II SAB/Wa 864/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. N. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1826/20 postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić S. N. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga S. N. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1826/20. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] kwietnia 2018 r. (data wpływu do organu – 9 kwietnia 2018 r.) S. N. (zwany dalej: skarżący, wnioskodawca) złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708, zwana dalej: u.z.e.f.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 2270), w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ust. 1 u.z.e.f., po rozpatrzeniu ww. wniosku, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1826/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi skarżącego, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Przedmiotowy wyrok wraz z uzasadnieniem i stwierdzeniem jego prawomocności oraz aktami sprawy wpłynął do organu w dniu 16sierpnia 2021 r. Pismem z dnia [...] października 2021 r. (data wpływu do organu – 8 października 2021 r.) skarżący wniósł do organu ponaglenie podnosząc, że Minister jest bezczynny w sprawie rozpoznania jego wniosku. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1826/20. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że w sprawie wydana została decyzja nr [...] z dnia [...] października 2021 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. Wpis sądowy od skargi skarżący uiścił w dniu 18 listopada 2021 r. (k. 18 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne, sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., zwana dalej: k.p.a.). I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Opisany wyżej stan faktyczny sprawy wskazuje, że wniosek skarżącego z dnia 3 kwietnia 2018 r. został ostatecznie rozpoznany poprzez wydanie przez Ministra decyzji Nr [...] w dniu [...] października 2021 r. Natomiast złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu wniesiona została już po wydaniu ww. decyzji (w dniu 19 listopada 2021 r.). Skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ decyzji, czyli po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia jego wniosku uznać należało, że skarga ta jest niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego stanowi bowiem przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zatem złożona skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Powyższe stanowisko Sądu potwierdza podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwała w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – w pkt 2 postanowienia.