II SAB/Wa 859/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 859/15 w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 lipca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia - przywrócić termin do wniesienia zażalenia- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 859/15, utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 859/15, o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. W piśmie Sądu z dnia 9 lutego 2016 r., przy którym doręczono skarżącemu odpis wskazanego wyżej postanowienia, zawarte było pouczenie wskazujące, że od postanowienia tego nie przysługują środki odwoławcze. Pismem z dnia 11 marca 2016 r. Sąd poinformował skarżącego, że pouczenie o braku możliwości wniesienia środków odwoławczych, zawarte we wskazanym wyżej piśmie z dnia 9 lutego 2016 r., było błędne. Sąd wyjaśnił jednocześnie, że postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie zostało wszczęte w dniu 27 lipca 2015 r., stąd też miał zastosowanie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. Sąd wyjaśnił również, że przepis ten stanowił wówczas, iż w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Ponadto Sąd pouczył skarżącego, że od postanowienia z dnia 3 lutego 2016 r. przysługiwał mu środek odwoławczy w postaci zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 21 marca 2016 r. skarżący wniósł zażalenie od wskazanego wyżej postanowienia z dnia 3 lutego 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że uchybił terminowi do wniesienia zażalenia bez swojej winy. Wyjaśnił, że kierując się pouczeniem zawartym w piśmie z dnia 9 lutego 2016 r. zaniechał wniesienia zażalenia. Podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy). W niniejszej sprawie Sąd pismem z dnia 11 marca 2016 r. pouczył skarżącego, że od postanowienia z dnia 3 lutego 2016 r. przysługiwał mu środek odwoławczy w postaci zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia ustała w dniu, w którym doręczono skarżącemu powyższe pismo, tj. w dniu 15 marca 2016 r. Wniosek o przywrócenie terminu został natomiast wniesiony w dniu 21 marca 2016 r., a więc w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się do podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu argumentów wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, należy stwierdzić, iż zasługują one na uwzględnienie. Przyczyną uchybienia terminu do wniesienia zażalenia było w niniejszej sprawie błędne pouczenie o braku możliwości wniesienia środka odwoławczego od postanowienia z dnia 3 lutego 2016 r., jakie znalazło się w piśmie, przy którym doręczono skarżącemu odpis tego postanowienia. Uchybienie terminu nie nastąpiło więc na skutek działania bądź zaniechania skarżącego. Przyjął on bowiem za prawidłowe otrzymane od Sądu pouczenie. Okoliczność te były niezależne od jego woli. Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia było więc spowodowane w niniejszej sprawie okolicznościami, za które strona nie ponosi winy. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.