II SAB/Wa 795/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Postępowanie w sprawie zainicjowała J.P., która pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., skierowała do Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wystąpiła w nim o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) kopii odpowiedzi udzielonych przez PCPR w C. na wnioski o udostępnienie informacji publicznej, oraz przesyłające je pisma, które wpłynęły do jednostki w miesiącu lipcu br., w każdej możliwej formie - papierowej lub elektronicznej; 2) kopii odpowiedzi udzielonej na pismo Starosty C. z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] zawierające pytanie: "czy w jednostce organizacyjnej występują lub wystąpiły w okresie od 30.12.2012 r. do chwili obecnej przypadki zatrudnienia członków rodziny (I i II stopnia) osób zatrudnionych i pełniących kierownicze funkcje w Starostwie Powiatowym w C. lub innych jednostkach podległych" wraz z dowodem wysłania pocztą elektroniczną ewentualnie dowodem doręczenia. Skarżąca zwróciła się o przekazanie w/w informacji w formie pisemnej na podany we wniosku adres. Adresat wniosku ustalił, że w miesiącu lipcu 2019 r. bezpośrednio do PCPR w C.- na e-mail jednostki - został skierowany jeden wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Kopia w/w wniosku wraz z odpowiedzią została wydana Pani J.P., co stanowi odpowiedź na pkt 1 wniosku Skarżącej. Natomiast odnośnie pkt 2, Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], znak: [...]odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji Organ poinformował, iż przedmiot żądania w pkt 2 wniosku nie stanowi informacji publicznej, ponieważ dotyczy wydania dokumentów wewnętrznych, tj. korespondencji pomiędzy dyrektorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. a Starostą Powiatu C.. Starosta C. jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa i kierowników jednostek organizacyjnych powiatu (art. 35 ust. 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym Dz.U. z 2019r., poz. 511 t.j.). Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w C. jest jednostką organizacyjną powiatu, a zatem Starosta jest zwierzchnikiem służbowym kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C.. W dniu 13 września 2019 r. odwołanie od decyzji wniosła J.P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...], po rozpatrzeniu odwołania J.P., od w/w decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. o odmowie udostępnienia Informacji publicznej, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, iż Organ I instancji winien ponownie ocenić, czy żądana przez skarżącą informacja w postaci kopii odpowiedzi udzielonej na pismo Starosty C. z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...], wraz z dowodem wysłania pocztą elektroniczną, ewentualnie dowodem doręczenia, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy, a jeśli tak, to czy w świetle przepisów ustawy należy jego kopię udostępnić skarżącej. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. pismem z dnia [...]października 2019 r., [...], poinformował wnioskodawczynię, iż podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie i odmawia udostępnia wnioskowanej informacji opisanej w pkt 2 wniosku z dnia [...] września 2019 r., albowiem przedmiot żądania nie stanowi informacji publicznej. Skargę na bezczynność pytanego podmiotu wywiodła do tut. Sądu J.P. zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4. ust 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2019 r., poz. 1429), Wobec powyższego wniosła o zobowiązanie dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. W uzasadnieniu przedstawiła stan faktyczny sprawy przyznając, że otrzymała żądane w pkt 1 wniosku informacje. Wyraziła też pogląd, że dane objęte pkt 2 wniosku stanowią informację publiczną. W odpowiedzi na skargę na bezczynność organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sądy Administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, w zakresie swojej kognicji orzeka m.in. w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Zasadą przyjętą w piśmiennictwie jest, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy w terminie określonym przepisami prawa organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności prawem przewidzianej. Wniesienie skargi na "milczenie władzy", jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, czy dokonania czynności materialno – technicznej, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga takiego działania. Dla stwierdzenia bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu, albo do podjęcia określonych czynności. Podkreślenia wymaga również fakt, iż nie w każdym wypadku, gdy organ poinformuje stronę w piśmie, iż nie uwzględni wniosku, uwolni się od skutecznego zarzutu bezczynności. Sposób rozumowania organu zaprezentowany w takim piśmie informacyjnym, musi bowiem pozostawać w zgodzie z przepisami prawa. Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż organ nie popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie. Co się tyczy żądania strony wyartykułowanego w pkt 1 wniosku, to jak wyjaśnił to pytany organ, żądanie to zrealizował. Skarżąca nie zakwestionowała w/w twierdzenia organu, a nawet przyznała w/w fakt w swojej skardze. W konsekwencji powyższego nie sposób było uznać, że organ dopuścił się bezczynności co do omawianego żądania. W realiach faktycznych niniejszej sprawy takiej bezczynności nie sposób też dopatrzeć się w odniesieniu do żądania wyartykułowanego w pkt 2 wniosku. Jego adresat poprawnie bowiem przyjął, ze żądanie to nie dotyczy sprawy o charakterze publicznym. Odpowiedź Dyrektora, objęta omawianym żądaniem, nie stanowi przecież wiążącego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Nie kreuje bowiem po niczyjej stronie ani żadnych praw ani obowiązków. Sporne pismo nie zostało także wydane przez Dyrektora w ramach wykonywania przez niego ustawowych zadań czy obowiązków, nałożonych na kierowany przez niego podmiot. Nie zawiera także w sobie treści świadczących o sposobie czy jakości wykonywania przez adresata wniosku zadań publicznych. Powyższe w ocenie tut. Sądu uzasadnia więc w sposób wystarczający tezę, że żądane w pkt 2 omawianego wniosku pismo, nie posiada waloru informacji publicznej. Tym samym odmowa jego udostępnienia skarżącej, nie mogła i nie naruszyła przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie spowodowała bezczynności w udostępnieniu takowej informacji. W związku z powyższym, uznając skargę co do zasadny za nietrafną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) nie stwierdzając bezczynności po stronie organu.