II SAB/Wa 829/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. N. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1885/20 postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga A. N. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1885/20. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] stycznia 2017 r. (data wpływu do organu – [...] stycznia 2017 r.) A. N. (zwany dalej: skarżący, wnioskodawca) złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708, zwana dalej: u.z.e.f.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 2270), w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ust. 1 u.z.e.f., po rozpatrzeniu ww. wniosku, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1885/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi skarżącego, orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Przedmiotowy wyrok wraz z uzasadnieniem i stwierdzeniem jego prawomocności oraz aktami sprawy wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2021 r. Pismem z dnia [...] września 2021 r. (data wpływu do organu – [...] września 2021 r.) skarżący wniósł do organu ponaglenie podnosząc, że Minister jest bezczynny w sprawie rozpoznania jego wniosku. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1885/20 wnioskując o zobowiązanie Ministra do rozpoznania jego sprawy i wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że w sprawie wydana została decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne, sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., zwana dalej: k.p.a.). I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Opisany wyżej stan faktyczny sprawy wskazuje, że w wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. został ostatecznie rozpoznany poprzez wydanie przez Ministra decyzji Nr [...] w dniu [...] listopada 2021 r. Natomiast złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu wniesiona została już po wydaniu ww. decyzji (w dniu [...] listopada 2021 r.). Skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ decyzji, czyli po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia jego wniosku uznać należało, że skarga ta jest niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego stanowi bowiem przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zatem złożona skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Powyższe stanowisko Sądu potwierdza podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwała w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania, prowadzonego przez organ administracji publicznej (przez wydanie decyzji ostatecznej) stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.