II SAB/Wa 863/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Dowódcy Garnizonu W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie wypłaty nagrody – oddala skargę – J. G., jako żołnierz Narodowych Sił Rezerwowych w dniu [...] marca 2014 r. złożył do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] wniosek o przyznanie nagrody w wysokości 2000 zł. Dowódca powyżej określonej jednostki wojskowej w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił J. G. wypłaty wnioskowanej nagrody. J. G. wniósł od powyżej określonej decyzji odwołanie, które wpłynęło do Dowództwa Garnizonu W. w dniu 6 maja 2014 r. Data na odwołaniu – 2 maja 2014 r. W tym miejscu podać należy, że w aktach sprawy znajduje się również odwołanie z datą [...] kwietnia 2014 r. adresowane do Dowódcy Garnizonu W. i Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]. Na złożonych odwołaniach brak jest podpisu wnoszącego. Natomiast kserokopia odwołania z dnia [...] maja 2014 r. podpis zawiera. J. G. w dniu [...] maja 2014 r. został wezwany przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] do usunięcia braków formalnych w postaci złożenia podpisu na odwołaniu. Został on również poinformowany, że nie usunięcie braku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Wezwanie zostało odebrane przez ww. w dniu 7 maja 2014 r. Dowódca Garnizonu W. pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. poinformował ww., że wobec nieusunięcia braków formalnych jego odwołanie na podstawie art. 64 § 2 Kpa pozostawia się bez rozpoznania. Pismo zostało doręczone J. G. w dniu 16 czerwca 2014 r. W dniu 18 czerwca 2014 r. ww., w formie elektronicznej, przesłał do Ministra Obrony Narodowej i Dowódcy Garnizonu W. "zażalenie na przewlekłość postępowania administracyjnego". W zażaleniu wskazał na art. 37 Kpa, jako jego podstawę i podał, że Dowódca Garnizonu W. odmawia rozpoznania jego odwołania od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zażądał wyjaśnienia przyczyn przewlekłości i podjęcia kroków zmierzających do jej usunięcia. Podał również, że stwierdzenie o braku podpisu na odwołaniu jest nieprawdą, ponieważ odwołanie zostało skutecznie wniesione w terminie. W tym miejscu podać należy, że pomimo poinformowania J. G. w piśmie Dowódcy Garnizonu W. z dnia [...] czerwca 2014 r., że przedmiotowe odwołanie pozostawia sie bez rozpoznania, to ten sam organ w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwał go do uzupełnienia jego braków formalnych. W dniu 20 sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. G. na bezczynność Dowódcy Garnizonu W. w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązania go do rozpatrzenia odwołania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Dowódca Garnizonu W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił chronologicznie podejmowane w sprawie działania i stwierdził, że po jego stronie nie doszło do bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a powołanej ustawy, a więc gdy organy administracji nie podejmują nakazanych prawem decyzji, postanowień, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 149 § 1 powołanej ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 powołanej ustawy. Z przytoczonych przepisów wynika, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności, w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny z momentu orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Na wstępie stwierdzić należy, że znajdujące się w aktach administracyjnych odwołania opatrzone datami 30 kwietnia 2014 r. i 2 maja 2014, zostały złożone bez własnoręcznego podpisu. Własnoręczny podpis skarżącego widnieje jedynie na kserokopii odwołania z dnia 2 maja 2014 r. Warto w tym miejscu wskazać, że wymóg podpisania odwołania wynika wyraźnie z art. 63 § 3 Kpa, który stanowi, iż podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Z powołanego przepisu wynika, że przez podpisanie podania należy rozumieć umieszczenie własnoręcznego podpisu przez daną osobę pod treścią takiego dokumentu. Pismo, nie zawierające ustawowych wymogów, nie może być traktowane jako odwołanie i w istocie nie wszczyna postępowania odwoławczego. Obowiązkiem organu odwoławczego w takiej sytuacji było wezwanie w trybie art. 64 § 2 Kpa osoby wskazanej w nagłówku odwołania do uzupełnienia braków formalnych podania poprzez jego podpisanie. Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 Kpa wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 Kpa w zw. z art. 144 Kpa, a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Podobnie ugruntowane jest już stanowisko, iż brak podpisu strony na podaniu należy uznać za brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwi nadanie podaniu dalszego biegu. Ze stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wynika zatem, że obowiązkiem skarżącego było wykonanie wezwania organu do usunięcia braków formalnych wniesionego środka zaskarżenia. Skoro obowiązku tego nie dopełnił, to jego skarga na bezczynność organu nie mogła zostać uwzględniona. Podkreślić należy, że Sąd nie badał, czy żądanie organu było zasadne w sytuacji wniesienia przez skarżącego odwołania w formie elektronicznej. Badanie tej kwestii mogłoby mieć znaczenie jeżeli doszłoby np. do uchybienia terminu do jego złożenia, a nie przy skardze na bezczynność organu w rozpoznaniu środka odwoławczego. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.