II SAB/Wa 85/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. J. M. (zwany dalej "Skarżącym") wystąpił 3 września 2021r. do Ministra Finansów (zwany dalej "Ministrem"), na adres [...], o udzielenie informacji publicznej: - czy Minister lub jego przedstawiciel otrzymał jakiekolwiek dokumenty od Zespołu powołanego zarządzeniem Ministra Zdrowia z [...] sierpnia 2020r. w sprawie powołania Zespołu do spraw zakupu szczepionki na COVID-19 (zwany dalej "Zespołem"), - czy Minister lub jego przedstawiciel uczestniczył w pracach Zespołu, jeżeli tak to należy podać terminy posiedzeń, - listy dokumentów lub informacji otrzymanych od Zespołu, - listy dokumentów lub informacji przekazanych do Zespołu. 2. Minister w piśmie z 15 września 2021r. poinformował Skarżącego, że z przeglądu dostępnej korespondencji wynika, że wyznaczony przedstawiciel Ministerstwa Finansów miał uczestniczyć w posiedzeniu Zespołu 26 sierpnia 2020r. Przedstawiciel nie jest już pracownikiem Ministerstwa. Minister nie posiada innych informacji objętych wnioskiem. 3. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej ww. wnioskiem, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (zwana dalej "u.d.i.p."). Skarżący wniósł o: - ustalenie czy ww. wniosek dotyczy informacji publicznej; - zobowiązanie Ministra do przekazania jej Sądowi, w celu ustalenia czy dotyczy informacji publicznej - zobowiązanie Ministra do jej udzielenia Skarżącemu - w terminie 7 dni - od daty wydania prawomocnego wyroku; - stwierdzenia, że doszło do przewlekłości postępowania; - zasądzenie sumy pieniężnej - 3.000 zł, jako zadośćuczynienia za udzielenie niepełnej odpowiedzi na wniosek i czynnik zniechęcający organy do uczestnictwa w sporach sądowych; gdyby bowiem organ udzielił odpowiedzi na wniosek, sprawa nie trafiłaby do Sądu; -alternatywnie Skarżący wystąpił w uzasadnieniu skargi o zasądzenie grzywny od organu; - zasądzenia kosztów postępowania procesowego według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącego odpowiedzi Ministra nie można uznać za odpowiedź na ww. wniosek, gdyż organ nie udzielił odpowiedzi na ww. pytania, zawarte we wniosku. Minister pozostaje zatem w bezczynności i spełnione są przesłanki z art. 149 § 2 P.p.s.a. Suma pieniężna nie ma charakteru odszkodowania, jest zadośćuczynieniem za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący stwierdził też, że wpis sądowy w wysokości 100 zł prawdopodobnie nie pokryje wszystkich kosztów sprawy, co również powinno zostać wzięte pod uwagę przy przyznawaniu kwoty pieniężnej lub zasądzeniu grzywny. Zdaniem Skarżącego przesłanie do Sądu żądanych we wniosku dokumentów pozwoli na dokładne ustalenie stanu faktycznego i ustalenie, czy informacje mają charakter informacji publicznych. Prawo do informacji publicznej stanowi bowiem standard współczesnych demokracji, które opierają się na zasadzie jawności życia publicznego. Rolę prawa do informacji publicznej w swoim orzecznictwie stale akcentuje Trybunał Konstytucyjny, który stwierdził, że "powszechny i szeroki dostęp do informacji publicznej stanowi niezbędną przesłankę istnienia społeczeństwa obywatelskiego, a co za tym idzie - urzeczywistnienia demokratycznych zasad funkcjonowania władzy publicznej w polskim państwie prawnym. Dostęp do informacji publicznej jest z jednej strony, warunkiem świadomego uczestnictwa obywateli w podejmowaniu rozstrzygnięć władczych, a z drugiej, umożliwia efektywną kontrolę obywatelską działań podejmowanych przez organy władzy publicznej (...). Stąd wielkie znaczenie powszechności dostępu do informacji publicznej. W demokratycznym społeczeństwie podstawowym prawem jest wiedzieć i być informowanym o tym, co i dlaczego czynią władze publiczne" (wyroki TK z: 15 października 2009r. K 26/08, OTK ZU nr 9/A/2009, poz. 135; 12 maja 2008r. SK 43/05, OTK ZU nr 4/A/2008, poz. 57). Dostęp do informacji publicznej służy umożliwieniu obywatelowi realnego udziału w życiu publicznym oraz jawności życia publicznego, określanego jako przejrzystość działań władzy publicznej oraz osób wykonujących zadania tej władzy. Służy też sprawowaniu kontroli obywatelskiej nad funkcjonowaniem władzy publicznej. Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił swoje stanowisko wobec stosowania przez Sądy administracyjne przepisów u.d.i.p. i wskazał, że orzecznictwo powinno na nowo określić zasady dostępu do informacji publicznej oraz rolę Sądów administracyjnych w postępowaniach dotyczących wniosków o udzielenie informacji publicznej. Zdaniem Skarżącego spowoduje to, że obywatele otrzymają skuteczne narzędzie nadzoru nad organami państwa, a Sądy nie będą zmuszone do kilkukrotnego rozpatrywania tej samej sprawy. Zdaniem Skarżącego Sąd nie powinien doprowadzać do sytuacji, w której kreowane są wielokrotne postępowania sądowe, które dotyczą tej samej sprawy w różnych aspektach. Skarżący podniósł, że, zakładając, że Sąd uwzględni skargę, a organ nie złoży skargi kasacyjnej, wyrok zapadnie w ciągu 12 miesięcy. Do tego okresu należy dodać kilka miesięcy na uprawomocnienie się wyroku, w przypadku braku skargi kasacyjnej i przesłanie wyroku wraz z aktami do organu. Tym samym od czasu złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej do prawomocnego zobowiązania organu do udzielenia informacji może upłynąć około 1,5 roku. Organ, po otrzymaniu akt sprawy z Sądu, udziela informacji publicznej, albo też wszczyna postępowanie w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Po upływie kilku miesięcy wydaje decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej. Obywatel, chcący uzyskać informację publiczną, ponownie składa skargę do Sądu, na odmowę udzielenia informacji publicznej. Zostaje zatem wszczęte drugie postępowanie sadowe, w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego wniosku. W przypadku uchylenia decyzji organu sprawa ponownie wraca do tego organu, i po ponownym wydaniu decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej ta sama sprawa może być przedmiotem kolejnej, już trzeciej skargi. Po kilku latach batalii sądowej informacja publiczna traci walor swojej aktualności. Nie są zachowywane standardy określone w u.d.i.p., która ustanowiła szybką ścieżkę uzyskiwania informacji publicznej przez obywateli. Sąd mógłby już za pierwszym razem określić, że przedmiotem postępowania są informacje publiczne, wówczas organ nie mógłby doprowadzić do ponownego wszczęcia sporu przed Sądem administracyjnym, bo zobligowany byłby do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem. Gdyby Sąd stwierdził, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, wówczas obywatel znałby swoją sytuację prawną i nie ponosiłby dodatkowych kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Zdaniem Skarżącego dotychczasowa praktyka Sądów nie prowadzi do zasadniczego rozstrzygnięcia sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej już w pierwszym postępowaniu sądowym. 4. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając, że skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek został rozpoznany prawidłowo oraz w terminie. Tym samym organ nie dopuścił się bezczynności. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że ww. wniosek o informację publiczną załatwiono w ustawowym terminie, w formie czynności materialno-technicznej, o której mowa w art. 10 u.d.i.p. Wniosek wpłynął 3 września 2021r., więc czternastodniowy termin na udostępnienie informacji publicznej mijał 17 września 2021r. Minister nadał pismo, stanowiące odpowiedź na wniosek, 16 września 2021r. W ustawowym terminie organ dokonał więc czynności zmierzającej do udzielenia informacji publicznej. Organ nie pozostawał więc w bezczynności. Minister podkreślił, że wpływ ww. wniosku spowodował, że organ podjął standardowe i drobiazgowe działania, mające na celu ustalenie czy dysponuje informacjami, o które wnosi Skarżący. Przegląd korespondencji pozwolił na ustalenie, że osoba wyznaczona na przedstawiciela Ministerstwa Finansów miała 26 sierpnia 2020r. uczestniczyć w posiedzeniu Zespołu, ale przestała być pracownikiem Ministerstwa. Osoba ta, zgodnie z § 7 zarządzenia Ministra Zdrowia z [...] sierpnia 2020r. w sprawie powołania Zespołu, zachowuje w poufności informacje, jakie poweźmie w związku z uczestnictwem w pracach Zespołu. Innych informacji objętych ww. wnioskiem, Minister nie zidentyfikował, o czym poinformowano Skarżącego, więc zarzut udzielenia informacji niepełnej czy niezgodnej z wnioskiem nie jest zasadny. Minister wskazał, że nie kwestionował, że żądane informacje stanowią informację publiczną i na tej podstawie za bezzasadny uznał wniosek zawarty w skardze o ustalenie, czy żądane przez Skarżącego informacje są informacją publiczną. 5. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z 24 marca 2022r. podniósł, że słusznie Minister w odpowiedzi na skargę stwierdził, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji, będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Skoro wniosek z 3 września 2021r. dotyczył sfery faktów i dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu, to podanie przez Ministra, że pracownik urzędu już w nim nie pracuje nie stanowił podstawy do odmowy udzielenia wnioskowanej informacji, która dotyczyła funkcjonowania organu, a nie jego pracowników. Minister nie tylko nie udzielił odpowiedzi na wniosek, lecz uchylił się od odpowiedzi, wskazując, że "nie posiada innych informacji objętych wnioskiem" i nie uwiarygodnił tego stanowiska. Skarżący powołał się na orzecznictwo i wskazał, że nie jest wystarczające zawarcie w piśmie informacyjnym lakonicznego stwierdzenia, że podmiot obowiązany wnioskowanej informacji nie posiada. Należy to twierdzenie uwiarygodnić (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2021r. sygn. akt II SAB/Wa 104/21). Powiadomienie o nieposiadaniu żądanej informacji powinno zawierać dane pozwalające na ocenę rzetelności takiego twierdzenia. Gdyby przyjąć, że samo takie twierdzenie zwalnia od zarzutu bezczynności, wnioskodawca byłby faktycznie pozbawiony realnej ochrony (zob. wyrok NSA z 24 listopada 2009r. sygn. akt I OSK 851/09). W wypadku pojawienia się problemów dowodowych związanych z ustaleniem, czy żądana informacja rzeczywiście jest w posiadaniu podmiotu, znaczenie powinno mieć to, czy przedmiot wniosku pokrywa się z właściwością rzeczową podmiotu, do którego skierowano wniosek. Zobowiązany byłby zatem każdy podmiot, który powinien mieć taką informację ze względu na swój zakres kompetencji lub swoją właściwość rzeczową (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka — Ostrowska, op. cit). II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie jest zasadna. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."). Przedmiotem skargi była bowiem bezczynność Ministra Finansów w związku z wnioskiem Skarżącego z 3 września 2021r., przesłanym mailem, o udzielenie, na podstawie ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020r., poz. 2176, zwana dalej "u.d.i.p."), informacji publicznej: - czy Minister lub jego przedstawiciel otrzymał jakiekolwiek dokumenty od Zespołu powołanego zarządzeniem Ministra Zdrowia z [...] sierpnia 2020r. w sprawie powołania ww. Zespołu, - czy Minister lub jego przedstawiciel uczestniczył w pracach Zespołu, jeżeli tak to należy podać terminy posiedzeń, - listy dokumentów lub informacji otrzymanych od Zespołu, - listy dokumentów lub informacji przekazanych do Zespołu. Minister udzielił odpowiedzi na ww. wniosek ww. pismem z 15 września 2021r., wskazując, że z przeglądu dostępnej korespondencji wynika, że wyznaczony przedstawiciel Ministerstwa Finansów miał uczestniczyć w posiedzeniu Zespołu 26 sierpnia 2020r. Przedstawiciel nie jest już pracownikiem Ministerstwa, a Minister nie posiada innych informacji objętych wnioskiem. 3. Sąd administracyjny stwierdza ponadto, że sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz.137 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Sąd, w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, stosownie do art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z 24 lipca 2015r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz.U. z 2015r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się między innymi: podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Stwierdzić też należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. 4. Sąd, mając powyższe okoliczności na uwadze, podkreśla, że w toku oceny zasadności skargi na bezczynność w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, zobowiązany jest przede wszystkim ustalić, czy podmiot, do którego Skarżący wystąpił z wnioskiem był zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji publicznej, jak również, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w ramach u.d.i.p. Dopiero przesądzenie ww. kwestii umożliwia dalsze procedowanie w sprawie. Sąd w związku z tym wskazuje, że adresat wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej z 3 września 2021r. – ww. Minister – był podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Z art. 1 ust. 1 u.d.i.p wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Przy interpretacji pojęcia informacja publiczna należy mieć nadto na uwadze brzmienie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, wedle którego, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tym samym informacja publiczna ma bardzo szeroki zakres i służy uzyskaniu wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań dotyczących ogółu społeczeństwa, bądź polegających na rozdysponowaniu majątkiem publicznym. Skoro podnoszone przez Skarżącego w ww. wniosku z 3 września 2021r. pytania dotyczyły kwestii: czy Minister lub jego przedstawiciel otrzymał jakiekolwiek dokumenty od Zespołu powołanego zarządzeniem Ministra Zdrowia z [...] sierpnia 2020r. w sprawie powołania Zespołu; czy Minister lub jego przedstawiciel uczestniczył w pracach Zespołu, jeżeli tak to należy podać terminy posiedzeń; listy dokumentów lub informacji otrzymanych od Zespołu; listy dokumentów lub informacji przekazanych do Zespołu – to należało przyjąć, że wniosek dotyczył informacji publicznej. Sąd mając powyższe na względzie, jak również wskazując, że zagadnienia związane ze szczepionką na COVID-19, na