II SAB/Wa 79/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.), Sędziowie Andrzej Góraj, Janusz Walawski, Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi L.D. na bezczynność Dyrektora Muzeum [...] w przedmiocie wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej na temat ofiar Zbrodni Katyńskiej postanawia: 1. umorzyć postępowanie 2. zasądza od Dyrektora Muzeum [...] na rzecz L.D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. skierowanym do Dyrektora Muzeum [...] L. D. zwrócił się na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.), o udzielenie informacji, czy w Muzeum [...] przechowane są czaszki obywateli polskich – oficerów Wojska Polskiego zamordowanych przez NKWD w Katyniu, Charkowie, Kalininie w 1940 r. Jeżeli tak, to jaka jest ilość tych czaszek oraz kto i kiedy te czaszki do Muzeum [...] przekazał. W dniu 20 stycznia 2010 r. L. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Muzeum [...] skargę na bezczynność Dyrektora Muzeum [...] polegającą na nieudzieleniu mu żądanej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Muzeum [...] wniosło o umorzenie postępowania wskazując, iż w dniu 22 lutego 2010 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] grudnia 2009 r. Wskazując jednocześnie, iż opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek wynikło w związku ze zmianą siedziby oddziału Muzeum [...] – Muzeum [...] zajmującego się statutowo kwestiami będącymi przedmiotem zapytania skarżącego. Pismem z dnia 1 maja 2010 r. L. D. poinformował Sąd, iż nie otrzymał odpowiedzi na jego wniosek z [...] grudnia 2009 r. W dniu 7 czerwca 2010 r. Muzeum [...] dołączyło do akt sprawy dowód doręczenia skarżącemu w dniu 19 maja 2010 r. pisma z dnia 22 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Problematyka dostępu do informacji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Informację publiczną w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Należy jednocześnie zaznaczyć, ze udostępnianie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępniania żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić podmiot żądający udostępnienia informacji publicznej pismem, że jego wniosek nie znajduje w podstaw w przepisach prawa (por. wyrok WSA z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. II SAB/Wa 19/07, Lex nr 368235, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Warto w tym miejscu zaznaczyć, ze dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Z bezczynnością organu w sprawie udostępniania informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w terminie o powodach opóźnienia oraz terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z żądaniem udostępnienia informacji publicznej do Dyrektora Muzeum [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. Natomiast dopiero po złożeniu przez skarżącego skargi na bezczynność pismem z dnia 22 lutego 2010 r. udzielono L. D. odpowiedzi na jego wniosek. Wnioskowana przez skarżącego informacja, czego nie kwestionuje organ jest informacją publiczną. Pismem z dnia 22 lutego 2010 r. przesłanym ponownie skarżącemu w dniu 18 maja 2010 r. i doręczonym w dniu 19 maja 2010 r. Dyrektorowi Muzeum [...] poinformował skarżącego, iż do Muzeum [...] w latach 90-tych trafiły wszystkie fragmenty kości, uzębienie, koronki zębów. Jednakże celem Muzeum nie było i nie jest przechowywanie doczesnych szczątków pomordowanych. Wszystkie te szczątki ludzkie Muzeum przekazało do Kwatery Polowej Wojska Polskiego, tak aby zapewnić godny spoczynek wszystkim pomordowanym. Kilka czaszek trafiło do Zakładu Medycyny Sądowej celem specjalistycznych badań. Najprawdopodobniej trzy czaszki z Zakładu Medycyny Sądowej trafiły do Muzeum już po przekazaniu pozostałych szczątków do Kwatery Polowej, a muzeum zamierza jak najszybciej znaleźć dla nich godne miejsce spoczynku. W tej sytuacji wskazać należy zdaniem Sądu, iż Dyrektor Muzeum [...] udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2009 r. i nie pozostaje tym samym w bezczynności. Skoro zatem organ udzielił odpowiedzi na wniosek L. D., to w tym zakresie należy stwierdzić, iż nie pozostawał w bezczynności w momencie rozpoznania sprawy przez Sąd, a więc postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.