II SAB/Wa 853/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Danuta Kania (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty [...] w W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku Wspólnoty [...] w W. z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz Wspólnoty [...] w W] kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Wspólnota [...] w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...], na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii ekspertyzy i projektu remontu muru oporowego znajdującego się na działce nr [...] z obrębu [...] w formie elektronicznej na wskazany adres e-mail lub w formie papierowej na adres kancelarii adwokackiej pełnomocnika. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ww. dokumenty posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem nieruchomości będącej własnością [...], zaś Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami powierzono gospodarowanie i zarząd tą nieruchomością. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. ZGN w [...] poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja ze względu na charakter ekspertyzy i projektu należy do tzw. informacji przetworzonych. Wskazał, że umowa zawarta pomiędzy zamawiającym a wykonawcą ekspertyzy i projektu nie reguluje szczegółowych warunków dotyczących przeniesienia praw autorskich. W związku z powyższym, do stosunków pomiędzy zamawiającym i wykonawcą mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.), w szczególności o wymaganej zgodzie wykonawcy na eksploatację jego ekspertyzy i projektu w inny sposób, niż określony w łączącej strony umowie. Z tego względu, niezwłocznie po przetworzeniu informacji publicznej w powyżej opisany sposób, wnioskodawca zostanie pisemnie powiadomiony o sposobie załatwienia sprawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Końcowo organ wskazał, iż intencją ZGN jest udostępnienie wnioskowanej ekspertyzy i projektu do zapoznania się przez przedstawicieli Wspólnoty [...]. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Wspólnota [...] ponownie zwróciła do ZGN w [...] o udostępnienie informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. wskazując, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną przetworzoną, a ponadto przeszkodą do udostępnienia ww. informacji nie jest również objęcie żądanych dokumentów ochroną przysługującą na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Za pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. ZGN w [...] przekazał wnioskodawcy kopię kart nr 4 i 5 ekspertyzy technicznej przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie poinformował, że przekazanie projektu budowlanego będzie możliwe po uzyskaniu zgody autora projektu, o którą organ niezwłocznie wystąpi. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wspólnota [...] poinformowała, że przesłana dokumentacja nie jest kompletna i nie czyni zadość wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie. Przesłany dokument stanowi jedynie fragment ekspertyzy i nie przedstawia całości jej treści. Do dnia dzisiejszego nie został również przesłany projekt budowlany. Wskazała nadto, że bezzasadne jest nieudostępnienie projektu budowlanego w związku z nieuzyskaniem zgody autora projektu. Wszelkie bowiem dokumenty sporządzone na potrzeby zrealizowania powierzonych zadań publicznych stanowią informację publiczną, a zatem nie zachodzą w tym przypadku ograniczenia wynikające z ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W związku z powyższym Wspólnota [...] ponownie wezwała organ do realizacji wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. ZGN poinformował wnioskodawcę, że wystąpił do autora ekspertyzy i projektu o wyrażenie zgody na udostępnienie opracowania osobom trzecim, zaś pismem z dnia [...] maja 2015 r. organ poinformował, że zgody takiej nie uzyskał. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Wspólnota [...] w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania podług norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego zgodnie z załączoną fakturą wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. W motywach skargi przedstawiono dotychczasowy tok postępowania wskazując, iż do dnia jej wniesienia organ nie zrealizował wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z u.d.i.p., tj. nie udzielił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia. Organ dopuścił się zatem bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż nie pozostaje w bezczynności, bowiem pismem z dnia [...] lutego 2015 r. poinformował stronę skarżącą, że wnioskowana ekspertyza ma charakter informacji przetworzonej. Skarżąca natomiast nie wykazała jakiemu szczególnie istotnemu interesowi publicznemu miałaby służyć wnioskowana informacja. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. organ wskazał dodatkowo, że brak możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji wynika również z odmowy jej udostępnienia przez autora wnioskowanej ekspertyzy, o czym strona skarżąca została poinformowana w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. W piśmie z dnia [...] września 2015 r. strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej przetworzonej. Skarżąca zwróciła się o udostępnienie "surowej" treści ekspertyzy, zatem organ nie musiał podejmować jakichkolwiek dodatkowych działań skutkujących przetworzeniem informacji. Jedyną czynnością, którą organ był zobowiązany podjąć, było wykonanie kserokopii lub skanu ekspertyzy i przesłanie skarżącej - czynności takie nie mogą być uznane za przetworzenie informacji publicznej. Niezależnie od powyższego skarżąca wskazała, że uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej jest podyktowane interesem publicznym. Informacja ta dotyczyła bowiem ekspertyzy zabytkowego muru odgradzającego nieruchomość przy ul. [...]. Mur ten stanowi w chwili obecnej własność [...]. Stan techniczny muru jest zły i ulega postępującemu pogorszeniu. Stanowi on zagrożenie zarówno dla mieszkańców nieruchomości przy ul. [...], jak również przechodniów idących ulicą wzdłuż muru. Degradacja muru powoduje, że odpadają z niego betonowe elementy elewacji. Ze względu na wysokość muru, okoliczność ta stwarza realne zagrożenie dla osób znajdujących się w jego pobliżu. Do ww. pisma została załączona dokumentacja zdjęciowa obrazująca stan muru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zauważyć należy, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., zatem mają do niego zastosowanie powołane niżej przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed datą wejścia w życie ustawy zmieniającej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie Wspólnota [...] w [...] sformułowała wobec Prezydenta [...] zarzut bezczynności względem wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o udzielenie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, kopii ekspertyzy i projektu remontu muru oporowego znajdującego się na działce nr [...] z obrębu [...]. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że Prezydent [...], wobec brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Natomiast Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami w [...] jest podmiotem działającym w strukturach Urzędu [...], co potwierdza pełnomocnictwo udzielone przez Prezydenta [...] dla pełnomocnika działającego w niniejszej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Nie ulega również wątpliwości, że wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Definicja informacji publicznej zawarta w ww. przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Uwzględniając konstrukcję ustawową "informacji publicznej" oraz kierując się wyrażoną w art. 61 Konstytucji RP gwarancją do uzyskania tej informacji powszechnie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Kryterium decydującym o udostępnieniu poszczególnych dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest nie ich autorstwo, tylko przesądzenie, że służą one realizowaniu zadań publicznych i zostały wytworzone na zlecenie organów administracji publicznej, jeżeli jednocześnie ich treść nie narusza prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. Nie chodzi bowiem o rozporządzenie prawami autorskimi, lecz o dostęp do treści dokumentu stworzonego właśnie na zlecenie organu administracji publicznej w celu realizacji zadań publicznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 667/11; 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10; 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2265/11; 30 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1004/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko, że informacje objęte wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r., tj. ekspertyza i projekt remontu muru oporowego znajdującego się na działce nr [...] z obrębu [...], stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 4 i 5 u.d.i.p. Dokumenty te zostały sporządzone ze środków publicznych na zlecenie Zarządu Gospodarki Nieruchomościami [...], a więc podmiotu wykonującego zadania publiczne. Posiadają też walor dokumentów, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Zostały - co należy podkreślić - wytworzone w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i zawierają informacje na temat stanu powierzonego mienia komunalnego i sposobu gospodarowania tymże mieniem. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Ewentualne wydanie decyzji umożliwia bowiem stronie, a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia treści wnioskowanych dokumentów. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestia praw autorskich, na którą powoływał się organ w niniejszej sprawie nie może być przyczyną nieudostępnienia informacji publicznej. W takiej sytuacji powstaje ewentualnie kwestia ograniczenia dostępu do żądanych informacji ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej następuje również w przypadku, gdy wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, zaś wnioskodawca, pomimo wezwania organu, nie wykazał zaistnienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślenia wymaga, że informacja publiczna przetworzona, w odróżnieniu od informacji prostej, czyli takiej, której zasadnicza część nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem, jest informacją jakościową nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny (por. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, publ.: LEX nr 1149235, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, publ.: LEX nr 1135982). O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zbioru posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca. Zbiór takich informacji nie stanowi informacji przetworzonej wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów (por. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ. LEX nr 1068557, z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133). W świetle powyższego, stanowisko organu, iż żądanie wniosku obejmowało informację publiczną przetworzoną, w sytuacji gdy Wspólnota [...] domagała się udostępnienia dwóch wskazanych wyżej dokumentów, nie znajduje uzasadnienia. Przy czym zaznaczyć również należy, że sama ewentualna anonimizacja treści tych dokumentów, w przypadku gdyby organ uznał, iż istnieje potrzeba ograniczenia jawności niektórych ich fragmentów, nie czyni z tych dokumentów informacji publicznej przetworzonej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 792/11, publ. j.w.) informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anominizacji, ponieważ czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie na przetworzeniu. Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. stanowiska organu, że jego intencją jest udostępnienie ww. dokumentów poprzez ich zapoznanie się przez przedstawicieli strony skarżącej w siedzibie organu, wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Od tej zasady podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odstąpić w sytuacji, gdy środki techniczne, którymi dysponuje, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W takiej sytuacji podmiot obowiązany powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja ta może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Decyzja administracyjna w sprawie umorzenia postępowania kończy postępowanie w I instancji i otwiera drogę do postępowania odwoławczego, a w dalszej kolejności - przed sądem administracyjnym. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w odniesieniu do żądania wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. zaistniały przesłanki uzasadniające procedowanie organu zgodnie z powołanym przepisem. Podkreślić przy tym należy, że art. 14 ust. 2 u.d.i.p., na podstawie którego organ wskaże inne niż opisane we wniosku "sposób lub formę udostępnienia", może być interpretowany jako podstawa do innego udostępnienia informacji wyłącznie z przyczyn technicznych, a nie prawnych. Końcowo Sąd zauważa, że generalną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji RP oraz z przedmiotowej ustawy jest udostępnienie informacji publicznej, a ograniczenie tego prawa jest wyjątkiem. Wobec tego, na podmiocie zobowiązanym do udzielenia informacji spoczywa ciężar wykazania (w uzasadnieniu decyzji odmawiającej) przesłanek uniemożliwiających jej udostępnienie. Zawiadomienie wnioskodawcy na piśmie kończy postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jedynie w sytuacji, gdy organ, do którego skierowano wniosek prawidłowo uznaje, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Jeżeli natomiast - jak w sprawie niniejszej - wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej, organ winien ją udostępnić w formie czynności materialno-technicznej, bądź odmówić jej udostępnienia jeśli uzna, że dostęp do informacji jest ograniczony w przyczyn określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W takim przypadku organ jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Niewydanie takiej decyzji oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego. Uwzględniając wszystko powyższe Sąd stwierdził po stronie organu stan bezczynności w zakresie realizacji wniosku z dnia [...] lutego 2015 r., który nie ustał do daty wyrokowania. Z tego względu Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stwierdzając stan bezczynności organu, Sąd nie uznał aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 in fine p.p.s.a.). Analiza okoliczności sprawy, a zwłaszcza zestawienie daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz daty podjęcia przez organ działań związanych z realizacją wniosku skarżącego, choć nieprawidłowych, nie pozwala stwierdzić, aby bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Brak prawidłowej realizacji wniosku nie wynikał z lekceważenia strony skarżącej przez organ, czy też z celowego przedłużania postępowania, lecz stanowił skutek niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku - mając na względzie wysokość uiszczonego wpisu od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej oraz wysokość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości określonej w fakturze VAT [...] załączonej do skargi (w kwocie [...] zł) kierując się treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Biorąc pod uwagę nakład pracy pełnomocnika w postępowaniu sądowym, a także charakter przedmiotowej sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że zasądzona kwota wynagrodzenia jest adekwatna do udziału pełnomocnika w niniejszym postępowaniu.