II SAB/Wa 74/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o sprostowanie sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 74/10 w sprawie ze skargi Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2006 r. o uchylenie orzeczeń: 1) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K.: a) nr [...] z dnia [...] kwietnia 1985 r. b) nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r. c) nr [...] z dnia [...] września 1990 r. 2) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] lipca 1988 r. 3) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. postanawia - odmówić sprostowania sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 74/10 Postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 74/10 Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucił skargę Z. P. ze skargi Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2006 r. o uchylenie orzeczeń: 1) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K.: a) nr [...] z dnia [...] kwietnia 1985 r. b) nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r. c) nr [...] z dnia [...] września 1990 r. 2) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] lipca 1988 r. 3) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Pismem z dnia 20 listopada 2010 r. Z. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o sprostowanie sentencji przedmiotowego postanowienia, przez wpisanie z urzędu pełnego, poprawnego przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnego z przedmiotem postępowania administracyjnego, nadzorczego, określonego przez skarżącego we wniosku z dnia [...] września 2006 r., skierowanego do Ministra Obrony Narodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej: ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 zd. 1 powołanego wyżej artykułu). Stosownie do treści art. 166 powołanej ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 159 cyt. ustawy). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza prawa do sprostowania orzeczenia, żadnym terminem, co oznacza, że można go dokonać w każdym czasie. Instytucja sprostowania odnosi się wyłącznie do oryginału orzeczenia, nie ma natomiast zastosowania do odpisów doręcznych stronom. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 ppsa, a które zawiera orzeczenie – jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. W trybie art. 156 § 1 ppsa sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone. W ocenie Sądu wniosek Z. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 74/10 odrzucił skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej. W sentencji przedmiotowego orzeczenia wskazano jako przedmiot rozpoznawanej sprawy nierozpatrzenie wniosku z dnia [...] września 2006 r. o uchylenie orzeczeń: 1) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K.: a) nr [...] z dnia [...] kwietnia 1985 r. b) nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r. c) nr [...] z dnia [...] września 1990 r. 2) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. nr [...] z dnia [...] lipca 1988 r. 3) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Przedmiot sprawy wynikał z treści pisma Z. P. z dnia 28 stycznia 2010 r., uzupełnionego następnie pismem z dnia 27 marca 2010 r., w którym Z. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej, ze skargą na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2006 r. o uchylenie z mocą ex tunc orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] kwietnia 1985 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 1985 r. nr [...], z dnia [...] września 1990 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] lipca 1988 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...]. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika natomiast, że Z. P. pismem z dnia [...] września 2006 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o uchylenie z mocą ex tunc orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] kwietnia 1985 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 1985 r. nr [...], z dnia [...] września 1990 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] lipca 1988 r. nr [...]; Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...]. W związku z powyższym uznać należy, że wskazany w sentencji powołanego postanowienia przedmiot nie zawiera nieprawidłowości, błędu pisarskiego, czy też rachunkowego, ani innej oczywistej omyłki, jest on zgodny zarówno z treścią wniosku skarżącego z dnia [...] września 2006 r., jak i z treścią skargi wymienionego z dnia 28 stycznia 2010 r., uzupełnionej następnie pismem z dnia 27 marca 2010 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 156 § 1 oraz § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.