II SAB/Wa 84/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Iwona Maciejuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2016 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Starosty B. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Starosta B. dopuścił się bezczynności w zakresie zawartego we wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. żądania udostępnienia umowy zawartej z Kancelarią Prawną oraz faktur VAT za ostatnie trzy miesiące; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Starosty B. na rzecz skarżącego K. G. kwotę 597 złotych (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 3 grudnia 2015 r. K. G. zwrócił się do Starosty B., w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o podanie, w jaki sposób jest realizowana obsługa prawna powiatu – czy poprzez umowę z zewnętrzną kancelarią prawną, czy przez umowę z radcą prawnym zatrudnionym w starostwie, czy też w inny sposób. Dalej wnioskodawca zaznaczył, iż w przypadku zlecenia obsługi prawnej zewnętrznej kancelarii, wnosi o udostępnienie umowy z tą kancelarią oraz obustronnych faktur Vat za trzy ostatnie miesiące. W razie zaś realizacji obsługi prawnej przez osobę zatrudnioną na umowę o pracę wniósł o podanie ilości etatów oraz miesięcznego kosztu utworzenia/funkcjonowania każdego etatu. Nadto strona wniosła o podanie w jaki sposób rozliczane są zasądzone na rzecz powiatu koszty zastępstwa prawnego w sprawach sądowych, administracyjnych, sądowo-administracyjnych, w których powiat reprezentuje prawnik. W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia 17 grudnia 2015 r. wyjaśnił stronie, że realizuje obsługę prawną przez umowę z zewnętrzną kancelarią prawną i że nie jest możliwe udostępnienie tej umowy z uwagi na klauzulę poufności. Nie jest też możliwe udostępnienie faktur, gdyż kancelaria nie wyraziła na to zgody. Dodatkowo organ wyjaśnił, że koszty zastępstwa prawnego są wypłacane prawnikowi po ich wyegzekwowaniu od dłużnika. Wobec powyższego stanowiska organu, strona nie czując się zaspokojona w swoim żądaniu, wywiodła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność. W odpowiedzi na skargę organ podał, iż uwzględnia ją w całości i wnosi o umorzenie postępowania. Pismem procesowym z dnia 25 kwietnia 2016 r. skarżący powiadomił Sąd, że w e-mailu z 9 marca 2016 r. otrzymał od organu żądaną informację – umowę i faktury. W efekcie stwierdził, że można uznać odpowiedź organu za wyczerpującą żądanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Zgodnie natomiast z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż w trakcie całego postępowania niespornym było, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, w świetle regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak też to, że żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej. Nadto, okolicznością niesporną było to, że na dzień orzekania przez Sąd, wniosek skarżącego o udostępnienie żądanej informacji został zrealizowany przez organ. Wnioskodawca otrzymał bowiem w całości żądaną informację, co przyznał w stosownym piśmie procesowym. W świetle powyższego brak było podstaw faktycznych do tego, aby zobowiązywać organ do określonych działań. Organ rozpoznał bowiem wniosek strony jeszcze przed rozprawą. W tym stanie sprawy, uznając iż organ popadł jednakże w bezczynność, gdyż skarga na dzień jej wnoszenia była zasadna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Kolejną kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było to, czy bezczynność w rozpoznaniu wniosku, jakiej dopuścił się organ, nosiła cechy bezczynności kwalifikowanej. W ocenie tutejszego Sądu, zestawienie daty wniosku z datą zrealizowania tego wniosku świadczy o tym, że bezczynność nie miała cech rażącego naruszenia prawa. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.