II SAB/Wa 78/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. o udzielenie informacji publicznej – oddala skargę – Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. przesłanym drogą elektroniczną, skarżący T. K. zwrócił się Ministra Skarbu Państwa o udzielenie mu odpowiedzi, w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na pytanie "które kopalnie wchodziły w skład [...] w dniu [...] lipca 1987 roku" oraz "jaki dokument opisywał strukturę organizacyjną [...] w dniu [...] lipca 1987 roku" i przesłanie jej pod wskazany adres poczty elektronicznej. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Zastępca Dyrektora Biura Kontroli Ministerstwa Skarbu Państwa odpowiedział skarżącemu, że organ nie jest właściwy w przedmiotowej sprawie i nie jest w posiadaniu powyższej informacji, jednkaże wskazał mu adres internetowy strony pod którym znajdzie interesujące go informacje, tj. [...], załączając ponadto wydruk tej strony. W skardze z dnia [...] marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący T. K. podał, że nie udzielono mu żądanej informacji, zaś stanowisko organu zawarte w wyżej wymienionym piśmie jest błędne, bowiem Minister Skarbu Państwa jako właściciel posiada takie informacje, a gdyby ich nie posiadał ze względu na upływ czasu, to powinien to udowodnić i przekazać informacje, gdzie zostały przekazane dokumenty zawierające żądane informacje, zaś odesłanie do portalu Wikipedia jest "mało poważne". Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie organu do udzielnie żądanej informacji w ustawowym, 14-dniowym terminie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że nie posiada żądanej informacji z uwagi na fakt, iż nie sprawuje nadzoru nad powyższym przedsiębiorstwem państwowym. Zatem skoro nie posiadał żądanej informacji, nie milczał wobec wniosku skarżącego i w ustawowym terminie udzielił mu odpowiedzi, iż nie dysponuje wnioskowaną informacją, to tym samym nie pozostawał bezczynny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją zaś tego prawa zajmuje się m. in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy nie budzi wątpliwości fakt, że Minister Skarbu Państwa jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i dodać jednocześnie należy, że przepis ten ma charakter normy bezwzględnie wiążącej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeśli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Dodać ponadto należy, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, zaś dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2). Należy w tym miejscu wskazać również, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wówczas, kiedy jest w jej fizycznym posiadaniu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący T. K. pismem organu z dnia [...] stycznia 2013 r., a więc w ustawowym terminie 14 dni, został poinformowany, że Ministerstwo Skarbu Państwa nie jest w posiadaniu żądanej przez niego informacji, zaś w odpowiedzi na skargę uzupełniono powyższą odpowiedź uwiarygodniając ją o wyjaśnienie, iż organ nie sprawuje nadzoru nad [...]. Wszak wskazane już wyżej pismo jest dokumentem urzędowym, zawierającym w swej treści oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalone i podpisane przez funkcjonariusza publicznego. Z kolei Sąd nie ma podstaw, by kwestionować prawdziwość oświadczenia organu po podaniu przez niego zakresu jego działania oraz kompetencji i w tej sytuacji Minister Skarbu Państwa nie pozostawał "milczący", udzielając skarżącemu odpowiedzi na żądaną informację z tym jednak zastrzeżeniem, że niesatysfakcjonującej wymienionego. Jeśli zatem skarżący uważa, że jest to odpowiedź mijająca się z prawdą i organ – mimo swojego oświadczenia – jest w posiadaniu tej informacji, to nie jest on pozbawiony ochrony i przysługują mu inne środki prawne weryfikujące wiarygodność udzielonej mu odpowiedzi, bowiem czyn taki jest ewentualnie penalizowany treścią art. 23 ustawy, zgodnie z którym, kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.