II SAB/Wa 839/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 10 maja 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 24 maja 2015 r., P. D., dalej jako skarżący, wniósł skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z 10 maja 2014 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 27 sierpnia 2015 r., skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie się pod jej treścią. Skarżący został pouczony, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni spowoduje jej odrzucenie. Wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone dorosłemu domownikowi, na wskazany w skardze adres, 10 września 2015 r., (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 14 akt sądowych). W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, tj. nie podpisał skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis musi być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga wniesiona przez P. D. nie czyni zadość wymaganiom, o których mowa w ww. przepisie. Skarżący złożył skargę nie zawierającą własnoręcznego podpisu. Konieczne w tej sytuacji było wezwanie skarżącego do podpisania się pod jej treścią. Brak skargi, o którym skarżący w wezwaniu Sądu został poinformowany i wezwany do jego uzupełnienia, nie został usunięty. Termin do jego uzupełnienia upłynął bezskutecznie 17 września 2015 r. Z tych względów, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.