II SAB/Wa 753/25

16 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu 16 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. H. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych dotycząca rozpoznania skargi z [...] października 2024 r. w przedmiocie stosowania niezgodnej z prawem procedury weryfikacji tożsamości osób na podstawie dokumentu tożsamości postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić P. H. uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 (słownie: sto) złotych. P. H. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych dotyczącą rozpoznania skargi z [...] października 2024 r. w przedmiocie stosowania niezgodnej z prawem procedury weryfikacji tożsamości osób na podstawie dokumentu tożsamości. Pismem z [...] września 2025 r. Skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Postępowanie sądowe należało umorzyć, ponieważ Skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 161 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (§ 1 pkt 1). Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie nie zaszła żadna z wyżej wymienionych okoliczności skutkujących niedopuszczalnością cofnięcia skargi, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji.