II SAB/Wa 850/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z/s w W. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 kwietnia o udostępnienie informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. 2. zwrócić stronie skarżącej K. Sp. z o.o. z/s w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (sto) złotych. W dniu 17 lipca 2015 r. K. Sp. z o.o. z/s w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę zarejestrowaną jako skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 kwietnia o udostępnienie informacji publicznej. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W dniu 24 września 2015 r. wpłynęło do Sądu oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi i zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, cofnięcie skargi w rozpatrywanej sprawie nie zmierza do obejścia prawa, stąd można uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy.