłości w procedowaniu Prezesa UODO: po wpłynięciu wyjaśnień od skarżonego podmiotu, tj. po [...] sierpnia 2024 r. do dnia poinformowania stron postępowania o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji, tj. [...] listopada 2024 r. i po złożeniu przez skarżącego stanowiska wobec zgromadzonego materiału dowodowego, tj. po [...] grudnia 2024 r. do dnia wydania decyzji w sprawie, tj. [...] czerwca 2025 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając co do zasady skargę, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w rozpoznaniu skargi z dnia [...] lipca 2024 r., o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd w punkcie drugim sentencji wyroku, w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa UODO nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Długość okresu bezczynności nie świadczy w ocenie Sądu o tym, że prowadzenie postępowania przez organ charakteryzowało się bezczynnością mającą cechy rażącego naruszenia prawa. W tym zakresie Sąd uwzględnił wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, co do tego, że długość trwania postępowania nie miała charakteru intencjonalnego i nie wynikała z jego złej woli. Jej powodem był zaś fakt, że organ jest jedynym w całej Polsce organem rozpoznającym sprawy z zakresu ochrony danych osobowych, co powoduje jego wielkie obciążenie pracą. Skoro sam skarżący w 2024 r. wniósł do UODO 75 skarg, to nie może oczekiwać, że organ będzie je rozpatrywał z pominięciem kolejności rozpatrywania skarg innych obywateli. Tutejszy Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Oddalając skargę w tym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w punkcie trzecim sentencji wyroku, wskazać trzeba, iż suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a tych - jak trafnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę - skarżący nie wykazał. Użyty w art. 149 § 2 p.p.s.a. zwrot "może orzec" wskazuje na uprawnienie, a nie obowiązek sądu administracyjnego do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej (jak też wymierzenia grzywny). Suma pieniężna stanowi środek o charakterze kompensacyjnym w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (vide wyrok NSA z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2204/24), te zaś w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku.