II SAB/Wa 74/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sławomir Antoniuk, , Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie wniosku o wstrzymanie eksmisji postanawia: odrzucić skargę Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 z późn. zm.) wezwał Z. K. do wypełnienia obowiązku opróżnienia kwatery, określonego decyzją o zwolnieniu kwatery nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. i w tytule wykonawczym z dnia [...] kwietnia 2003 r. Organ pouczył stronę o przysługującym środku zaskarżenia oraz poinformował, że w razie niewykonania tego obowiązku w terminie do dnia [...] maja 2003 r., opróżnienia kwatery dokona egzekutor Oddziału WAM w dniu [...] maja 2003 r. na koszt i ryzyko zobowiązanego. W dniu [...] maja 2003 r. organ Agencji dokonał przymusowego opróżnienia kwatery stałej położonej w [...] przy ul. [...]. W dniu [...] maja 2003. r. Z. K. - na jeden dzień przed planowanym przymusowym opróżnieniem lokalu - złożył do Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] wniosek o wstrzymanie eksmisji w dniu [...] maja 2003 r. W uzasadnieniu podał, że nie doręczono mu decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w [...], którą nakazano mu opróżnienie spornego lokalu. W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w [...] pismem z dnia [...] maja 2003 r. poinformował skarżącego, iż w świetle postanowień art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968) brak jest podstaw do wstrzymania postępowania eksmisyjnego. Wyjaśnił, że powołana decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. została doręczona żonie wnioskodawcy L. K. przez pracownika Oddziału Terenowego WAM w [...]. Podał ponadto, że wobec dokonania w dniu [...] maja 2003 r. opróżnienia kwatery przy ul. [...] w [...], sprawa wstrzymania eksmisji jest bezprzedmiotowa. Następnie Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w [...] zwolniony lokal przydzielił, na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę w garnizonie [...]. W dniu [...] stycznia 2004 r., przedmiotowy lokal mieszkalny stał się własnością żołnierza zawodowego, który otrzymał do niego tytuł prawny, oraz jego małżonki, w następstwie sprzedaży dokonanej na ich rzecz przez Wojskową Agencję Mieszkaniową. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej polegającą na niezwróceniu kwatery na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2003 r. W uzasadnieniu skargi podał, iż wniosek z dnia [...] maja 2003 r. nie uprawniał organu do użycia podrobionej decyzji nr [...], nieuprawnionego przewłaszczenia tytułu prawnego do kwatery skarżącego z 1976 r. na rzecz skarżonego, podrobienia wezwania z dnia [...] marca 2005 r. oraz postanowienia z [...] kwietnia 2003 r. i użycia go do wykonania egzekucji w dniu [...] maja 2003 r. Natomiast po egzekucji, wniosek z [...] maja 2003 r. nie uprawniał do wydania decyzji nr [...] i wyłudzenia aktu notarialnego z [...] stycznia 2004 r. W ocenie skarżącego przedmiotowy lokal nigdy nie stał się własnością Skarbu Państwa – WAM. Kwatera ta od 1992 r., po nabyciu przez skarżącego prawa do emerytury wojskowej, z mocy art. 11 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych, obligatoryjnie przestała być własnością Skarbu Państwa i od 1992 r. jest własnością skarżącego. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o odrzucenie względnie oddalenie skargi na bezczynność w zakresie zwrotu kwatery. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zarzut bezczynności organu w zakresie wniosku z dnia [...] maja 2003 r. jest całkowicie chybiony albowiem wniosek ten dotyczył wstrzymania egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu. Wniosek z dnia [...] maja 2003 r. "o zwrot kwatery" nie jest obecnie sprawą administracyjną, która wszczynałaby postępowanie zakończone decyzją administracyjną. Brak jest podstawy prawnej, umożliwiającej przyznanie prawa do lokalu osobie innej niż żołnierz zawodowy w drodze decyzji administracyjnej. Żaden bowiem przepis prawna nie formułuje uprawnienia do żądania zwrotu kwatery jak i obowiązku organu w tym zakresie, zwłaszcza w kontekście przesłanek do opróżnienia lokalu jak i przesłanek warunkujących przydział lokalu. Otrzymanie przez skarżącego pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego, w sytuacji posiadania jednocześnie kwatery służbowej, stanowiło i nadal stanowi przesłankę do zwolnienia lokalu. Brak decyzji o opróżnieniu lokalu, na który powołuje się skarżący, nie uchyla obowiązku zwolnienia kwatery, który to obowiązek adresowany był do skarżącego i wynikał wprost z ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie, określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem aktu lub podjęciem czynności, o których mowa w powołanym na wstępie art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie bezsporne jest, iż Oddział Terenowy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] w dniu [...] maja 2003 r. opróżnił i przejął do zasobu mieszkaniowego Agencji kwaterę zajmowaną przez Z. K., a następnie przydzielił ją żołnierzowi zawodowemu, który skorzystał z przysługującego mu prawa do nabycia jej w trybie art. 56 i art. 57 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Poza sporem pozostaje również, że postanowienie Dyrektora OT WAM w [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało uchylone postanowieniem Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], zaś postępowanie w przedmiocie opróżnienia spornej kwatery zostało umorzone decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] lipca 2005 r. nr [...]. Powołany przez skarżącego wniosek z dnia [...] marca 2003 r. o wstrzymanie eksmisji został wniesiony do organu egzekucyjnego - Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w [...] i przez ten organ rozpatrzony. Uwzględniając powyższe, jak również fakt wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego oraz sprzedaży spornego lokalu osobie trzeciej, wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych, w obecnym stanie faktycznym i prawnym, nie podlega rozpatrzeniu w formie aktu lub czynności, które mogłyby stać się przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarżący wychodzi z założenia, iż wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego organ winien dokonać zwrotu opróżnionej kwatery. Tego rodzaju żądanie jest nieuprawnione. Brak jest bowiem przepisu prawa, na podstawie którego organ mógłby dokonać zwrotu lokalu w sytuacji, gdy nie posiada do niego tytułu prawnego. Powoływana przez skarżącego okoliczność uchylenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego, nie daje więc podstaw do formułowania twierdzeń, aby organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej były obowiązane do zwrotu kwatery, której prawo własności zostało przeniesione na osoby trzecie. Należy zatem stwierdzić, iż organ nie miał obowiązku wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej ani innego władczego aktu z zakresu administracji publicznej. Stąd też skarga na bezczynność organu w tym przedmiocie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy.