II SAB/Wa 77/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Janusz Walawski Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Rady Miasta Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2012 r. – oddala skargę – M. K. Portal Internetowy [...] , zwróciła się do Urzędu Miasta Z., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) o udostępnienie informacji w zakresie wskazania przepisów, w oparciu o które radni komisji rewizyjnej wraz z przewodniczącym Rady Miasta zdecydowali o tym, iż skarga skierowana do Rady Miasta nie będzie rozpatrywana na sesji RM, oraz o udzielenie odpowiedzi, czy podczas podejmowania decyzji był obecny radca prawny, a jeżeli np. wcześniej wyszedł – czy o podjęciu takiej decyzji został powiadomiony. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Przewodniczący Rady Miasta Z. poinformował M. K., iż: 1. wskazanie podstawy prawnej działań podejmowanych przez organy Miasta Z. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), 2. na posiedzeniu Komisji Rewizyjnej w dniu [...] października 2012 r. przez cały czas jej trwania był obecny J. H. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. M. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rady Miasta Z. w zakresie udostępnienia informacji publicznej i wniosła o zobowiązanie Rady Miasta Z. do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi podkreśliła , że zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Zapytanie o podstawy prawne konkretnych działań komisji rewizyjnej Rady Miasta są w istocie zapytaniem o przesłanki podejmowania takich, a nie innych decyzji. Zdaniem skarżącej, działania były niezgodne z prawem, ponieważ komisja nie może zastępować Rady Miasta ani przejmować jej kompetencji. Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 ppkt c ww. ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o sposobie realizacji zadań publicznych, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań. Rozpatrywanie skarg jest jednym z zadań publicznych wykonywanym przez Radę Miasta na rzecz mieszkańców. Podstawa prawna jest częścią każdego faktu z zakresu działań publicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, a ponadto o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodów ze wskazanych dokumentów. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, wówczas gdy istotne informacje mające charakter informacji publicznej są osiągalne w innym trybie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie zaznaczyć należy, iż skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej na pytanie dotyczące wskazania przepisów, w oparciu o które radni komisji rewizyjnej wraz z przewodniczącym Rady Miasta zdecydowali o tym, iż skarga skierowana do Rady Miasta nie będzie rozpatrywana na sesji RM. Podkreślić należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 2, przepisy jej nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przedmiotowa sprawa, z uwagi na jej przedmiot – żądanie informacji o zastosowanych przepisach prawa w danej sprawie - nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Zatem do takiej informacji nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, gdyż na podstawie art. 1 ust. 2, dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 ze zm.). Nadto sprawa nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Takie stanowisko w podobnej sprawie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 3301/02. (orzeczenie dostępne w LEX nr 78064). Porównaj także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 712/06 (orzeczenie dostępne w Internecie). Zatem organ prawidłowo poinformował zainteresowaną pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., że sprawa wskazania podstawy prawnej działań nie dotyczy informacji publicznej. Fakt udzielenia przez organ takiej informacji przeczy twierdzeniu skarżącego o pozostawaniu organu w bezczynności, zarówno w rozumieniu bezczynności co do załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, jak i w ogólnym rozumieniu bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej (Kpa). Z tych wszystkich wyżej przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za chybioną i na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.