II SAB/Wa 866/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi W. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia [...] listopada 2018 r. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] oddala skargę W. L. (dalej: "skarżący") pismem z dnia [...] listopada 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, dalej: "Ministra SWiA", postępowania w sprawie rozpatrzenia zażalenia z dnia [...] listopada 2018 r., złożonego od postanowienia tego organu z dnia [...] października 2018 r. o sygn. [...] o odmowie wydania zaświadczenia w sprawie dotyczącej żądania wydania w terminie zawitym zaświadczenia potwierdzającego obowiązek sporządzenia i odesłania druku N-9 do ZER MSWiA. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Ministra SWiA do wydania w terminie nie przekraczalnym 30 dni od wydania wyroku przez Sąd zaświadczenia żądanej treści; 2) zobowiązanie Ministra SWiA do podjęcia bez zbędnej zwłoki działań na zasadzie art. 38 k.p.a., wobec pracowników Departamentu [...] w związku z rażącą przewlekłością postępowania in fine art. 61 k.p.a. i naruszenia art. 217 § 1 i § 3 k.p.a. i dalsze; 3) zobowiązanie Ministra SWiA do ustalenia osób winnych naruszenia causy w Departamencie [...] w [...] i podjęcia czynności dyscyplinarnych wobec sprawców dopuszczenia się delicti oraz podjęcia kroków mających na celu zapobieżenie naruszeniu prawa w przyszłości; 4) uchylenie postanowienia Ministra SWiA z dnia [...] września 2019 r. nr [...]; 5. uchylenie postanowienia Ministra SWiA z dnia [...] października 2018 r. nr [...] oraz ZER MSWiA z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] wydanego na okoliczność żądania skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r.; 6. wymierzenie grzywny Ministrowi SWiA w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a.; 7. przyznanie na rzecz skarżącego od Ministra SWiA sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. na zasadzie art. 154 § 7 p.p.s.a.; 8. przeprowadzenie postępowania w trybie jawnym w myśl art. 90 § 1 i § 2 p.p.s.a.; 10. zasądzenie na rzecz skarżącego od Ministra SWiA pełnych kosztów postępowania skargowego. Skarżący ponadto wniósł o zobowiązanie Ministra SWiA do stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Wskazał, że od co najmniej [...] listopada 2018 r. do dnia [...] września 2019 r., tj. przez 11 miesięcy nie otrzymał stosownego postanowienia Ministra SWiA na prawidłowo zaskarżone przez niego orzeczenie o nr [...] w sprawie wydania zaświadczenia w myśl zapisu art. 219 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej, ponieważ w sprawie nie zachodzi bezczynność ani przewlekłość postepowania. Zdaniem organu, wbrew stanowisku skarżącego, jego zażalenie z dnia [...] listopada 2018 r. zostało rozpatrzone postanowieniem Ministra SWiA z dnia [...] listopada 2018 r. (znak: [...]), które następnie zostało mu doręczone. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] października 2018 r. W. L. wniósł do Ministra SWiA "wezwanie do wydania zaświadczenia". W związku z otrzymanym wezwaniem Minister SWiA postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. (znak: [...]) odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Postanowienie to zostało doręczone wnioskodawcy, który pismem z dnia [...] listopada 2018 r. wniósł na nie zażalenie do Prezesa Rady Ministrów, za pośrednictwem Ministra SWiA. Minister SWiA uznał, że właściwym do rozpatrzenia zażalenia pozostaje Minister SWiA, a nie Prezes Rady Ministrów i dlatego postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. wydał w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna. Skarżący przed jej wniesieniem wystąpił z ponagleniem z dnia [...] września 2019 r. w trybie art. 37 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256); dalej: "k.p.a.", co czyni skargę dopuszczalną w świetle art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a." Z uwagi na to, że przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Organ administracji pozostaje w bezczynności czy przewlekłości w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach k.p.a., bądź w przepisach szczególnych, bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz. 87). Bieg terminu załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) rozpoczyna się z dniem otrzymania odwołania (zażalenia). Ponieważ w przepisie art. 35 § 3 in fine k.p.a. jest mowa o postępowaniu odwoławczym, należy przyjąć, że termin miesięczny, określony w tym przepisie, zaczyna się z dniem wpłynięcia odwołania. Niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. stanowi bezczynność organu (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, stanowi przewlekłość postępowania (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy podzielić stanowisko organu odnośnie skierowania przez skarżącego zażalenia z dnia [...] listopada 2018 r. o uchylenie i zmianę postanowienia Ministra SWiA z dnia [...] października 2018 r. do Prezesa Rady Ministrów, że w tej sytuacji zastosowanie ma instytucja wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co wynika z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. W sytuacji zaś, gdy nie ma organu wyższego stopnia, ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania wnosi się do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżony organ rozpatrzył zażalenie skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. na postanowienie z dnia [...] października 2018 r. nr [...] i wydał w tym przedmiocie rozstrzygnięcie w dniu [...] listopada 2018 r. (znak: [...]), które następnie zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] grudnia 2018 r., to skargę z dnia [...] listopada 2019 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania w tym przedmiocie należało uznać za bezzasadną. Nie można dopatrywać się przewlekłości postępowania w tym, że organ wydaje orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli organ administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla strony skarżącej, jest realizacją obowiązku wynikającego z właściwej procedury i nie może być kwalifikowane, jako przewlekłość postępowania. Wskazać w tej sytuacji należy, że możliwość wymierzenia organowi grzywny, jak również przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej, o co wnosił skarżący, istnieje jedynie wówczas, gdy skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania zostanie uznana za zasadną. Wynika to z art. 149 § 2 w związku z § 1 p.p.s.a. W myśl tych przepisów sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. Skoro skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania okazała się bezzasadna, nie było możliwe wymierzenie organowi grzywny, ani też przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w oparciu o wskazane powyżej przepisy. W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a., sąd oddala skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności lub przewlekłości. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.