II SAB/Wa 749/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. K. J., zw. dalej "skarżącym" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że "[...], w stanie spoczynku K. J. zwolniony ze służby czynnej w Policji z uprawnieniami nabytymi stażem czynnej służby od dnia [...] czerwca 1988 – [...] kwietnia 2005 roku do policyjnej emerytury, wobec wiążących w dacie zwolnienia norm ustawowych zakreślających prawo do policyjnej emerytury w razie uzyskania minimum 15 lat służby w Policji/.../ i ich rodzin prawa do policyjnej emerytury w razie uzyskania co najmniej stażu 15 lat służby w Policji, z ustalonym od dnia [...] maja 2005 roku prawem do policyjnej emerytury ze zbiegiem tegoż prawa od tej samej daty do policyjnej renty inwalidzkiej, korzystający w sprawie zaopatrzenia emerytalno-rentowego z prawa art. 43". W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący złożył skargę ponad dwa lata po wydaniu postanowienia Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2022 r. o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 podjął uchwałę, w której wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygnął kwestię wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2022 r. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...], którym odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarga na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2022 r. w świetle powołanej wyżej uchwały NSA jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.