II SAB/Wa 738/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] oraz rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. postanawia: odrzucić skargę. Ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. Minister Obrony Narodowej odwołał [...] A. P. z pełnienia zawodowej służby wojskowej w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego. Rozkazem personalnym nr [...] (pkt 1) z dnia [...] kwietnia 2013r. Dyrektor Departamentu [...] przeniósł [...] A. P. z dniem [...] marca 2013r. do rezerwy kadrowej na okres od dnia [...] marca 2013r. do dnia [...] grudnia 2013r. Pismem z dnia [...] września 2014r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...]z dnia [...] kwietnia 2013r., natomiast pismem z dnia [...] września 2014r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Departamentu [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014r., dotyczące odmowy wznowienia postępowania rozstrzygniętego ostatecznym rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. w sprawie przeniesienia [...] A. P. do rezerwy kadrowej. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] w kwestii odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...]z dnia [...] kwietnia 2013r. dotyczącego odwołania skarżącego z pełnienia zawodowej służby wojskowej w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego. Pismem z dnia 10 maja 2015r. A.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzjami Dyrektora [...] nr [...]z dnia [...] kwietnia 2013r. oraz nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. w przedmiocie zwolnienia mnie ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że została ona wniesiona bez uprzedniego skierowania do Ministra Obrony Narodowej wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z § 4 ww. przepisu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W powołanych wyżej przepisach prawodawca określił warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – w określonych przez ustawę przypadkach – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Prawodawca określił w ww. przepisach minimum wymogów procesowych, jakie muszą zostać spełnione, aby uznać za skuteczną wniesioną do sądu administracyjnego skargę w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z powyższych unormowań wynika, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. można wnieść dopiero po złożeniu do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec zaś okoliczności, że złożona w niniejszej sprawie skarga A. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa , uznać należy, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. To zaś powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.