II SAB/Wa 869/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odrzucić skargę. P. K. w dniu 29 listopada 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w niniejszej sprawie decyzja nr [...] została wydana przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] lipca 2021 r., a więc przed wniesieniem skargi na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Stosownie zaś do art. 149 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, z późn. zm. – dalej: "k.p.a."). I tak, bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 29 listopada 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] odmówił P. K. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wniósł do organu ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Komendant Główny Policji w dniu [...] lipca 2021 r. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja, skierowana do skarżącego, wróciła do nadawcy z uwagi na błędny adres. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] grudnia 2021 r. Z zestawienia wskazanych wyżej dat wynika, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, nadana w dniu 29 listopada 2021 r., została wniesiona do Sądu po wydaniu przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] lipca 2021 r. decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r. Oznacza to, że skarga, pomimo doręczenia skarżącemu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2021 r. już po dacie jej wniesienia, została złożona po ustaniu stanu bezczynności organu. Należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie, Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale. Skoro zatem skarżący wniósł skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ (po załatwieniu sprawy), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzja zawiera datę wydania. Przepisy posługują się zatem oznaczeniem czasu poprzez wskazanie daty dziennej. Skoro po tej dacie została nadana skarga, pomimo że jej prawidłowe doręczenie nastąpiło znacznie później, nie można uznać, że skarga została wniesiona przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie. Niedopuszczalność merytorycznego rozpoznana skargi, spowodowana wniesieniem przez skarżącego skargi na bezczynność organu po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie administracyjne, mieści się w kategorii "innych przyczyn", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.