II SAB/Wa 784/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego w sprawie ze skargi B.S. na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 25 maja 2015 r. B.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, bowiem nie złożyła, stosownie do art. 37 k.p.a., zażalenia na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] do organu wyższego stopnia. Wskazał również, że Komendant Rejonowy Policji [...] w dniu [...] listopada 2013 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 1995 r. nr [...] o przydziale mieszkania służbowego, która została doręczona skarżącej stosownie do treści art. 44 k.p.a. Oznacza to, w ocenie organu, że wniesiona skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, bowiem została wniesiona przez stronę po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie. B.S. wraz ze skargą złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Powyższy wniosek uzupełniła składając wypełniony formularz PPF, w którym wskazała, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a także gdy skarga podlega odrzuceniu. W ocenie Sądu, sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie, albowiem skarga B.S. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przesłanką dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skargi na bezczynność organu jest zatem dopełnienie obowiązku wyczerpania ww. środków zaskarżenia. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżąca przed złożeniem skargi na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] winna była wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia, tj. Komendanta [...] Policji. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 K.p.a., zmienionym w dniu 11 kwietnia 2011 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca takiego zażalenia nie wniosła, tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia, służących przed organami właściwymi w sprawie, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec oczywistej bezzasadności skargi, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie mógł więc zostać uwzględniony. Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.