II SAB/Wa 79/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia asesor WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w [...] postanawia odrzucić skargę. Z. L. w dniu [...] lipca 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości zarzucając temu organowi, że nie rozpatrzył wniesionego przez niego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] w sprawie z wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2006 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności skargi. Zdaniem organu, przedmiotem zaskarżenia uczyniono bezczynność w postępowaniu, które nie mieści się w katalogu określonym w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Sygn. akt II SAB/Wa 79/07 W orzecznictwie i doktrynie jednolicie przyjmuje się, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 par. 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, zatem tego rodzaju postanowienia (jako nie objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy) nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, publik. ONSA 2002, nr 3, poz. 116). Rozpoznanie zażalenia, o którym powyżej, stanowi w istocie czynność nadzorczą ujętą w formie postanowienia, nie wymienioną w art. 3 § 2 ust. 1-4 powołanej ustawy. Zatem czynność ta, jako nie podlegająca zaskarżeniu, nie podlega sądowej kontroli. W świetle powyższego, skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy przez organ I instancji uznać należało za niedopuszczalną.