II SAB/Wa 8/19

Sygn. akt II SAB/Wa 8/19 Warszawa, dnia 14 stycznia 2019 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na przewlekłość Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie przyznania czasu wolnego za pełnienie służby w ponadnormatywnym wymiarze godzin postanawia: odrzucić skargę M. M. (zwany dalej: "Skarżącym") w dniu 3 października 2018 r. (data prezentaty sądu) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na przewlekłość Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego polegającą na nieprzyznaniu funkcjonariuszowi czasu wolnego za pełnienie służby w ponadnormatywnym wymiarze godzin w okresie od stycznia 2009 r. do a16 marca 2016 r. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania postanowienia z wniosku skarżącego w terminie miesiąca, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego odszkodowania według norm przepisanych oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniesionego środka skarżący wskazał, że w dniu 9 marca 2018 r. wystąpił do Dyrektora Delegatury ABW w [...] na podstawie art. 51 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu oraz § 1 i § 8 ust 1 w zw. z art. 4 ust 1 i § 7 ust 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 października 2003 r. w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w związku z podjętą decyzją dot. odejścia ze służby z wnioskiem o przyznanie czasu wolnego za pełnienie służby ponad jej prawny wymiar w okresie od stycznia 2009 r. do 16 marca 2016 r. Skarżący wywiódł, że z dniem doręczenia w/w wniosku (tj. 13 marca 2018 r.) zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2018.2096 ze zm, dalej "Kpa") wszczęte zostało postępowanie administracyjne, które powinno zostać zakończone najpóźniej do dnia 15 czerwca 2018 r zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 Kpa. Pismem z dnia 28 maja 2018 r. skarżący wniósł ponaglenie do Dyrektora Delegatury ABW w [...]. Szef ABW (dalej: "organu") w odpowiedzi na skargę wniósł przekazanie sprawy według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz szeroko przedstawiając kwestie związane z przewlekłością organu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, podnosząc że sprawa nie podlega orzecznictwu sądów administracyjnych. Postanowieniem z dnia 8 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu, albowiem przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302 ze zm.) (dalej P.p.s.a). kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oznacza to, że skarga do sądu dopuszczalna jest jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest dopuszczalna jedynie w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, zwana ustawą o ABW), czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Kwestie związane z organizacją czasu służby i udzielania wypoczynku reguluje rozporządzenie w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy ABW, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 51 ust. 2 ustawy o ABW. W myśl § 10 powołanego rozporządzenia, kierownik jednostki organizacyjnej ABW prowadzi ewidencję czasu służby funkcjonariuszy, która obejmuje listę obecności, ewidencję wyjść w godzinach służbowych oraz harmonogram służby. Ewidencję czasu służby udostępnia się funkcjonariuszowi na jego żądanie. Stosownie natomiast do § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy ABW, w zamian za czas służby przedłużonej ponad wymiar określony w § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 funkcjonariuszowi przysługuje czas wolny od służby w tym samym wymiarze. W zamian za służbę pełnioną w dniu wolnym od służby funkcjonariusz otrzymuje jeden dzień wolny w innym dniu tygodnia. Dnia wolnego udziela się w terminie wskazanym przez funkcjonariusza, jeżeli nie zakłóca to normalnego toku służby (ust. 2). Na wniosek funkcjonariusza czas na wypoczynek może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub po jego zakończeniu (ust. 3). Czas na wypoczynek, w zamian za czas służby przedłużony poza rozkład czasu służby, funkcjonariusz jest obowiązany wykorzystać w roku kalendarzowym, w którym nabył do niego prawo, najpóźniej w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku, a kierownik jednostki organizacyjnej ABW ma obowiązek mu to zapewnić. Kluczowym dla rozstrzygnięcia dopuszczalności wniesionego przez stronę środka zaskarżenia jest ustalenie, czy w związku ze złożonym przez funkcjonariusza wnioskiem o udzielenie czasu wolnego w zamian za czas przedłużony poza rozkład czasu pracy organ miał obowiązek w prawnie ustalonym terminie wydać decyzję, postanowienie lub inny akt rozstrzygający w tym zakresie. Katalog spraw osobowych, załatwianych przez wydanie rozkazu personalnego określa art. 50 ust. 1 ustawy o ABW (art. 50 ust. 3). Zgodnie z tym przepisem Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Ponadto wskazać należy, że katalog spraw osobowych funkcjonariuszy ABW które podlegają rozpoznaniu w trybie Kpa określony jest w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (§ 3 ust. 1 i 2). Sprawy z zakresu przyznania czasu wolnego za pełnienie służby w ponadnormatywnym wymiarze godzin nie zostały wymienione w w/w katalogu. Jak z powyższego wynika przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego o udzielenie czasu wolnego nie miały zastosowania przepisu Kpa zaś organ nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej ani innego władczego aktu z zakresu administracji publicznej. Nie był również zobowiązany do podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem organ nie dopuścił się przewlekłości. W konsekwencji należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powołane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.