II SAB/Wa 87/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 lipca 2016 r. o przeniesienie służbowe p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę - W dniu 22 stycznia 2017 r. M. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), działając za pośrednictwem Komendanta Głównego Straży Granicznej, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 lipca 2016 r. o służbowe przeniesienie z Placówki Straży Granicznej w [...] do pełnienia dalszej służby w Biurze Prawnym lub innej komórce organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej na stanowisko etatowe radcy prawnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie - o oddalenie skargi, jako niezasadnej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał przede wszystkim, iż w niniejszej sprawie powinno nastąpić odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych w sprawach wynikających z podległości służbowej pomiędzy przełożonymi a podwładnymi. Ponadto, organ podniósł, iż zgodnie z obowiązującym stanem prawnym nie był on zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej w związku z wnioskiem funkcjonariusza o przeniesienie do innej jednostki Straży Granicznej, w związku z czym - w jego ocenie - uzasadnione byłoby również odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następujące: W ocenie Sądu, należy zauważyć na wstępie, iż merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Nie ulega wątpliwości, że skarga jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zwrócić należy uwagę, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Oznacza to, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy daną sprawę można zakwalifikować jako sprawę administracyjną, którą organ administracji publicznej może rozpatrzyć w formie decyzji, postanowienia lub innego aktu. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w sprawie rozpatrzenia wniosku o przeniesienie służbowe. W związku z powyższym, rozstrzygnąć należy, czy organ był zobowiązany rozpatrzyć wniosek skarżącego w formie decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego). W tej sytuacji, wskazać trzeba, iż w świetle przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1643 ze zm.), decyzja może być wydana w sytuacji, gdy działanie odnosi się do mianowania, przenoszenia oraz zwalniania ze służby. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi służy odwołanie do wyższego przełożonego oraz dochodzenie roszczeń na drodze sądowej (ust. 2). Nie ulega wątpliwości, że czynności te stanowią katalog zamknięty, co a contrario oznacza, iż każde inne, aniżeli wskazane w przepisie art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej działanie organu nie ma charakteru decyzji administracyjnej i jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji. W konsekwencji, przyjąć należy, że sprawy takie są wyłączone z zakresu kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, albowiem odmowa uwzględnienia wniosku o przeniesienie służbowe nie wymaga załatwienia w formie rozkazu personalnego. Żaden bowiem przepis prawa nie przewiduje dla tego typu sprawy formy rozkazu personalnego (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 88/17). Reasumując, skoro wniosek skarżącego nie wszczął postępowania administracyjnego, gdyż żaden przepis prawa nie przewiduje dla tego typu spraw formy rozkazu personalnego, to organ nie był zobowiązany do rozpatrzenia wniosku w formie decyzji. Dlatego też nie można zarzucić organowi, że pozostaje w bezczynności. W tej sytuacji, uznać należy, iż skarga jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.