II SAB/Wa 8/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na bezczynność Rektora Szkoły [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o przyznanie stypendium doktoranckiego postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić P. O. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem dnia 29 listopada 2012 r. P. O., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rektora Szkoły [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o przyznanie stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2012/2013. Zarządzeniami z dnia 9 kwietnia 2013 r. skarżący i organ zostali wezwani do udzielenia, w terminie 7 dni informacji, czy w sprawie objętej niniejszą skargą P. O. składał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2013 r. poz. 267, dalej jako "K.p.a."). Jednocześnie wezwano, w przypadku złożenia powyższego wezwania, do nadesłania jego odpisu. Skarżący nie nadesłał odpisu wymaganego zażalenia, a w zakreślonym terminie w piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r. wyjaśnił, iż złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i na podstawie art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. wniósł skargę za pośrednictwem organu do Sądu. Organ również udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. i pismem z dnia 18 kwietnia 2013 r. poinformował, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sadu nie występował do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarga nie dotyczy wprawdzie bezczynności organu administracji publicznej, o którym mowa w art. 1 K.p.a., lecz bezczynności Rektora Szkoły [...] w [...], będącego stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, ze zm.) organem reprezentującym uczelnię publiczną utworzoną przez państwo reprezentowane przez właściwy organ władzy lub administracji publicznej. Uczelnia, będąc autonomiczną we wszelkich obszarach swojego działania na zasadach określonych we wskazanej ustawie, nie jest organem administracji publicznej lecz jednostką organizacyjną nie będącą organem państwowym ani samorządowym, która została powołana do wykonywania zadań publicznych będąc uprawnioną do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2001r. sygn. akt I SA 2521/00, niepublikowany). Szkoła [...] w [...] jest uczelnią państwową, co wynika z § 1 ust. 1 jej Statutu. Wobec szczególnej pozycji uczelni państwowej określanej w nauce prawa "zakładem administracyjnym" ustawodawca w art. 207 ustawy o szkolnictwie wyższym zawarł regulację, zgodnie z którą do decyzji określonych w art. 169 ust. 7 i 8 oraz decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich i samorządu studenckiego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, a decyzje wydawane przez Rektora w pierwszej instancji są ostateczne i w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 K.p.a. Zatem skoro z ustawy o szkolnictwie wyższym nie wynika, aby nad Rektorem istniał jakikolwiek organ wyższego stopnia w sprawach, o których mowa w art. 207 ust. 1 powołanej ustawy o szkolnictwie wyższym, to przed wniesieniem skargi na bezczynność ww. organu należy stosownie do art. 37 K.p.a. wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, że skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi na bezczynność trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., co czyni skargę niedopuszczalną. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.