której zakup przeznaczone byłyby środki publiczne uznał, że żądane przez Skarżącego w ww. wniosku informacje, co do zasady, mogły być uznane za informację w sprawach publicznych, czego nie kwestionował Minister w udzielonej Skarżącemu odpowiedzi z 15 września 2021r., w związku z ww. wnioskiem Skarżącego z 3 września 2021r. 5. Zdaniem Sądu, skoro w sprawie miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej – u.d.i.p., należało uznać skargę za dopuszczalną, co umożliwiało Sądowi przejście do drugiego etapu kontroli – do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność. W tym zakresie Sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął działania prawem przewidziane, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie i w terminie, oraz czy wzięto pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, w tym u.d.i.p. i k.p.a. Tym niemniej, zdaniem Sądu, nie sposób tracić z pola widzenia przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p., z którego wynika, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Minister wskazał w udzielonej Skarżącemu odpowiedzi, że nie posiada wnioskowanych informacji. Z odpowiedzi tej wynika, że organ dokonał przeglądu dostępnej korespondencji oraz, że odniósł się do treści ww. wniosku Skarżącego z 3 września 2021r. Niedowierzanie Skarżącego, co do prawdziwości udzielonej przez Ministra odpowiedzi nie jest wystarczającą podstawą do uznania przez Sąd bezczynności organu. W judykaturze wskazuje się, że aby można było uznać, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznych w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność, powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu takich informacji, a nadto twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Z odpowiedzi Ministra z 15 września 2021r. wynika, że Skarżącemu udzielono jasnej odpowiedzi, że organ nie posiada wnioskowanych informacji. Nawet, gdyby uznać, że Minister nie uwiarygodnił tego twierdzenia w sposób dostateczny, tak jak wskazuje Skarżący powołując się na poglądy orzecznictwa (por. np. wyroki NSA z: 23 lutego 2021r. sygn. akt III OSK 2802/21; 9 stycznia 2015r. sygn. akt I OSK 638/14; 24 listopada 2009r. sygn. akt I OSK 851/09 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), Sąd ocenia, że ten rodzaj wadliwości procesowej, nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze dlatego, że Minister wskazał w udzielonej odpowiedzi, że wyznaczony przedstawiciel Ministerstwa Finansów miał uczestniczyć 26 sierpnia 2020r. w posiedzeniu Zespołu, ale nie jest już pracownikiem Ministerstwa oraz odwołał się do przeglądu dostępnej korespondencji. Po drugie należy wskazać, że w judykaturze podkreślano ponadto wielokrotnie, że nie jest rzeczą Sądu administracyjnego badanie czy adresat posiada informację publiczną, czy rzeczywiście nie włada dokumentem, a więc czy twierdzenie o nieposiadaniu polega na prawdzie. Sąd nie ma instrumentów prawnych do zweryfikowania tych twierdzeń. (por. por. wyroki NSA z: 4 sierpnia 2015r. sygn. akt I OSK 1638/14 i 15 lipca 2021r. sygn. akt III OSK 3249/21 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem podmiot, do którego zwrócono się o udzielenie informacji publicznej podaje, że nie posiada danej informacji, to nie można od niego wymagać i zobowiązywać do uwzględnienia żądania udostępnienia danych publicznych. NSA wskazuje wówczas, że skargę, zarzucającą bezczynność w tej materii, jako nieuzasadnioną należy oddalić. NSA stwierdza również, że w razie złożenia nieprawdziwego oświadczenia w tym zakresie istnieją właściwe środki, w tym karne (por. art. 23 u.d.i.p.), czy inne pozwalające na weryfikację tego stanowiska, wszak pozostają one poza kognicją Sądu rozpoznającego skargę na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej (por. ww. orzeczenia NSA). Sąd poglądy te w pełni podziela i uznaje za własne oraz podsumowując stwierdza, że stan bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Minister, informując Skarżącego, że nie posiada żądanej informacji w zakresie ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej i odwołując się do weryfikacji dostępnej korespondencji oraz wskazując, że pracownik, który miał uczestniczyć 26 sierpnia 2020r. w posiedzeniu Zespołu nie jest już pracownikiem Ministerstwa, wykazał wystarczającą dbałość w zakresie wypełnienia obowiązków wynikających z u.d.i.p. Wobec tego należy stwierdzić, że Minister nie naruszył wskazanych w skardze przepisów u.d.i.p. i nie pozostawał w bezczynności. 6. Sąd, mając powyższe na względzie, uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd w konsekwencji nie znalazł też podstaw do uwzględnienia pozostałych wniosków i postulatów zawartych w skardze i w jej uzasadnieniu.