II SAB/Wa 797/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu J. S. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. J.S. wnioskiem z dnia [...] września 2016 r., na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.); powoływanej dalej jako u.d.i.p., zwrócił się do Burmistrza [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie: a) liczby spraw sądowych w 2015 r., w których organ był stroną pozwaną, b) liczby spraw sądowych w 2015 r. związanych ze zwolnieniem lub rozwiązaniem umowy z pracownikami organu, c) kosztów (obsługi, odszkodowań i innych kosztów) związanych z prowadzeniem spraw sądowych, w których organ był stroną w 2015 r. Jednocześnie wniósł o udzielenie żądanej informacji publicznej w formie dokumentów elektronicznych umożliwiających kopiowanie tekstu udostępnionych w [...] oraz przesłanie odnośników tych plików na adres poczty elektronicznej [...]. W dniu 6 października 2016 r. Burmistrz [...] wezwał J.S. do wskazania organu i jednocześnie poinformował, że nie może żądać udostępnienia odpowiedzi na wniosek w Biuletynie Informacji Publicznej, ponieważ w u.d.i.p. nie istnieje żaden przepis prawa, który wskazywałby na uprawnienia strony do żądania zamieszczenia bądź też usunięcia określonych informacji publicznych z Biuletynu Informacji Publicznej. W dniu 16 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) J.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Burmistrzowi [...] bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] września 2016 r. wnosząc o zobowiązanie organu do jego rozpoznania w terminie 14 dni oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że uchylanie się organu od obowiązku udostępnienia informacji publicznej w formie zgodnej z jego wnioskiem, tj. publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej należy interpretować jako próbę ukrycia niewygodnych dla organu informacji publicznych przed szerszą publicznością, zwłaszcza, iż stosownie do treści art. 10 w zw. z art. 12 i art. 14 u.d.i.p. wnioskodawca może określić dowolną formę i sposób udostępnienia informacji publicznej. W jego ocenie organ utrudnia działania kontrolne obywatelom, poprzez wykluczenie bezwnioskowego trybu dostępu do rzetelnych informacji o swoich działaniach. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie oddalenie skargi. Wskazał, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skoro zatem powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane, w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., to bezprzedmiotowe stało się merytoryczne badanie sprawy wszczętej niniejszą skargą. Wyjaśnił, że J.S. nie mógł nakazać organowi umieszczenia informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej. Zdaniem organu powyższe żądanie skarżącego było brakiem wskazania jakiejkolwiek formy jej udostępnienia, a więc nie miała w tej sprawie zastosowania norma zawarta w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast pismo z dnia 6 października 2016 r. skierowane przez organ do skarżącego, było wezwaniem do uzupełnienia wniosku, poprzez wskazanie formy udostępnienia informacji publicznej, a nie oświadczeniem organu, że nie może udostępnić informacji publicznej we wskazanej formie i dlatego wzywa do wskazania innej, o czym stanowi art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Założyć bowiem należy, że wskazanie przez osobę wnioskującą jakiejkolwiek formy udostępnienia informacji publicznej, jest minimalnym wymaganiem. Skoro zatem skarżący do dnia złożenia niniejszej skargi nie określił formy udzielenia informacji publicznej, zasadnym stało się wydanie decyzji w zakresie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W rozpoznawanej sprawie J.S. przedmiotem kontroli Sądu uczynił bezczynność Burmistrza [...] w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie: liczby spraw sądowych 2015 r., w których był stroną pozwaną; liczby spraw sądowych w 2015 r. związanych ze zwolnieniem lub rozwiązaniem umowy z pracownikami organu; kosztów (obsługi, odszkodowań i innych kosztów) związanych z prowadzeniem spraw sądowych, w których organ był stroną w 2015 r. Skarżący zażądał udzielenia tej informacji w formie dokumentów elektronicznych umożliwiających kopiowanie tekstu udostępnionych w [...] oraz przesłania odnośników tych plików na adres poczty elektronicznej [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, należy uznać, że przedmiotem zaskarżenia J.S. jest w istocie bezczynność Burmistrza [...] polegająca na niezamieszczeniu w Biuletynie Informacji Publicznej żądanej informacji publicznej. Zgodnie z Konstytucją RP każdy obywatel ma prawo do informacji publicznej. Wynika ono bezpośrednio z art. 61 ustawy zasadniczej, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Stosownie do treści ust. 2 powołanego artykułu, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach: ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Odnosząc się do art. 61 ust. 4 Konstytucji RP wskazać należy, że zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane są szczegółowo w u.d.i.p. Bezczynność organu na kanwie u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec zgłoszonego przez stronę żądania udzielenia takiej informacji. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie, które określone zostały w tej ustawie. