II SAB/Wa 77/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostepnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Najwyższej Izby Kontroli do rozpoznania punktów 1, 2, 4 i 5 wniosku A. C. z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezesa Najwyższej Izby Kontroli na rzecz A. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania W piśmie z dnia 7 stycznia 2025 r. A. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2 zdanie drugie i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) w zw. z art. 22c ust. 7 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich (Dz. U. z 2024 r., poz. 1802 ze zm.), poprzez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej. Wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i nakazanie organowi udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. skarżący zwrócił się do Prezesa Najwyższej Izby Kontroli o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1. adresu strony internetowej, na której udostępniono przyjęte w Najwyższej Izbie Kontroli standardy ochrony małoletnich; 2. miejsca w lokalu Najwyższej Izby Kontroli, w którym w widocznym miejscu wywieszono standardy ochrony małoletnich; 3. imion i nazwisk pracowników NIK dopuszczonych do działalności związanej z edukacją i realizacją innych zainteresowań przez małoletnich; 4. dat uzyskania przez NIK informacji, czy dane ww. osób są zamieszczone w rejestrze z dostępem ograniczonym lub w rejestrze osób, w stosunku do których Państwowa Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej 15 lat wydała postanowienie o wpisie w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym; 5. dat przedłożonych przez osoby, o których mowa powyżej, informacji z Krajowego Rejestru Karnego we wskazanym we wniosku zakresie. Skarżący w uzasadnieniu skargi podkreślił, że do chwili wniesienia skargi nie otrzymał merytorycznej odpowiedzi na postawione pytania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ podniósł, że odpowiadając skarżącemu na wniosek z dnia [...] listopada 2024 r., organ poinformował wnioskodawcę w piśmie z dnia 21 listopada 2024 r., iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. W ocenie organu, pytania dotyczące osób dopuszczonych do działalności związanej z edukacją i realizacją innych zainteresowań przez małoletnich oraz przedkładania jakichkolwiek informacji zobowiązujących pracodawcę do wykonania ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich nie stanowi informacji publicznej, a udzielenie odpowiedzi jest niedopuszczalne. Pytania zawarte we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. są pytaniami ze sfery osobistej konkretnego pracownika i pozostają bez związku z realizacją zadań publicznych. Wniosek nie dotyczy bowiem sprawowanej funkcji, czy zakresu jego kompetencji. Przedmiotowa informacja o charakterze osobistym, nie jest zaliczana do spraw publicznych i nie podlega udostępnieniu w trybie określonym w u.d.i.p. Przedmiot wniosku nie spełnia zatem definicji informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Organ wskazał, że żądane informacje dotyczą przede wszystkim zakresu obowiązków, jakie zostały nałożone na pracodawców ustawą o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich. Ustawa określa szczegółowo, kto może żądać informacji w trybie ustawy, na jakich zasadach i do jakich celów mogą być wykorzystywane. Informacje, których ujawnienia żąda skarżący w pkt 4 i 5 wniosku, utrwala się w formie wydruku i załącza do akt osobowych pracownika dopuszczonego do działalności związanej z edukacją lub realizacją zainteresowań przez małoletnich. Z tego też względu, z uwagi na tryb przewidziany w ustawie, tylko określone w ustawie organy mają prawo uzyskać te informacje. Dlatego, w ocenie organu, przedłożenie informacji wskazanych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. w trybie ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich jest niedopuszczalne. Organ podkreślił ponadto, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są między innymi przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów. Organ wskazał również, że skarżący wykorzystuje przysługujące mu prawo do informacji publicznej, nie dla dobra i interesu publicznego, a w celu nieznanym organowi. Rosnąca częstotliwość zapytań skarżącego o udzielenie informacji publicznej i ich treść wskazują na działania mające na celu paraliż Najwyższej Izby Kontroli. Z treści pism (dostępnych organowi) wprost wynika, że są one wymierzone w Najwyższą Izbę Kontroli. A wiedza, o którą się w nich ubiega skarżący, w żaden sposób nie służy interesowi publicznemu. Z tych wszystkich względów organ podtrzymał w pełni stanowisko zawarte w treści pisma z dnia 21 listopada 2024 r. stwierdzające, że informacje te nie stanowią informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie w zakresie dotyczącym punktów: 1, 2, 4 i 5 wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. W pozostałej części, tj. w zakresie punktu 3 wniosku skarga okazała się niezasadna. