II SAB/Wa 74/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2006 r. o uchylenie orzeczeń: 1) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K.: a) nr [...] z dnia [...] kwietnia 1985 r. b) nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r. c) nr [...] z dnia [...] września 1990 r. 2) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] lipca 1988 r. 3) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 stycznia 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 27 marca 2010 r., Z. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej, ze skargą na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2006 r. o uchylenie z mocą ex tunc orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] kwietnia 1985 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 1985 r. nr [...], z dnia [...] września 1990 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] lipca 1988 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...], wnosząc o uznanie przez Sąd bezczynności Ministra Obrony Narodowej, nakazanie organowi zakończenia przedmiotowego postępowania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz uwzględnienie załączonej do skargi dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, jak również dopuszczenie dowodu z akt sprawy I SAB 36/03 oraz OSK 336/04. Organ zwrócił uwagę, że wskazane w skardze orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r., nr [...] z dnia [...] września 1990 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 1988 r. zostały wydane dla celów ustalenia inwalidztwa i jego związku ze służbą wojskową, w których to sprawach orzeka ostatecznie wojskowy organ emerytalny w formie decyzji administracyjnej, zaskarżalnej w drodze odwołania do sądu ubezpieczeń społecznych, dodając, że w sprawie badania tych orzeczeń w trybie nadzoru kognicja sądu administracyjnego jest wyłączona. Minister wyjaśnił, że skarżący występował już o stwierdzenie nieważności wskazanych orzeczeń, a skarga na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w tym zakresie została zakończona wyrokiem NSA z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie o sygn. akt OSK 336/04 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku NSA z dnia 17 października 2003 r. w sprawie o sygn. akt I SAB 36/03. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zm.) – dalej: ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Z. P. pismem z dnia [...] września 2006 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o uchylenie z mocą ex tunc orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] kwietnia 1985 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 1985 r. nr [...], z dnia [...] września 1990 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] lipca 1988 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...]. Następnie pismami z dnia [...] listopada 2009 r. oraz z dnia [...] grudnia 2009 r., skierowanymi do Ministra Obrony Narodowej, wniósł o przerwanie bezczynności tego organu w przedmiocie wymienionego wniosku. Powołanym przez organ w odpowiedzi na skargę postanowieniem z dnia 17 października 2003 r. sygn. akt I SAB 36/03 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie wydania decyzji w postępowaniu nadzorczym od orzeczeń Rejonowej Komisji Lekarskiej w K. 1) z dnia [...] kwietnia 1985 r. nr [...]; 2) z dnia [...] grudnia 1985 r. nr [...]; 3) z dnia [...] września 1990 r. nr [...] oraz Rejonowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] lipca 1988 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] czerwca 2001r. nr [...], uznając brak kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalno-rentowego, wydanych w wyniku skierowania żołnierza na badania przez wojskowe organy emerytalno-rentowe, a w konsekwencji brak właściwości również w sprawach dotyczących postępowań nadzorczych związanych z tymi orzeczeniami. Sąd wskazał, że sprawy te podlegają kontroli sądów powszechnych. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Z. P. od przedmiotowego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt OSK 336/04 oddalił skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie, wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego w sprawach dotyczących orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową. Dodatkowo wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 211/06 odrzucił skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku wymienionego z dnia [...] września 2006 r. o uchylenie orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1985 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r., nr [...] z dnia [...] września 1990 r., orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] lipca 1988 r. oraz orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., uznając ją za niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zm.). Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Z. P. od wymienionego postanowienia WSA w Warszawie, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 814/07 oddalił skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie. NSA orzekł, iż odrzucenie skargi było prawidłowe mimo oparcia zaskarżonego postanowienia na art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ppsa, niemniej jednak NSA uznał, że Sąd I instancji obowiązany był odrzucić skargę na postawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa – z uwagi na zaistniałą w sprawie powagę rzeczy osądzonej. NSA powołując się na postanowienie NSA w Warszawie z dnia 17 października 2003 r. sygn. akt I SAB 36/03 oraz wyroku NSA z dnia 26 stycznia 2004 r. sygn. akt OSK 336/04 oddalający skargę kasacyjną od ww. postanowienia, uznał, iż wprawdzie, co do zasady, odrzucenie skargi nie powoduje zaistnienia powagi rzeczy osądzonej, niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie za prawomocne uznać należy stanowisko NSA dotyczące wyłączenia jego kognicji w sprawach wskazanych wyżej orzeczeń lekarskich oraz związanego z nimi postępowania nadzorczego. NSA orzekł, że między odrzuconą postanowieniem z dnia 17 października 2003 r. skargą a skargą rozpoznawaną w niniejszym postępowaniu zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, uznając, iż w tej sytuacji nie ma znaczenia, iż w każdym przypadku zarzucana bezczynność MON dotyczyła rozpoznania innego wniosku Z. P. o uchylenie orzeczeń w trybie nadzoru (wniosku z dnia [...] listopada 2002 r. i wniosku z dnia [...] września 2006 r. w rozpoznawanej sprawie). W ocenie NSA powaga rzeczy osądzonej obejmuje generalnie uznanie niewłaściwości sądów administracyjnych w sprawach związanych z orzeczeniami Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1985 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r., nr [...] z dnia [...] września 1990 r., Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] lipca 1988 r. oraz Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Mając powyższe na względzie – to, że bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie wniosku skarżącego o uchylenie wskazanych orzeczeń była już przedmiotem skargi Z. P. zawisłej przed NSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SAB 36/03, a wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt OSK 336/04 NSA oddalił skargę kasacyjną od wskazanego postanowienia, stwierdzić należy, iż sprawa objęta skargą Z. P. z dnia 28 stycznia 2010 r. została już prawomocnie osądzona. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.