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Prawo do informacji publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, 2) wglądu do dokumentów urzędowych, 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Zakres informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, tryb jej udostępniania, zasady sądowej kontroli nad decyzjami o odmowie udostępnienia oraz sankcje karne w przypadku odmowy udostępnienia informacji, regulują przepisy rozdziału 2 omawianej ustawy. Przepis art. 7 ust. 1 u.d.i.p. stanowi podstawę prawną realizacji prawa do informacji publicznej sformułowanego w art. 3 ustawy i porządkuje środki umożliwiające dotarcie do informacji publicznej, poprzez określenie sposobów jej udostępniania. Należy wymienić dwa sposoby udostępniania informacji publicznej, tj. ogłaszanie jej w publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnianym za pośrednictwem ujednoliconego systemu stron sieci teleinformatycznej (art. 7 ust. 1 w związku z art. 8 u.d.i.p.) oraz udzielanie jej na wniosek strony (art. 7 ust. 2 w związku z art. 10 u.d.i.p.). Najszerszą z form udostępniania informacji publicznej, stanowiącą jednocześnie najprostszy sposób uzyskania informacji publicznej, jest ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej. Zakres realizacji tego sposobu dostępu do informacji publicznych wynika z treści art. 8 i 9 u.d.i.p., a także z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 10, poz. 68). Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej ma charakter generalny i nie wymaga wniosku żadnego podmiotu (por.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 55). Następuje ono w wyniku realizacji obowiązku nałożonego na organy administracji publicznej, określonego w art. 8 ust. 3 u.d.i.p. i obejmuje całodobowy i nieprzerwany dostęp do informacji publicznych. Stosownie do treści art. 8 ust. 3 u.d.i.p., podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a) tiret drugie, lit. c) i d) i pkt 5 u.d.i.p. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne. Nadmienić przy tym należy, że szczegółowe standardy ujednoliconego systemu stron Biuletynu Informacji Publicznej, standardy zabezpieczenia treści informacji publicznych udostępnianych w Biuletynie oraz zakres i tryb przekazywania informacji niezbędnych do zamieszczenia na stronie głównej Biuletynu Informacji Publicznej, określone zostały w powołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej. Ponownie należy podnieść, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniesionej przez J.S. skargi nie jest generalna bezczynność organu w udostępnianiu określonej informacji lecz bezczynność w zamieszczeniu tej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej prowadzonym przez ten organ. W tej sytuacji należy odpowiedzieć na pytanie, czy przedmiot skargi, a w istocie zamieszczenie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, może być uznane za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określoną w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jak wskazuje się w doktrynie, akty administracyjne w ścisłym znaczeniu, przeważnie są to decyzje administracyjne, będące kwalifikowaną formą aktu administracyjnego, zaś konkretyzacja prawa w odniesieniu do indywidualnej osoby i w określonym stanie faktycznym jest traktowana jako przejaw woli organu administracyjnego dotyczący istnienia lub powstania określonych stosunków prawnych. Mając powyższe na uwadze można uznać, że decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli kompetentnego organu administrującego, podjęte w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego, w trybie, formie, strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowany stronie, w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego bądź w sferze stosunku procesowego. Natomiast prawa lub obowiązki indywidualne - skonkretyzowane w danym stanie prawa materialnego - mogą wynikać nie tylko z treści indywidualnego aktu administracyjnego, lecz także wskutek dokonania czynności materialno-technicznej (patrz B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 107, Wydanie 12, Warszawa 2013 r.). Zgodnie podkreśla się, że określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. akty administracji publicznej, aby mogły zostać poddane kontroli sądowej, muszą dotyczyć spraw indywidualnych, skierowanych do określonych adresatów, których praw i obowiązków dotyczą, zaś uprawnienie lub obowiązek, którego czynność dotyczy, muszą być określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Regulacja taka stanowi bowiem istotne uzupełnienie sądowej kontroli administracji w sprawach indywidualnych, zapobiegając unikaniu przez organ kontroli sądowej spraw indywidualnych niezakończonych w drodze decyzji administracyjnej. Stąd też wyłączone spod zakresu stosowania art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. są akty o charakterze generalnym. Jak wskazano w komentarzu J.P. Tarno do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.: "z całą pewnością można jednak powiedzieć, że są to akty i czynności, które [...] są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a." (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. 5, Warszawa 2012 r. str. 32). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjnego w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 3/07, wskazał, że "po pierwsze, w przepisie tym jest mowa o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych. To zdaje się wyraźnie wskazywać, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Jak decyzja czy postanowienie administracyjne są kierowane do konkretnych podmiotów, tak akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, są kierowane przez organ administracji publicznej również do konkretnych podmiotów. Z omawianego przepisu można wnosić, iż wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego." Podobnie przepis ten interpretuje T. Woś w swoim komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Warszawa 2005 r. str. 59, gdzie wskazał, że przedmiot skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 zakreślają następujące elementy: akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia zaskarżanych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 - 3, akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu; poza zakresem art. 3 § 2 pkt 4 pozostają więc akty o charakterze generalnym. Z rozważań tych wynika zatem, że prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego nie przysługuje na wszystkie podejmowane przez organy administracji publicznej akty lub czynności. Dotyczy to również zakresu stosowania art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. W konsekwencji kontroli takiej nie będą podlegać akty skierowane do nieoznaczonych indywidualnie adresatów. O ile złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie może podlegać kontroli sądu administracyjnego, o tyle zupełnie inny charakter ma opublikowanie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej. "Ten szczególny charakter ustawodawca nadał dotychczas nieznanej w Polsce (na gruncie prawnym) procedurze udostępniania informacji, czyli zamieszczenia jej w Biuletynie Informacji Publicznej. Ten urzędowy teleinformatyczny publikator ma spełniać funkcję instytucji powszechnego udostępniania informacji publicznej w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej." (Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji. Michał Bernaczyk, Mariusz Jabłoński, Krzysztof Wygoda, str. 40). W ocenie Sądu Biuletyn Informacji Publicznej stanowi, w swoim założeniu, platformę zapoznawania się z informacją dotyczącą spraw publicznych przez nieograniczony krąg adresatów i stąd też obowiązek umieszczenia informacji w Biuletynie nie rodzi po stronie jego potencjalnych odbiorców uprawnienia do żądania dokonania publikacji, lub jej usunięcia. Sama czynność utworzenia biuletynu, czy też czynność zamieszczenia w nim określonej informacji publicznej, nie dotyczy ani uprawnień strony, ani też jej obowiązków. Wszelkie zatem akty i czynności podejmowane przez organy administracji w związku z prowadzeniem Biuletynu Informacji Publicznej, jak i bezczynność w tym zakresie, nie mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego. Tym bardziej, że w u.d.i.p. nie istnieje żaden przepis prawa, który wskazywałby na uprawnienia strony do żądania zamieszczenia, bądź też usunięcia określonych informacji publicznych w Biuletynie Informacji Publicznej. W konsekwencji za czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczyłaby uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., nie można uznać samego sposobu utworzenia i prawidłowości prowadzenia Biuletynu Informacji Publicznej, w tym zamieszczenia w nim informacji. Udostępnianie przez Burmistrza [...] informacji w Biuletynie Informacji Publicznej nie ma charakteru indywidualnego, gdyż czynności podejmowane w tym zakresie nie są skierowane do indywidualnie oznaczonego adresata. Obowiązek Burmistrza ma tu jedynie ogólny charakter i nie odpowiada mu uprawnienie niepowiązanych z nim organizacyjnie podmiotów do żądania opublikowania określonych informacji. Reasumując należy uznać, że skarga w zakresie prowadzenia Biuletynu Informacji Publicznej znajduje się poza kognicją sądów administracyjnych, bowiem nie dotyczy czynności związanych z prawami i obowiązkami indywidualnych podmiotów (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1210/05, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 408/05, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt I OSK 169/09, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Ol 29/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 722/14, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie Burmistrz [...], jako podmiot wykonujący zadania publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 3 u.d.i.p.), zobowiązany jest do stosowania tej ustawy i udostępniania informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej w takim zakresie, jaki wynika z przepisów prawa, jednak ocena prawidłowości tych działań pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego. W świetle powyższego stwierdzić należy, że czynność Burmistrza [...] polegająca na zamieszczeniu w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznej w zakresie: liczby spraw sądowych 2015 r., w których był stroną pozwaną; liczby spraw sądowych w 2015 r. związanych ze zwolnieniem lub rozwiązaniem umowy z pracownikami organu; kosztów (obsługi, odszkodowań i innych kosztów) związanych z prowadzeniem spraw sądowych, w których organ był stroną w 2015 r., nie stanowi czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego w tym przedmiocie jest niedopuszczalna. Podkreślić należy, że powyższa konstatacja nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu oraz wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP prawa obywateli do uzyskiwania informacji o działalności administracji publicznej. Nieumieszczenie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej daje, zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., uprawnienie dla każdego do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a rozpatrzenie z kolei takiego wniosku, podlega kontroli sądu administracyjnego. Ponadto ewentualna skarga na prowadzenie Biuletynu Informacji Publicznej, może przybrać formę skargi w trybie działu VIII k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.