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości i nie jest kwestionowane przez organ, że Prezes Najwyższej Izby Kontroli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dokonując oceny, czy wnioskowana przez skarżącego we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. informacja stanowi informację publiczną, należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.); a także danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2024 r. dotyczył realizacji przez Najwyższą Izbę Kontroli obowiązków wynikających z przepisów ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich. Co istotne, sąd administracyjny, rozpoznając niniejszą sprawę, nie jest właściwy do rozstrzygania, czy przepisy ww. ustawy nakładają na Najwyższa Izbę Kontroli jakiekolwiek obowiązki. Sąd ocenia bowiem jedynie, czy Prezes NIK – jako podmiot obowiązany do udostępniania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej – wykonał prawidłowo obowiązki nałożone na niego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. We wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. skarżący domagał się udzielenia informacji dotyczących miejsca publikacji przyjętych przez NIK standardów ochrony małoletnich (pkt 1 i 2 wniosku) oraz dat dotyczących uzyskania bądź sporządzenia dokumentacji dotyczącej pracowników NIK dopuszczonych do działalności związanej z edukacją i realizacją innych zainteresowań przez małoletnich. Zakres przedmiotowy wniosku dotyczył zatem, po pierwsze trybu działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, a po drugie danych publicznych w tym szczególności treści wytworzonych dokumentów urzędowych. Informacja ta jest zatem objęta zakresem opisanym w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a), oraz pkt 4 u.d.i.p., a więc stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Wbrew stanowisku organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, żądana w pkt 1, 2, 4 i 5 wniosku informacja nie dotyczy bezpośrednio pracowników Najwyższej Izby Kontroli. W punktach 1 i 2 wniosku skarżący pytał o sposób publikacji standardów ochrony małoletnich, a zatem te pytania nie mają jakiegokolwiek związku ze "sferą osobistą konkretnego pracownika". Z kolei pytanie 4 dotyczy daty, w której organ uzyskał informacje ze stosownych rejestrów, zaś pytanie 5 dotyczy daty sporządzenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Pytania te nie dotyczą zatem również sfery osobistej pracowników NIK, lecz trybu i sposobu działania organu oraz znajdujących się w posiadaniu organu dokumentach urzędowych. W konsekwencji wniosek z dnia [...] listopada 2024 r. w wyżej podanym zakresie dotyczył informacji publicznej i powinien zostać przez organ rozpoznany zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można przy tym zgodzić się z organem, że tryb dostępu do powyżej wymienionych informacji jest regulowany odrębnie przepisami ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich. Żaden z przepisów ww. ustawy nie dotyczy bowiem udostępniania informacji dotyczących: miejsca publikacji przyjętych standardów ochrony małoletnich oraz wypełniania przez pracodawcę obowiązków wskazanych w art. 21 tej ustawy. W szczególności takiego odrębnego trybu dostępu nie ustanawia cytowany przez organ art. 21 ust. 9 powoływanej ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w dniu [...] listopada 2024 r. (informacja z systemu rejestracji korespondencji). Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji do dnia 29 listopada 2024 r., czego jednak, w ocenie Sądu, nie uczynił w zakresie punktów 1, 2, 4 i 5 wniosku. Organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 21 listopada 2024 r., stwierdzając, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, jednak udzielenie odpowiedzi w takiej formie nie stanowiło prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem wyrażone co do punktów 1, 2, 4 i 5 wniosku – jak wskazano wyżej – było błędne, natomiast w kwestii nadużycia prawa do informacji publicznej organ nie zawarł wiążącego stanowiska wyrażonego w formie decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem pogląd (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 1077/23), że z charakteru konstrukcji nadużycia publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej, wynika, iż zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej (por. również wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 799/12, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Odmowa ochrony nie następuje jednak przez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nadużycie prawa do informacji publicznej może bowiem zachodzić dopiero, gdy takie prawo do dostępu do konkretnej informacji publicznej wnioskodawcy przysługuje. Zatem w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie, czy żądana informacja jest informacją publiczną. Dopiero w następnej kolejności należy wykazać, że żądanie jej udostępnienia stanowi nadużycie prawa. Jednak odmowa udostępnienia informacji publicznej z powodu nadużycia prawa może nastąpić w formie decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Podobne stanowisko prezentowane jest w licznych judykatach Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt. III OSK 2604/23, z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt III OSK 3136/23, z dnia 2 października 2024 r. sygn. akt III OSK 92/23, z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt: III OSK 89/24, III OSK 1087/24 i III OSK 311/24). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości wyrażone w tych wyrokach stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że kwestia nadużycia prawa do informacji publicznej nie może być przedmiotem badania w sprawie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie bezczynności organu ustaleniu winien natomiast podlegać charakter żądanej informacji. Na tym etapie postępowania argumentacja organu związana z nadużyciem przez wnioskodawcę prawa do informacji nie może zatem być uznana za skuteczną. Skoro do dnia wydania wyroku w tej sprawie organ nie udostępnił żądanych w punktach 1, 2, 4 i 5 wniosku informacji ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia, to nie budzi zatem wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, że Prezes Najwyższej Izby Kontroli pozostaje bezczynny w rozpatrzeniu punktów 1, 2, 4 i 5 wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2024 r. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w wyżej wskazanym zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy. Odmiennie, zdaniem Sądu, należało natomiast ocenić treść pytania 3 wniosku z dnia [...] listopada 2024 r., w którym skarżący domagał się od organu podania imion i nazwisko osób dopuszczonych do wykonywania określonych czynności. Tego rodzaju informacja nie stanowi informacji publicznej, bowiem dane osobowe pracowników organu, którzy nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne nie stanowią informacji publicznej. Z analizy treści zawartego w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. katalogu informacji, które stanowią informację publiczną, wynika, że informacja – jak w niniejszej sprawie – w zakresie danych osobowych (tj. imienia i nazwiska) stanowi informację publiczną, wówczas gdy dotyczy osób sprawujących funkcję publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.). A contrario, dane osobowe pozostałych osób zatrudnionych w podmiotach wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., ale niesprawujących funkcji publicznych, nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3365/15). Pozostaje zatem ustalić, czy osoby, których dotyczył wniosek z dnia [...] listopada 2024 r., były osobami sprawującymi funkcję publiczną. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. K17/05 (OTK 2006, seria A, nr 3, poz. 30), wskazał, że pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem "osoba pełniąca funkcje publiczne". Zdaniem Trybunału, nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej, będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym, w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem, w ocenie TK, odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Skoro w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczył pracowników Najwyższej Izby Kontroli wykonujących określone czynności związane z edukacją i pracą z młodzieżą, nie zaś z pełnieniem przez organ funkcji w ramach struktury władzy publicznej, to oznacza, że osoby, których dotyczył wniosek, nie mogą być uznane za osoby pełniące funkcje publiczne. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że informacja, której domagał się skarżący w punkcie 3 wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. nie stanowi informacji publicznej. W tym zakresie Sąd podziela zatem stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia 21 listopada 2024 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek, co w konsekwencji oznacza, że w tym zakresie organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem udzielił skarżącemu odpowiedzi na pkt 3 wniosku w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na ten wniosek, informując wnioskodawcę, że wnioskowana przez niego informacja nie ma charakteru informacji publicznej, a ponadto wniosek stanowił nadużycie prawa do informacji publicznej. Powyższe świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z błędnej oceny charakteru części żądanej w tej sprawie informacji oraz trybu jej udostępnienia. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Oddalenie skargi w pozostałym zakresie w pkt 3 sentencji nastąpiło na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach w punkcie 4 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd nie był zatem związany złożonym przez organ wnioskiem o rozpoznanie sprawy na rozprawie.