II SAB/Wa 734/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 marca 2021 r. M.W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] listopada 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa w przedmiocie bezczynności Komendanta Głównego Policji w rozpatrzeniu wniosku skarżącej z [...] listopada 2018 r. o powtórne wyliczenie i wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop przysługujący w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji jest już rozpatrywana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i została zarejestrowana tam pod sygnaturą akt II SAB/Wa 252/21. Dlatego też zdaniem organu niniejsza skarga powinna być odrzucona w trybie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2021 r. Komendant Główny Policji wydał decyzję (nr [...]) o odmowie wypłaty skarżącej wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M.W. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Zauważyć należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. (nr [...]) o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Natomiast przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania. Reasumując skarga na bezczynność organu w niniejszej sprawie, jako wniesiona przez skarżącą już po wydaniu przez Komendanta Głównego Policji decyzji w przedmiocie jej wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wyższej wysokości, czyli po zakończeniu postępowania administracyjnego, była niedopuszczalna. Dodatkowo podkreślić należy, jak wskazano powyżej, że wniesienie skargi na bezczynność organu powinno zostać poprzedzone ponagleniem w trybie art. 53 § 2b p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Takie ponaglenie wnosi się w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.). Z akt sprawy, wynika natomiast, że skarżąca nie wniosła ponaglenia na bezczynność Komendanta Głównego Policji. Na takie ponaglenie, jako środek umożliwiający skuteczne wniesienie skargi, nie powołała się również skarżąca, zarówno w skardze, jak i w dodatkowym piśmie procesowym z 8 grudnia 2021 r. Odnosząc się z kolei do argumentacji organu z odpowiedzi na skargę oraz wniosku o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że skarga M.W. zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 252/21 dotyczyła bezczynności w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, ale Dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, nie zaś Komendanta Głównego Policji. Stąd wniosek organu o odrzucenie niniejszej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest bezzasadny. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.